All Chapters of รุ่นพี่คนนี้ต้องเป็นของผม: Chapter 11 - Chapter 14

ณ ในบ้านของเมเบล แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบพื้นผิวโต๊ะไม้ขัดเงา เวลาล่วงเลยมาเกือบสามทุ่มแล้ว เมเบลนั่งตรงข้ามรุ่นน้องคนสนิท หัวเราะคิกคักกับเรื่องตลกที่ลูก้าเล่า ถ้วยอาหารที่ถูกเก็บไปแล้วเผยให้เห็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอ เจมส์ ยืนพิงกรอบประตูห้อง ดวงตาคมกริบจับจ้องมายังเธออย่างไม่วางตา ไร้ร่องรอยของความรู้สึกใดๆ บนใบหน้าหล่อเหลา นอกจากความเงียบงัน เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง แสงไฟสะท้อนกับนาฬิกาข้อมือเมื่อยกขึ้นดูเวลา "ดึกมากแล้ว กลับได้แล้วมั้ง" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง "ดึกแล้วหรอเนี่ย? งั้นเธอจะกลับบ้านเลยไหม?"เมเบลเอ่ยถามลูก้า เสียงใส "ผมคิดว่าอยากจะอยู่กับพี่ให้นานกว่านี้จังเลยครับ คืนนี้ผมนอนกับพี่ได้ไหมครับ"เสียงที่ออดอ้อน คล้ายกับลูกหมาน้อยน่ารักที่กำลังร้องขอ เจมส์จ้องด้วยสายตาหึงหวง"ไม่ได้หรอก! เพราะคืนนี้ฉันจะอยู่ข้างๆเมเบลเอง"กล่าวด้วยเสียงเข้มครึม

ร้านอาหารเล็กๆ ดูอบอุ่นในยามเช้า แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านลูกไม้สีขาวนวล เจมส์พาเธอมานั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง เมเบลสัมผัสได้ถึงไออุ่นของเขาจากที่อยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่โชยมาแตะจมูก รอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบของคนอื่นๆ และเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ เจมส์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ทานอะไรหน่อยไหม?” เขาเอ่ยเสียงเบา คล้ายกลัวจะรบกวนบรรยากาศ เมเบลสบตาเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองเมนูตรงหน้า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกถึงความเงียบที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียด ราวกับมีบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "เอ่อ.....คือ....ช่วยแนะนำเมนูอาหารให้ฉันหน่อยได้ไหม?" เจมส์ยิ้มเล็กน้อย และค่อยๆเลือกชี้นิ้วไปที่เมนูหนึ่งในนั้น" "ลองดูเมนูนี้ไหม? แต่ส่วนมากเขาจะแนะนำสำหรับคู่รักหรือสามีภรรยาที่แต่งงานแล้ว" "ทำไมล่ะ?"เมเบลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย เจมส์เผลอหน้าแดงออกมา อย่