Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ผมกลับมาที่ห้องของตัวเอง หย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานพร้อมกับวางเล่มสัญญาที่เพิ่งจะล่อลวงให้คนตัวเล็กปากดีเซ็นขณะที่ผมยังฝังตัวตนของตัวเองอยู่ในร่องแคบของเธอ“จะน่าเอาไปไหนวะ ตรงไหนก็สวย...”ผมอดที่จะพึมพำกับตัวเองไม่ได้ กลิ่นกายหอม ๆ ของวีนัสยังคงติดอยู่ปลายจมูก บนริมฝีปากเองก็ยังคงรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มแม้ร่างกายของแม่ตัวยุ่งจะอยู่ถัดห่างออกไปหลายห้อง ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกบ้ากามยังไงไม่รู้ทั้ง ๆ ที่เรื่องแบบนี้ผมก็ไม่เคยจะขาด มีสาว ๆ วนเวียนมาให้เชยชมไม่เคยจะอดอยาก แต่เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำไมผมถึงรู้สึกว่าเท่าไรก็ไม่เคยอิ่มไม่เคยจะพอตั้งแต่วันที่ผมโดนเตะผ่าหมากก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ตัวผมตอนแรกก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะเห็นว่าผมเองก็ผิดที่ไปตักตวงความบริสุทธิ์จากร่างบางของเธอ แต่พอบังเอิญมาเจอกันอีกครั้ง แถมครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาหาผมเองเหมือนครั้งก่อนทำให้ผมอดคิดถึงใบหน้าสวย ๆ …ที่จริงก็สวยไปทั้งตัวนั่นแหละ แถมยังหอมน่าสัมผัสไปทุกส่วนสัดอีกต่างหาก ยิ่งเธอพยศมากเท่าไรผมก็อยากที่จะเอาชนะร่างเล็กนั้นให้ได้เป็นเท่าตัวเล่มสัญญาถูกเปิดขึ้นจนถึงหน้าสุดท้ายที่ตัวผมแอบใส่มันเข้าไปก่อนที

ทั้งหมดเดินกลับมาที่โต๊ะตามปกติ จนเวลาผ่านไปถึงตีสาม ทุกคนจึงคิดว่าน่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านได้แล้ว“พี่ปลื้มกลับพร้อมโรสไหมคะ”ร่างบางบดเบียดผิวกายของตัวเองเข้ากับปลื้มเพื่อบอกจุดประสงค์ว่าตัวเองต้องการอะไร“พี่ก็อยากนะครับโรส แต่พรุ่งนี้มีประชุมเรื่องการประมูลเพชรกับลูกค้ารายใหญ่ นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะตื่นไม่ไหว เอาเป็นวันหลังได้ไหมคะ?”ปลื้มส่งเสียงออดอ้อนร่างบางที่ทำสีหน้าผิดหวัง แต่ก็ยังต้องเก็บอาการเอาไว้ เพราะคืนนี้ทั้งคืนตั้งแต่มาถึง สองคนก็นัวเนียกันแทบจะแยกกันไม่ออกว่าใครเป็นใคร“ก็ได้ค่ะงั้นพี่ปลื้มต้องพาโรสไปทานข้าวตอนว่างแล้วนะคะ”“รับทราบครับผม เดี๋ยวพี่โทรหาเรา”วีนัสเองที่ยืนรักษาการใกล้ชิดได้ยินทุกคำพูดของทั้งสองคน ก็แอบที่จะเบะปากทำท่าเหมือนจะอ้วกออกมาเสียให้ได้“นัส แกโอเคไหมวะ? ทำไมทำหน้าเหมือนจะอ้วก?”อเล็กซ์ส่งเสียงทุ้มถามร่างบาง“เหม็นอะไรไม่รู้อะแกแถวนี้ ฉันจะอ้วก”วีนัสเพิ่มเสียงของตัวเองขึ้นอีกนิดให้แน่ใจว่าคนตัวสูงได้ยินสิ่งที่เธอพูดทุกคำ แน่นอนทุกอย่างอยู่ในสายตาของปลื้มทั้งหมด และได้ยินทุกคำพูดของวีนัสแต่สิ่งที่เขาสงสัยตอนนี้คือทำไมอเล็กซ์ถึงได้

เช้าวันรุ่งขึ้นปลื้มตื่นขึ้นมาด้วยความอารมณ์เสียและหงุดหงิดพอสมควร เพราะเมื่อคืนหลังจากที่คนตัวเล็กปล่อยเขาทิ้งค้างเติ่ง เขาก็พยายามที่จะส่งตัวเองให้ถึงสวรรค์ แต่ความอารมณ์เสียมันมากมายกว่าจึงทำให้เขาต้องนอนทนปวด อึดอัดมาจนถึงตอนนี้ติ๊งงงง…ปลื้มเอื้อมมือหนาไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงมาเปิดดูว่าใครส่งอะไรมาIMAGE : Venusข้อความภาพจากคนตัวเล็กที่ไม่มีแค็ปชันอะไรทั้งสิ้นปากหนากัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงกับรูปภาพที่คนตัวเล็กตั้งใจส่งมาให้เขามันเป็นภาพของวีนัสที่เห็นเพียงแค่ครึ่งหน้า ปากเล็กกัดริมฝีปากล่างยั่วยวน คนตัวเล็กสวมใส่บราเซียลูกไม้ซีทรูสีขาว บางจนสามารถเห็นจุกนมสีชมพูได้อย่างชัดเจน มือเรียวข้างหนึ่งดูเหมือนว่ากำลังจะเคล้นคลึงอยู่กับเต้าสวย ส่วนมืออีกข้างอยู่พ้นขอบแพนตี้ตัวจิ๋วลงไป หน้าท้องแบนราบโชว์ผิวขาวเนียนละเอียดแค่นี้ก็ทำให้ร่างสูงของปลื้มหายใจเข้าออกลำบากจนต้องเดินถือโทรศัพท์ของตัวเองเข้าห้องน้ำไปเพื่อที่จะจัดการกับความต้องการของตัวเองซึ่งยังค้างคามาตั้งแต่เมื่อคืน“ร้ายนักนะยัยตัวแสบ เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน”...เมื่อวีนัสเห็นว่าร่างสูงเปิดอ่

วีนัสยืนเก้ ๆ กัง ๆ รอคนตัวสูงอยู่กลางห้องเกือบห้านาที จนร่างสูงเดินกลับออกมาพร้อมกับแต่งตัวแล้ว เหลือเพียงแค่ปลายแขนเสื้อที่จะต้องให้คนตัวเล็กติดเข็มกลัดให้เขาไม่พูดไม่จาใด ๆ เพียงแค่เดินเข้ามาประชิดร่างเล็กของวีนัสจนตัวของทั้งสองแทบจะแนบสนิทกัน“เอ่อ ขยับออกไปหน่อยไม่ได้หรือไงคะ ยืนใกล้จนแทบจะสิงฉันอยู่แล้ว”คนตัวเล็กอยู่ ๆ ก็เกิดอาการประหม่าขึ้นมา จนต้องแสร้งพูดไปว่าให้ร่างใหญ่ขยับไปไกล ๆ จากตัวเธอ“ถ้าสิงได้สิงไปแล้ว อยากให้สิงไหมล่ะครับ?”“ไหนคะ เข็มกลัด?”คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะตอนนี้เธออยู่ในสถานที่และสถานการณ์ที่เป็นรองอย่างที่สุด“อยู่ในห้องนอน”“งั้นก็ไปหยิบมาสิคะ เมื่อกี้เดินออกมาก็ไม่หยิบมาด้วย ยังไงกันนะคะคุณปลื้ม”“ถ้าเธอไม่เดินไปหยิบ คืนนี้ทั้งคืนก็ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้น”ปลื้มมองวีนัสด้วยสายตาหยั่งเชิงว่าคนตัวเล็กจะทำอย่างไรหมับ!ร่างบางคว้าข้อมือของคนตัวโตเดินตรงเข้าไปที่ห้องนอนทันทีเพราะเดินไปเดินมาก็จะเสียเวลากันไปอีก ไม่ได้เดินทางกันพอดี“หึหึ ถูกใจฉันเสียจริง ๆ”วีนัสไม่พูดอะไรตอบร่างสูง แค่เดินลากแขนเขาไปจนถึงห้องนอน“ค่ะ ถึงแล้ว อยู่ไหนคะ”ปลื้มสาวเ

ครืดดด ครืดดดเสียงข้อความเข้าที่โทรศัพท์เครื่องหรูของปลื้ม เป็นข้อความจากดนัยที่แจ้งให้คนเป็นเจ้านายทราบว่าแป้งหอมถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ทำให้้ปลื้มถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแต่แทนที่เขาจะปล่อยให้รถแล่นไปตามทางกลับบ้านดังเช่นปกติ เสียงทุ้มเอ่ยสั่งคนขับรถให้เปลี่ยนทิศทางไปคอนโดใจกลางเมืองของเขาแทน“คุณปลื้มคะ เปลี่ยนแผนกะทันหันแบบนี้ไม่ปลอดภัยนะคะ”“ฉันลืมของเกี่ยวกับการประมูล สำคัญ ยังไงคืนนี้ต้องรีบไปเอา”คำพูดสั้น ๆ เปล่งออกมาจากร่างสูงทำให้วีนัสได้แต่เก็บคำพูดอื่น ๆ เอาไว้ เธออยากจะส่งข้อความบอกอเล็กซ์ใจจะขาด แต่กฎคือไม่สามารถใช้โทรศัพท์ส่วนตัวได้ในระหว่างงานและใช้ไม่ได้เด็ดขาดถ้าไม่ใช่เรื่องงานปลื้มนั่งจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กของวีนัสไม่วางตาตั้งแต่รถเคลื่อนตัวออกจากงานประมูล วันนี้เธอดูสวยแปลกตา แต่ที่ขัดใจคือชุดราตรีที่คนตัวเล็กใส่ เขาสังเกตเห็นว่าหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในงานนอกเหนือจากจะจ้องมองแป้งหอมน้องสาวของเขาแล้ว ก็มีวีนัสที่ตกเป็นเป้าสายตาไม่น้อยเช่นกัน ไม่รู้ไปหากันมาจากไหน โป๊ไปถึงไหนต่อไหนน่าจับมาฟาดให้ก้นลายทั้งคู่วีนัสนั่งอยู่ตรงกันข้ามกับคนตัวโต ชุดที่สวมใส่นั้นแลดูไ