Biglang tumahimik ang buong silid. Ang bawat isa sa mga naroon ay dahan-dahang napalingon, ang kanilang mga tingin ay sabay-sabay na dumako kay Lemuel. Matalas, puno ng pagtataka, at unti-unting napapalitan ng pagdududa. Huminga nang malalim si Donya Soledad, itinuwid ang kanyang tindig, at sa boses na mabagal ngunit may bigat na yumanig sa puso ng sinumang nakarinig, muling nagsalita."Walang bahong hindi umaalingasaw, Lemuel. Walang sekretong hindi nahuhukay. Ang isda ay sa bibig nahuhuli, at hindi sa buntot. Anuman ang itago mo, gaano man kalalim ang pagkakabaon, darating ang araw na lilitaw din ang lahat. Hindi ito hula-hula. Ito ay katotohanan na panahon na upang malaman ng lahat."Namutla si Lemuel, ngunit sa halip na manahimik ay lalong umapaw ang kanyang galit. Tumayo siya nang biglaan. Ang kanyang mga kamao ay mahigpit na nakakuyom, at ang kanyang boses ay umalingawngaw sa buong silid na parang kulog."Ano bang pinagsasabi mo, Soledad? Sumusobra ka na! Hindi porke't kaibigan
Mehr lesen