เมียเด็กของนายมาเฟีย

เมียเด็กของนายมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-04-10
By:  นรมนCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
564views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พิมพ์ชนก หรือ "พิม"นักศึกษาปี 4 คณะนิเทศศาสตร์ ผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียนบทละครมืออาชีพ เธอเป็นคนฉลาด มีไหวพริบ และมุ่งมั่น เธอเลือกทำงานพาร์ทไทม์ในผับ "Black Velvet" เพื่อหาข้อมูลสำหรับเขียนบทละครส่งอาจารย์ โดยหวังว่างานชิ้นนี้จะเป็นใบเบิกทางสู่วงการบันเทิงโดยไม่รู้เลยว่า เธอกำลังเดินเข้ามาในโลกที่เต็มไปด้วยอันตราย และผู้ชายที่มีอิทธิพล ปกรณ์ มีโครงหน้าเข้มคมชัด หนวดเคราเพิ่มเสน่ห์และความเป็นผู้ใหญ่ ตาแสดงความมั่นใจและดูสุขุม ผมสั้นจัดทรงอย่างดี สวมชุดสูทสีเข้มให้ความรู้สึกภูมิฐานและน่าเชื่อถือ บุคลิกดูสุขุม อบอุ่น แต่แฝงด้วยความมั่นใจในตัวเองเจ้าของผับสุดหรูที่มีชื่อเสียงและอำนาจในวงการกลางคืน ไม่เพียงแต่เป็นเจ้าของผับ"Black Velvet"เท่านั้น แต่เขายังมีธุรกิจหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับ ธุระกิจสีเทาและยังมีบริษัทส่งออกสินค้าไปยังต่างประเทศอีกด้วยและ บริษัทส่งออก ภายใต้ภาพลักษณ์ของชายหนุ่มหล่อที่ดูสุขุมและมีเสน่ห์ เขาคือคนที่ทุกคนต้องเกรงกลัว และในวันที่เขาเห็นพิมพ์ชนกครั้งแรก เขารู้ทันทีว่าเธอจะทำให้เขาไม่สามารถละสายตาได้

View More

Chapter 1

เริ่มงาน

“It would be better if the two of you got a divorce… just for a while.”

The words shot out of Efendi’s mouth—Anna’s adoptive father—like lightning cracking straight across her chest. Anna froze. The world seemed to stall mid-spin. She stared at Efendi, waiting for him to take it back, to laugh, to say it was all some twisted joke.

But he didn’t. He was serious. Dead serious.

“Dad… don’t joke like that,” Anna whispered, her voice trembling, barely audible.

“I’m not joking, Anna. Lusi is pregnant. And you know what that means—she’s a model.” Efendi’s gaze was sharp, immovable. “Rendy has to marry her. It’s the only way to keep our family from being disgraced.”

Anna blinked at him, horrified. “She got pregnant by another man—why should my husband be the one to marry her?” Her voice rose in disbelief; none of this made sense.

“Lusi’s boyfriend refuses to take responsibility. So please, Anna, listen to us,” Renata murmured softly, almost in a whisper. “We’ve raised you like our own daughter for years. Now we need your help. Think of it as… repayment.”

Repayment? The word cut deeper than any blade.

Rendy sat beside her, silent. Too silent. Anna turned to her husband—still clinging to the wild hope that he would refuse, defend her, say anything.

But his lips stayed sealed.

Lusi began to cry softly. “Anna… please. I don’t want my career ruined. I’m begging you…”

And finally, Rendy spoke.

“For now… we need to separate. Once everything calms down, I promise… I’ll come back to you.”

A sharp, painful crack tore through Anna’s chest. Her breath caught. He had actually said it.

“Ren, what are you talking about?” Anna’s voice spiked, raw with hurt. “Our marriage is fine! Why are you agreeing to this?!”

“Because our marriage is fine, sweetheart,” Rendy said, reaching for her hand. “That’s why we’ll come back together later.”

“No!” Anna’s voice broke. “I will never agree to a divorce!”

“Don’t be selfish, Anna!” Efendi snapped, as if she were the one destroying the room.

Before Anna could answer, Lusi’s body suddenly collapsed.

“LUSI!” Renata screamed, frantically grabbing her daughter.

Rendy jumped to his feet, his hand slipping from Anna’s like it had never mattered at all. Anna called out softly, “Ren…” but he didn’t look back. Not even once.

“Anna, check on her! Quickly!” Rendy barked as he lifted Lusi toward the bedroom. “Anna! Why are you just standing there?!” he shouted—his voice cutting toward her for the first time.

And all of it… for another woman. Another woman.

A blade twisted through her chest.

“Stop acting like a child, Anna! You’re a doctor!” Efendi snapped so harshly that Anna flinched, her body locking up.

With unsteady steps, Anna examined Lusi. The room buzzed with panic—but the sharpest, deepest worry came from Rendy. The way he watched Lusi made Anna want to scream.

“How is she?” Rendy asked, breathless, desperate.

“She’s… just exhausted,” Anna murmured.

A moment later, Lusi’s eyes fluttered open—and she burst into hysterical sobs.

“I don’t want to live anymore! I want to die!” she cried.

Rendy lunged toward her. His arm struck Anna hard, knocking her off balance. Whether it was intentional or not—the pain was real.

“Lusi, calm down… we’ll get married. I promise,” Rendy whispered to her, his voice gentler than any tone he had used with Anna in weeks.

Anna stared at him, wide-eyed. “Ren?!”

“Don’t be selfish, Anna! Lusi’s unstable!” Rendy barked again.

“Rendy’s right, Anna. Please understand her condition,” Efendi added without sparing a glance in her direction.

Anna held her breath. Her throat burned. “Why… why is it always me who has to understand her? Why won’t any of you try to understand me?”

Lusi screamed again. “You’re right! We’re all selfish! Fine, let me die then!” She grabbed a fruit knife from the bedside table.

“Lusi! Stop! Stop!” Rendy pulled her into his arms—so tightly, so protectively—as if she were someone he couldn’t bear to lose.

Anna stepped back, slowly, her body numb. The tears she’d been holding finally broke free. She watched her husband… holding another woman. Protecting another woman. Fighting for another woman.

“You all should leave,” Rendy said without looking at her, still clinging to Lusi. “I’ll calm her down.”

“Anna, come on…” Renata tugged gently on her hand.

But Anna didn’t move. She couldn’t.

Rendy turned his head just enough to shoot her a sharp look. “Don’t be childish, Anna!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
เริ่มงาน
พิมพ์ชนกเดินเข้าไปในผับในชุดเสื้อเซิ้ตและกางเกงยีนส์ธรรมดา เพียงแค่ต้องการเขียนบทละครของคนทำงานในผับเธอมาที่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาทำงานในสถานที่แบบนี้ก็เห็นคนเต็มไปหมดเสียงเพลงและเสียงหัวเราะดังไปทั่ว ขณะที่เธอกำลังเดินไปหาพนักงานเพื่อเริ่มงานกลับไปเดินชนกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในมุมมืดของผับ เพราะเธอเองก็ยังไม่ชินกับความมืดพิมพ์ชนกหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในมุมมืดของผับอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นเขาชัดเจนขึ้น เขาสูงใหญ่ ร่างกายกำยำใบหน้าคมคายที่แฝงความดุ ใบหน้าของเขามีเคราขึ้นจางๆแต่ดวงตาของเขากลับไม่แสดงความโกรธหรือความไม่พอใจแม้แต่น้อยเพียงแค่จ้องมองเธอด้วยความเย็นชา"ขอโทษค่ะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงต่ำ ยังคงรู้สึกแปลกๆ กับการที่เธอไปชนเขาแบบนี้เธอเองก็ไม่คิดว่าจะมีคนมายืนอยู่ในที่มืดๆแบบนี้ ชายหนุ่มยักไหล่เบาๆ ก่อนจะตอบกลับมาเสียงทุ้ม "ไม่เป็นไร"เขาพูดสั้นๆ แล้วมองไปที่เธออย่างแปลกใจ หญิงสาวที่แต่งตัวไม่เหมือนกับคนที่มาเที่ยวกลางคืนก่อนที่สายตาของเขาจะไหลไปยังทางอื่นอย่างไม่สนใจพิมพ์ชนกมองตามเขาไป ก่อนจะบ่นออกมาด้วยความหัวเสียในใจ"คนอะไรตัวโตชะมัด"เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพยายามท
Read more
เริ่มงาน#2
พิมพ์ชนกนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของเขา ดวงตาเธอหลบสายตาคมกริบของเขา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ"ฉันแค่อยากหารายได้เสริมค่ะ ระหว่างเรียน…ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าเหมือนเขาสนใจคำตอบนั้น "เรียนอะไรอยู่ล่ะ?""บริหารธุรกิจค่ะ" พิมพ์ชนกตอบพลางพยายามหลบสายตาเขา เพราะเธอกำลังโกหกว่าเธอมาทำงานหารายได้พิเศษและคณะที่เธอเรียนก็ไม่ใช่บริหารธุรกิจเธอรู้สึกว่าการพูดคุยครั้งนี้กำลังกลายเป็นอะไรที่มากกว่าคำถามธรรมดาๆ จากลูกค้าทั่วไป"บริหารธุรกิจ…" เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความนึกคิดบางอย่าง"แล้วคิดว่าอนาคตจะบริหารอะไร? หรือแค่บริหารชีวิตตัวเองให้รอดก่อน?"คำถามของเขาทำให้พิมรู้สึกเหมือนโดนแทงใจ เธอยิ้มแห้งๆ พยายามกลบความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวพิมพ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำถามของปกรณ์เหมือนคำพูดที่เจาะลึกเข้ามาในความจริงของเธอ“ก็...บริหารชีวิตตัวเองให้รอดอยู่นี่ไงค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูขำขัน แต่แววตาของเธอกลับสะท้อนถึงความไม่พอใจปกรณ์มองเธอนิ่ง สายตาเขาเหมือนอ่านใจคนได้ ความเงียบครอบงำระหว่างพวกเขาสองคนครู่หนึ่ง
Read more
เริ่มงาน#3
ปกรณ์เอนหลังพิงโซฟา เขาถอนหายใจเบาๆพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ สายตาของเขาจ้องไปที่ความว่างเปล่าในห้อง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างในใจตัวเอง"ฉันเป็นอะไรไป..." เขาพึมพำกับตัวเองที่ผ่านมา ผู้หญิงที่วนเวียนเข้ามาในชีวิตเขานั้นมากมายจนนับไม่ถ้วนทั้งสาวสวยสุดเซ็กซี่ ไฮโซระดับแถวหน้า หรือแม้กระทั่งดารานางแบบทุกคนต่างพยายามเข้าหาเขาเพื่อผลประโยชน์หรือเพียงเพราะต้องการอยู่ในวงโคจรของชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจและร่ำรวยแต่พิมพ์ชนก... เด็กสาวในชุดเสื้อเซิ้ตธรรมดาและกางเกงยีนส์เก่าๆ กลับดึงดูดความสนใจของเขาในแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเธอไม่ได้ดูหรูหรา ไม่ได้พยายามทำตัวโดดเด่น แต่กลับมีบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้ ความน่ารักความไร้เดียงสาใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางค์ ทำให้หญิงสาวน่ามองยิ่งนัก "ฉันอยู่มาจนสามสิบห้า ผ่านอะไรมามากมาย ผู้หญิงมากี่คนก็ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้"เขาพึมพำพร้อมกับยิ้มบางๆ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความสับสนเขาพยายามคิดหาเหตุผล แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดยังไง เขาก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ทำไมเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ คนนี้ถึงได้กวนใจเขาได้มากขนาดนี้?นะปกรณ์วางแก้วเครื่อ
Read more
ลวนลาม
พิมพ์ชนกเดินไปยังโต๊ะอื่นเพื่อให้บริการตามหน้าที่ ขณะที่เธอวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะหนึ่งในลูกค้า ซึ่งดูเหมือนจะดื่มหนักไปแล้ว ยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอ"น้องคนสวย ทำไมไม่มานั่งกับพี่บ้างล่ะ?จ๊ะ" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมโต๊ะทั้งเชียร์และแซวกันอย่างสนุกพิมพ์ชนกสะดุ้งและพยายามดึงมือกลับ แต่เขากลับจับไว้แน่นกว่าเดิม "ปล่อยฉันนะ!" เธอพูดเสียงแข็ง พยายามถอยห่างชายคนนั้นยิ้มเยาะและพูดอย่างไม่ใส่ใจ "อย่าดื้อสิ แค่นั่งคุยด้วยนิดหน่อยเอง ทำเป็นเล่นตัวไปได้!"เสียงของพิมพ์ชนกดังเริ่มดึงดูดความสนใจของลูกค้าโต๊ะอื่น และพี่พนักงานบางคนเริ่มมองมาแต่ยังลังเลที่จะเข้ามายุ่ง เพราะชายคนนั้นดูเหมือนจะเป็นลูกค้าขาประจำที่มีอิทธิพลพอสมควร ปกรณ์ที่ยืนมองอยู่บนชั้นสองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าว เขาหันไปสั่งลูกน้องทันที"เตโชไปจัดการ อย่าให้มันแตะต้องเธออีกแม้แต่นิดเดียว" น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดจนเตโชรีบปฏิบัติตามชายร่างใหญ่ในชุดสูทดำสองคนเดินตรงไปที่โต๊ะนั้นทันที หนึ่งในพวกเขาคว้าข้อมือของชายที่ลวนลามพิมพ์ชนก บีบแรงจนเขาต้องปล่อยมือ"
Read more
โดนเลิกจ้าง
ปกรณ์มองตามเธอจนลับสายตา ความรู้สึกที่ซับซ้อนกำลังตีกันอยู่ในอก เขารู้ดีว่าการปล่อยเธอไปเช่นนี้คือสิ่งที่ควรทำ แต่ความคิดอีกด้านกลับย้ำเตือนว่าเธอคือคนที่เขาไม่อาจปล่อยมือได้ง่ายๆในขณะเดียวกัน หญิงสาวตัวเล็กแต่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงพิมพ์ชนกที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากผับของปกรณ์ จู่ๆเสียงแจ้งเตือนของแอปธนาคาร แจ้งมียอดเงินโอนเข้าในบัญชีของเธอ" คงเป็นค่าจ้าง ทำงานสองวันมั่ง"หญิงสาวคิดในใจพรางเปิดดูยอดเงินในบัญชีของเธอ พิมพ์ชนกถึงกับตาค้างกับยอดเงินที่โอนเข้ามา"ห๊ะ! สองแสน!"พิมพ์ชนกยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูผับ ดวงตาเบิกกว้างมองจอโทรศัพท์มือถือราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เห็น"ใครโอนมาเนี่ย?" เธอพึมพำด้วยเสียงสั่น มือเลื่อนลงมองชื่อผู้โอนที่ปรากฏในแอป"คุณปกรณ์!"ชื่อของเจ้าของผับที่เธอเพิ่งเดินออกมาเมื่อครู่ปรากฏชัดเจนหัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงด้วยความสับสน ทำไมเขาถึงโอนเงินมาให้เธอเป็นจำนวนมากขนาดนี้?เธอเม้มปากแน่น ก่อนตัดสินใจหันหลังกลับเข้าไปในผับอีกครั้งเพื่อหาคำตอบ...พิมพ์ชนกเดินกระแทกส้นรองเท้าเข้ามาในโถงทางเดินของผับ ตรงไปยังห้องส่วนตัวที่เธอเพิ่งออกมาเมื่อครู่แต่ก่อนที่มือเธอจะ
Read more
ท้าทาย 18+
ปกรณ์รู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งเข้ามาจากความรู้สึกที่พยายามยับยั้งอยู่ภายใน เขามองเธอด้วยความลังเลเพียงชั่วครู่ดวงตาสีดำขลับหรี่ลงเล็กน้อย เขารู้ว่าเธอเมาและพูดไปตามอารมณ์แต่บางสิ่งในตัวเขากลับรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นอย่างไม่สามารถห้ามได้"พิมพ์ชนก..." เขาพึมพำชื่อของเธออีกครั้งด้วยเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะยื่นมือไปจับใบหน้าของเธอเบาๆด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนต่างจากปกติพิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้น มองเขาในระยะใกล้จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่ใกล้ชิดริมฝีปากของเขายังคงห่างจากเธอเพียงเสี้ยววินาที ขณะที่เธอก็ยืนนิ่ง มันเหมือนทุกอย่างหยุดลงและหัวใจของเธอก็เต้นแรงจนรู้สึกเหมือนจะออกจากอกปกรณ์สูดหายใจลึกๆ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาช้าๆ จนริมฝีปากของเขาแตะกับริมฝีปากของพิมพ์ชนกอย่างเบาๆเขาไม่รีบร้อน แต่รู้สึกถึงความร้อนแรงจากการสัมผัสครั้งนี้ แม้จะเป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบาพิมพ์ชนกตอบรับการจูบของปกรณ์ด้วยความไม่ประสีประสา ริมฝีปากของเธอขยับอย่างเก้ๆ กังๆแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ปกรณ์สัมผัสได้ถึงความเขินอายและความไร้เดียงสาในท่าทางของเธอ เขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก"คุณ...ไม่เค
Read more
ท้าทาย#2
เช้าวันใหม่มาเยือน พร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างในห้องที่เงียบสงบพิมพ์ชนกค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนล้า แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ที่โอบล้อมตัวเธออยู่เธอหันไปมองด้านข้าง ใบหน้าคมเข้มของปกรณ์อยู่ใกล้จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่พัดผ่านแก้ม เธอหน้าแดงทันทีที่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา"นี่ฉัน...ทำอะไรลงไปเนี่ย" พิมพ์ชนกพึมพำเบาๆ กับตัวเอง มือบางพยายามดึงตัวออกจากอ้อมแขนของเขาแต่ชายหนุ่มกลับกระชับกอดแน่นขึ้นโดยไม่ลืมตา"จะรีบไปไหนล่ะ พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำของปกรณ์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ทำเอาหญิงสาวยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม"ปล่อยฉันได้แล้ว" เธอพยายามดันตัวเขาออก แต่เขากลับหัวเราะเบาๆ"เมื่อคืนยังไม่เห็นพูดแบบนี้เลย" ปกรณ์แกล้งเย้าด้วยน้ำเสียงขี้เล่นคำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกสะอึก เธอจ้องหน้าเขาอย่างโกรธเคือง แต่ความทรงจำบางส่วนเมื่อคืนกลับผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอพูดไม่ออกปกรณ์มองสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไป ก่อนจะลดรอยยิ้มลง ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างจริงจัง"เมื่อคืนคุณเป็นคนเริ่มนะ" เขายิ้มๆบอกด้วยน้ำเสียงหยอกล้อพิมพ์ชนกนิ่งไป หัวใจของ
Read more
ตามส่ง
ขวัญข้าวนั่งไขว่ห้างอยู่ที่ม้านั่งหน้าคณะ พลางก้มมองโทรศัพท์ในมือแต่หางตาเหลือบเห็นรถคันหรูจอดเทียบอยู่ไม่ไกล เธอเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะเห็นพิมพ์ชนกเปิดประตูรถลงมา"เฮ้ย! ยัยพิม!" ขวัญข้าวลุกพรวดขึ้นมา มองเพื่อนรักด้วยสายตาแปลกใจปนสงสัยพิมพ์ชนกยืนปรับกระโปรงพลางส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เพื่อน แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงขวัญข้าวก็ลอยมาอีก"รถใครอะ? หรือว่า..."เธอหยุดพูดเมื่อเห็นชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มและกางเกงสแลคสุดเนี้ยบก้าวลงมาจากฝั่งคนขับปกรณ์ยืนตรงหน้ารถ มองพิมพ์ชนกด้วยสายตานิ่งๆ แต่กลับมีแววเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ขวัญข้าวแทบหลุดกรี๊ด"โอ๊ยยย! นี่ใครกันยะ หล่อขนาดนี้?" ขวัญข้าวถามเสียงสูง ยืนจ้องปกรณ์ราวกับตื่นเต้นเกินเหตุพิมพ์ชนกรีบหันไปมองเขาแล้วขมวดคิ้ว "คุณกลับไปได้แล้วค่ะ!"ปกรณ์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "โอเคครับ แต่ถ้าคุณต้องการอะไร โทรหาผมนะ พิมพ์"คำพูดนั้นทำเอาขวัญข้าวหันมามองพิมพ์ชนกตาโต "เดี๋ยวนะ! เขาเรียกเธอว่าอะไรนะ?"พิมพ์ชนกหน้าแดง เธอรีบดันขวัญข้าวให้ถอยออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับปกรณ์เสียงดุ"กลับไปเถอะค่ะ แล้วไม่ต้องมาแถวนี้อีก!"ปกรณ์หัวเราะเบาๆ "ได้สิ แต่ผมไม่สัญญานะว่าจะไม
Read more
นั่งเฝ้า
ค่ำคืนเดียวกัน ปกรณ์นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของผับรอบโต๊ะใหญ่มีชายหนุ่มอีกสามคนที่แต่ละคนล้วนเป็นนักธุรกิจชื่อดังในแวดวงสังคมแต่ภายใต้ภาพลักษณ์เหล่านั้น ทุกคนต่างเป็นคนสำคัญในโลกธุรกิจมืด"นายดูไม่ค่อยมีสมาธิเลยนะกรณ์" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น เป็นชายหนุ่มผมยาวเรียบแปล้ในชุดสูทไร้ที่ติชื่อว่า ธีรธร เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการฟอกเงินและเป็นคนที่มีเครือข่ายใหญ่ในหลายประเทศปกรณ์ละสายตาจากแก้วเหล้าตรงหน้า ก่อนจะยิ้มมุมปาก "ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย เรื่องของที่เราส่งไปใต้เรียบร้อยดีไหม?""เรียบร้อยกว่าเดิมด้วยซ้ำ" ชายอีกคนตอบขึ้น เป็นชายหนุ่มผิวเข้มชื่อ คณิน เจ้าของท่าเรือที่ใช้เป็นทางผ่านของสินค้าผิดกฎหมาย"แต่ข่าวจากตำรวจเริ่มเข้มขึ้นนะ เราอาจต้องลดปริมาณในล็อตหน้าลง" ธีรธรพูดพร้อมโยนแฟ้มเอกสารไปให้ปกรณ์ปกรณ์รับมาเปิดดูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่ใช่คนพูดมากในที่ประชุมแบบนี้ แต่ทุกคำพูดของเขามักชี้นำการตัดสินใจของทั้งกลุ่ม"ทำเหมือนเดิม แต่ระวังมากขึ้น ถ้าตำรวจเริ่มได้กลิ่น เราต้องหาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจพวกมันไปที่อื่น"ชายหนุ่มคนสุดท้ายที่นั่งเงียบมานาน ชื่อว่า อัคคี ซึ่งเป็นผู้จัดการด้านอาวุธผิด
Read more
บังเอิญเจอ
เตโชขับรถมารับพิมพ์ชนกตามปกติในเช้าวันใหม่และไปรับหลังจากเธอเสร็จสิ้นการเรียนที่มหาวิทยาลัยแต่วันนี้จุดหมายปลายทางไม่ใช่หอพักของเธอเหมือนเดิม"วันนี้คุณปกรณ์ให้ผมพาคุณไปที่บริษัทครับ" เตโชพูดขึ้นขณะเลี้ยวรถออกจากมหาวิทยาลัย"บริษัท? มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?" พิมพ์ชนกถามด้วยความสงสัย"อันนี้ผมไม่ทราบครับ แต่คุณปกรณ์กำชับให้ผมมารับคุณไปทันทีที่คุณเรียนเสร็จ" เตโชตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามแบบฉบับของเขาเมื่อรถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถของบริษัท พิมพ์ชนกก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอาคารสูงและทันสมัยแห่งนี้เต็มไปด้วยพนักงานที่เดินสวนกันไปมา"เชิญครับ" เตโชเปิดประตูรถให้เธอ ก่อนจะพาเธอเดินไปยังลิฟต์ส่วนตัวระหว่างทางสายตาของพนักงานหลายคนจับจ้องมาที่เธอด้วยความสงสัย เพราะไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเมื่อถึงชั้นบนสุด ประตูห้องทำงานใหญ่ของปกรณ์เปิดกว้างออก เขายืนรออยู่ด้านใน สวมชุดสูทสีดำที่เสริมให้เขาดูทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม"มานี่สิ พิมพ์ชนก" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่กลับดึงดูดใจจนเธออดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหา"คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือคะ?" เธอถามพลางนั่งลงตรงข้ามเขาปกรณ์เอนตัวพิงเก้าอี้ สายตาม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status