เมียเด็กของนายมาเฟีย

พิมพ์ชนกเดินเข้าไปในผับในชุดเสื้อเซิ้ตและกางเกงยีนส์ธรรมดา เพียงแค่ต้องการเขียนบทละครของคนทำงานในผับเธอ

มาที่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาทำงานในสถานที่แบบนี้ก็เห็นคนเต็มไปหมด

เสียงเพลงและเสียงหัวเราะดังไปทั่ว ขณะที่เธอกำลังเดินไปหาพนักงานเพื่อเริ่มงาน

กลับไปเดินชนกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในมุมมืดของผับ  เพราะเธอเองก็ยังไม่ชินกับความมืด

พิมพ์ชนกหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในมุมมืดของผับอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นเขาชัดเจนขึ้น เขาสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ

ใบหน้าคมคายที่แฝงความดุ ใบหน้าของเขามีเคราขึ้นจางๆแต่ดวงตาของเขากลับไม่แสดงความโกรธหรือความไม่พอใจแม้แต่น้อย

เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยความเย็นชา

"ขอโทษค่ะ..." พิมพ์ชนกพูดเสียงต่ำ ยังคงรู้สึกแปลกๆ กับการที่เธอไปชนเขาแบบนี้

เธอเองก็ไม่คิดว่าจะมีคนมายืนอยู่ในที่มืดๆแบบนี้ 

ชายหนุ่มยักไหล่เบาๆ ก่อนจะตอบกลับมาเสียงทุ้ม "ไม่เป็นไร"

เขาพูดสั้นๆ แล้วมองไปที่เธออย่างแปลกใจ หญิงสาวที่แต่งตัวไม่เหมือนกับคนที่มาเที่ยวกลางคืน

ก่อนที่สายตาของเขาจะไหลไปยังทางอื่นอย่างไม่สนใจ

พิมพ์ชนกมองตามเขาไป ก่อนจะบ่นออกมาด้วยความหัวเสียในใจ

"คนอะไรตัวโตชะมัด"

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติแล้วเดินไปหาพนักงานเพื่อเริ่มงานต่อ

ในขณะที่เธอเดินออกไปจากจุดนั้น ภาพของชายหนุ่มในมุมมืดก็ยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัว

พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความไม่ปกติบางอย่างเกี่ยวกับเขา ความเย็นชาที่แฝงไว้ในท่าทางของเขาทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ

แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องรีบเดินไปหาผู้จัดการร้านเพื่อจะไปขอเริ่มงาน

พิมพ์ชนกเดินไปถึงเคาน์เตอร์และแนะนำตัวกับพนักงานที่ดูไม่ค่อยมีอารมณ์มากนัก

ก่อนจะถูกพาไปยังหลังร้านเพื่อเริ่มงานเป็นพนักงานเซิร์ฟ เธอพยายามไม่คิดถึงชายหนุ่มในมุมมืดนั้น

แต่เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นจากโต๊ะนั้นก็ยังคงตามติดอยู่ในหู แม้บรรยากาศจะเต็มไปด้วยเสียงเพลงและผู้คนที่ดูสนุกสนาน

แต่พิมพ์ชนกกลับรู้สึกเหมือนทุกสิ่งรอบตัวกำลังหมุนช้าลง

ขณะที่เธอกำลังเดินไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับโต๊ะหนึ่ง เสียงห้าวของชายหนุ่มที่เธอชนเมื่อครู่ดังขึ้นจากข้างหลัง

"คุณทำงานที่นี่เหรอ?ผมขอไวน์อีกแก้ว"

พิมพ์ชนกหันไปเจอเขายืนอยู่ไม่ไกล มือจับแก้วไวน์ไว้ในมือและสายตาที่จ้องมาที่เธออย่างมีอำนาจ

เธอรู้สึกเสียวสันหลัง แต่ก็พยายามรักษามารยาทและยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ขอโทษค่ะ รอแป๊บหนึ่งนะคะ" พิมกล่าวพร้อมเดินไปที่บาร์อย่างรวดเร็ว

หัวใจเต้นแรงแต่พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจกลับสงสัยว่าเขาคือใครกันแน่

ทำไมถึงดูเหมือนจะมีอำนาจและความน่าเกรงขามขนาดนั้น.

พิมพ์ชนกหันกลับไปมองเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มเรียกเธอ รู้สึกไม่ค่อยดีนักเมื่อเห็นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะมุมมืดนั้นอีกครั้ง

เขายกมือขึ้นเรียกเธออีกครั้ง ท่าทางของเขาน่าเกรงขามผู้ชายหน้าเข้มมาดขรึมแววตาแข็งกระด้างคนนี้เป็นใครกันนะ

"เธอมานี่หน่อย" เขาพูดเสียงทุ้มพร้อมกับมองตรงมาที่เธอ พิมพ์ชนกรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

เธอเดินเข้าไปที่โต๊ะของเขาด้วยท่าทางตั้งใจทำงานต่อไป "ค่ะ ต้องการอะไรคะ?"

พิมพ์ชนกถามเสียงเรียบ พร้อมกับยิ้มแหยๆ พยายามไม่ให้ท่าทีของเธอดูเกร็งเกินไป

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นมา "พึ่งมาทำงานวันแรกเหรอ?"

พิมพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ค่ะ หนูเพิ่งเริ่มทำงานวันแรกค่ะ" เธอตอบพลางตั้งใจดูแลเครื่องดื่มที่โต๊ะอย่างระมัดระวัง

หลีกเลี่ยงการสบตากับเขานานเกินไป แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเสียงคำถามนั้นแฝงความสนใจอะไรบางอย่าง

ชายหนุ่มนั่งเอนหลังในเก้าอี้ พินิจพิจารณาพิมจากศีรษะจรดปลายเท้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"ระวังตัวหน่อยละกัน " เขาพูดอย่างไม่เร่งร้อน แต่คำพูดของเขากลับทำให้พิมรู้สึกถึงความหมายที่แฝงอยู่

พิมพยักหน้ารับในสิ่งที่เขาพูด "ขอบคุณค่ะ หนูจะระวังตัวค่ะ"

แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับเขาและความหมายของคำเตือนนั้น

สิ่งที่เขาพูดเหมือนจะเป็นคำเตือนจริงๆ มากกว่าคำแนะนำทั่วไป

พิมพ์ชนกพยายามเก็บความสงสัยไว้ในใจและเดินกลับไปทำงานตามปกติ

แต่คำพูดของชายหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ "ระวังตัวหน่อยนะ"

เขาหมายความว่ายังไง? เธอเริ่มสังเกตสิ่งรอบตัวในผับมากขึ้น

และพบว่าลูกค้าหลายคนดูเหมือนจะให้ความเกรงใจชายหนุ่มคนนั้นเป็นพิเศษ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนั่งอยู่ในมุมมืด

เวลาผ่านไปจนใกล้เลิกงาน พิมพ์ชนกกำลังเก็บกวาดโต๊ะและเตรียมตัวกลับห้องพักของเธอ แต่ไม่ทันไร

เธอก็เห็นชายหนุ่มคนนั้นลุกขึ้นและเดินตรงมาที่เธอ เธอรีบหันกลับไปสนใจงานในมือ

พยายามทำเหมือนไม่สังเกตเห็นเขา แต่เสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ทำงานเหนื่อยไหม?" คำถามเรียบง่ายแต่ฟังดูจริงใจทำให้พิมพ์ชนกต้องหยุดมือและหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

"ก็นิดหน่อยค่ะ แต่พอไหว" เธอตอบพลางพยายามยิ้มให้สุภาพ แม้จะรู้สึกเกร็งกับการที่เขายืนอยู่ใกล้ขนาดนี้

เขามองเธอนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เธออายุเท่าไหร่ ที่นี่เขารับเด็กอายุต่ำกว่า18ปีมาทำงานเหรอ?"

คำพูดของเขาทำให้พิมรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกนั้นด้วยการยิ้ม

"เอ่อ…คือว่าฉันอายุ22แล้วค่ะ"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรก แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนเขารู้บางอย่างที่เธอไม่รู้ "แล้วเธอทำไมมาทำงานแบบนี้"

ทำไมเขาถึงดูเหมือนจะรู้จักที่นี่ลึกซึ้งนัก และที่สำคัญ ทำไมเขาถึงสนใจเธอมากขนาดนี้