All Chapters of เมียเด็กของนายมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่พิมพ์ชนกกลับมาบ้าน เธอหลีกเลี่ยงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้กับแม่ เพราะกลัวว่ามันจะทำให้แม่เป็นห่วงและเธอเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด"พิม...คุณปกรณ์เขาไม่ใช่คนที่จะมาดีกับลูกของแม่แบบง่ายๆ นะ เขามีประวัติ...แม่ทำงานกับเขามานานนะลูก"แม่ของเธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง"แม่ไม่อยากเห็นลูกต้องเจอกับปัญหาจากคนแบบเขา"พิมพ์ชนกถอนหายใจเงียบๆ แม้เธอจะรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อปกรณ์กลับไม่ได้ง่ายเหมือนที่แม่คิดพิมพ์ชนกไม่อยากให้แม่เห็นภาพที่เขาเป็นแบบนั้น แม้แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจตัวเองดีพอ"แม่คะ... พิมจะระวังตัวค่ะ อย่าห่วงนะคะ" พิมพ์ชนกตอบเสียงเบา แต่ในใจเธอเริ่มท่วมท้นไปด้วยความลังเลและความไม่แน่ใจแม่ของเธอยิ้มอ่อนโยนแต่ยังคงท่าทางกังวล "แม่แค่ห่วงหนูนะลูก"การสนทนาเงียบลงในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แม้พิมพ์ชนกจะอยากให้แม่เข้าใจแต่ก็ยังรู้สึกถึงความซับซ้อนในความสัมพันธ์ของเธอกับปกรณ์ที่ยากจะอธิบายให้ใครเข้าใจได้พิมพ์ชนกคิดคำพูดที่จะตอบแม่อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให

หลังจากมื้อเย็นจบลง ปกรณ์ลุกขึ้นเก็บจานร่วมกับพิมพ์ชนก ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง"พิม ผมอยากคุยกับคุณเรื่องหนึ่ง"หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย "เรื่องอะไรคะ"เขาวางจานลงบนเคาน์เตอร์ก่อนเดินเข้ามาใกล้เธอ "ผมไม่อยากให้คุณไปทำงานที่ผับอีก ถ้าจะไปผมต้องไปด้วยเท่านั้น"คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะหลุบตามองต่ำ "แต่ฉันต้องเขียนบทละครนะคะฉันเขียนยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย"ปกรณ์ถอนหายใจลึก "ผมเข้าใจ แต่คุณก็รู้ดีว่าผับไม่ได้ปลอดภัยสำหรับคุณ คุณไม่ควรอยู่ในที่แบบนั้นคนเดียว""แล้วทำไมคะ" พิมพ์ชนกถามกลับ "ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ อีกอย่างคุณเตโชก็ดูแลที่นั้นอยู่แล้วนี่คะ"เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องเงยหน้ามอง ใบหน้าของเขาจริงจัง"ถ้าเตโชเผลอล่ะ แล้วมีคนมาลวมลามคุณล่ะผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนยุ่งกับคุณเด็ดขาด"คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ที่แทรกเข้ามาในใจ เธอเม้มริมฝีปากก่อนจะตอบเบาๆ"แต่ถ้าฉันไม่ไป ฉันก็เขียนไม่จบสิคะ "ปกรณ์มองพิมพ์ชนกที่ทำท่าออดอ้อนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิดเขาก้มหน้าลงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยควา

หลังจากปกรณ์บอกความในใจจนพิมพ์ชนกรับรู้ เขากลับสัมผัสได้ถึงความลังเลและความวิตกกังวลในแววตาของเธอพิมพ์ชนกนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง"คุณปกรณ์คะ ฉันมีเรื่องอยากขอร้องช่วยเก็บเรื่องของเราไว้เป็นความลับได้ไหมคะ อย่าบอกแม่ของฉันเลยนะคะ"ปกรณ์เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เธอหลบสายตาเขา ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เห็นด้วย"ทำไมล่ะพิม"เขาถาม น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความสงสัย "แม่ของคุณมีสิทธิ์รู้เรื่องนี้นะ ถ้าเรา"เธอรีบพูดแทรก "ฉันยังไม่พร้อมค่ะ! ฉันกลัวว่าแม่จะผิดหวัง หรือไม่ก็ไม่ยอมรับเรื่องเรา"ปกรณ์มองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะถอนหายใจยาว เขาขยับเข้ามาใกล้และวางมือบนไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน"พิม คุณคิดว่าแม่คุณจะผิดหวังในตัวคุณแค่เพราะคุณมีแฟนเหรอ?"เธอก้มหน้าลง น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่รู้แต่ฉันยังไม่พร้อมให้แม่รับรู้ค่ะ ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจนกว่านี้ก่อนได้ไหมคะ."ปกรณ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ได้ ผมจะเคารพการตัดสินใจของคุณแต่คุณต้องรู้ไว้นะพิม

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ปกรณ์กำลังจัดเตรียมเอกสารในห้องทำงาน พิมพ์ชนกเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟในมือเธอยื่นถ้วยกาแฟให้เขาโดยไม่พูดอะไร แต่แววตาของเธอกลับแสดงความกังวล"งานด่วนอีกแล้วเหรอคะ" พิมพ์ชนกถามเสียงเบา"ใช่" ปกรณ์ตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ผมต้องบินไปเซี่ยงไฮ้วันนี้เย็น คงใช้เวลาสักสองสามวัน"พิมพ์ชนกเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่างานของเขาสำคัญ แต่ในใจก็อดกังวลไม่ได้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องไปต่างประเทศตั้งแต่พวกเขาเริ่มเปิดเผยความสัมพันธ์"แล้วคุณจะกลับมาเมื่อไหร่คะ""ไม่เกินวันศุกร์" เขาตอบ "คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมจะรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด"พิมพ์ชนกพยักหน้าเบาๆ แม้เธอจะเข้าใจ แต่ความคิดถึงก็เริ่มเอ่อล้นในใจก่อนออกจากบ้านในตอนเย็น ปกรณ์เดินมาหาเธอที่ห้องนั่งเล่น เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น"อย่าคิดถึงผมมากนักล่ะ เดี๋ยวคุณจะนอนไม่หลับ" เขาแหย่พลางยิ้มพิมพ์ชนกผลักเขาเบาๆ พลางทำหน้ามุ่ย "คุณต่างหากล่ะที่จะคิดถึงฉันจนทำงานไม่ได้"ปกรณ์หัวเราะ ก่อนจะจูบหน้าผากเธอเบาๆ "ผมจะคิดถึงคุณแน่นอน แต่คุณไม่ต

แสงอาทิตย์อ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ที่ทอดผ่านหน้าต่างรถที่เปิดเพลงเบาๆปกรณ์นั่งอยู่ที่เบาะหลังเคียงข้างพิมพ์ชนก มือข้างหนึ่งของเขาจับมือเธอไว้แน่นราวกับจะยืนยันความปลอดภัยให้กับเธอเตโซผู้ช่วยคนสนิททำหน้าที่คนขับ เขาขับรถไปอย่างระมัดระวังบนถนนโล่ง ขวัญข้าวและอัคคีนั่งอยู่รถคันถัดมา ทุกอย่างดูปกติ แต่แล้ว..."คุณปกรณ์ครับ มีรถขับตามเรามาตั้งแต่ออกจากโรงแรมแล้วล่ะครับ" เตโซพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมพลางมองกระจกมองหลังบ่อยครั้งปกรณ์เหลือบมองพิมพ์ชนกที่กำลังจ้องเขาอย่างเป็นกังวล เขาขยับตัวมองผ่านกระจกฝั่งตัวเองก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เตโซ“ใจเย็นๆ ขับไปตามทางปกติ แต่ระวังหน่อย” เสียงของเขาสั่งเด็ดขาด เตโซปรับความเร็วและพยายามหาทางหนีจากการสะกดรอยไม่นาน รถคันที่ตามมาก็เริ่มกระชั้นชิด เสียงยางล้อเสียดสีกับถนนทำให้พิมพ์ชนกสะดุ้ง เธอหันไปมองรถที่อยู่เบื้องหลังด้วยความหวาดกลัวแล้วมันก็เกิดขึ้น...เสียงปืนดังขึ้น! กระจกข้างรถแตกกระจาย เตโซกระชากพวงมาลัยทำให้รถเบี่ยงหลบไปอีกเลน“นั่งลง!” ปกรณ์กระชากพิมพ์ชนกลงต่