Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 49

“อื้อออ”วีนัสขยับตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการถูกกอดรัดของร่างหนาข้างหลังตัวเองทั้งคืน เธอหันหลังไปมองคนที่กำลังหลับสบาย และหันหน้าไปมองเวลาที่ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว“คุณปลื้ม ตื่นได้แล้วค่ะ หกโมงแล้ว”“อื้ม ขออีกห้านาที”“นาทีเดียวก็ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องลุกไปอาบน้ำแล้วก็แต่งตัวแล้ว เดี๋ยวไปทานข้าวเช้ากับเข้างานไม่ทันแปดโมง”“ก็ไม่ต้องไปทำงานไง ฉันยังไม่อยากลุกเลย”“สาบานนะคะว่าคุณเป็นนักธุรกิจ นอนกินบ้านกินเมืองจังเลย”“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันนอนกินบ้านกินเมือง ฉันเปลี่ยนเป็นนอนกินเธอแทนได้ไหมถ้าอย่างนั้น”คนตัวสูงหยอดทันทีที่เห็นว่ามีโอกาส ไหนจะซุกหน้าลงในเรือนผมหนาของคนตัวเล็กเพื่อตักตวงความหอมเพียะ!ฝ่ามือบางของวีนัสฟาดเข้าไปที่แขนแกร่งอย่างหมั่นไส้ในความพิรี้พิไร ทำให้เธอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของปลื้มที่ยังนอนอยู่ข้างหลังและไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน“ลุกก็ได้แต่ต้องอาบน้ำด้วยกันก่อน”“ต่อรองอีกแล้ว”“ไม่ได้ต่อรอง แต่ว่าขอร้องดี ๆ นะครับ น้าาา”วีนัสขนอ่อนลุกชูชันจากคำพูดออดอ้อนของคนตัวโต“ไม่ค่ะ อาบกับคุณกว่าจะเสร็จ สายโด่งพอดี”“แล้วเธอคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงอาบน้ำแล้วจะต้องไปทำงา

เมื่อปลื้มและแป้งหอมกลับขึ้นมาบนรถเพื่อเดินทางกลับ ก็เป็นเวลาเกือบบ่ายสามแล้ว“ไม่เคยเห็นพี่ปลื้มปฏิเสธสาวเลยนะคะเนี่ย วันนี้พี่ชายสุดหล่อของแป้งไม่สบายหรือเปล่าคะ?”“เปล่าหรอกน้องแป้ง ทำธุรกิจด้วยกันคุยกันแบบมืออาชีพน่าจะดีกว่า”“เอ ปกติก็ธุรกิจ แต่ไม่เคยเห็นบอกปัดเบอร์สาวแบบไม่เหลือเยื่อใยแบบนี้เลยนี่คะ มีอะไรที่แป้งต้องรู้ไหมน้า?”ปลื้มขยับตัวไปอย่างมีพิรุธเมื่อแป้งหอมพูดจาแซวเขาเสียงดังพอให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างหน้าได้ยินด้วย“เอ หรือว่าพี่ปลื้มของแป้งจะแอบไปมีแฟนกันนะ”ครั้งนี้เป็นวีนัสที่เริ่มขยับตัวไปมาอยู่ที่เบาะของตัวเองอย่างมีพิรุธไม่แพ้พี่ชายตัวเอง ทำให้แป้งหอมพอจะเดาได้ว่าสถานการณ์นั้นเป็นอย่างไร“แป้งไม่แกล้งพี่ปลื้มแล้วก็ได้ค่ะ เดี๋ยวงานจะเข้าอีก แป้งดูออกหรอกน่า ชอบพี่วีนัสเข้าแล้วล่ะสิคะ”แป้งหอมเอียงตัวเข้ากระซิบข้างหูพี่ชายให้ได้ยินกันเพียงสองคน“อืม รู้แล้วก็เงียบ ๆ ได้แล้ว พูดมากนะเราอะ”ปลื้มทำแต่เพียงมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อกลบเกลื่อนความอายที่ถูกน้องสาวของตัวเองจับได้หมดกันลายเสือของกูที่สร้างมาหลายปี…ร่างสูงทำได้เพียงแค่คิดในใจ แต่ก็รู้สึกดีว่าเขานั้นไม่ได

คลับหรูใจกลางเมือง“ออกมาได้ซะทีนะมึง เบี้ยวนัดแล้วเบี้ยวนัดอีก พวกกูกะว่าถ้ามึงเบี้ยวอีกนี่จะเลิกคบมึงละ”“ปกติก็ก็ไม่เคยจะเบี้ยว มีแค่ช่วงนี้แหละ”“ทำไมเข้าสู่หมวดวัยรุ่นหรือไงวะ สับสนชีวิตเรอะ? เป็นเพื่อนกับมึงมาตั้งนานไม่เคยเห็นมึงจะสับสนเลย”“กูไม่ได้สบสน เอาน่าแดก ๆ เข้าไปเถอะเหล้าน่ะพูดมาก”“แล้วกับโรสนี่ว่ายังไง เห็นบอกไม่กินซ้ำ กูเห็นสามรอบแล้วคนนี้”กันต์ถามเพื่อนสนิทของตัวเองขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้“นั่นกูพลาดเอง ตอนนี้มีอะไรต้องคิดเยอะเลยไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้ดี เดี๋ยวกูคงต้องคุยกับโรสให้รู้เรื่อง”“เออกูเห็นนั่งมองมึงไม่วางตาตั้งแต่มาถึงกันแล้ว”ปลื้มหันหน้าไปทางโรสที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าของเขาอยู่จริง สายตาของเธอแลดูเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยคำถาม“งั้นเดี๋ยวกูมา”ปลื้มยกตัวขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปยืนตรงหน้าเพื่อนน้องสาว เพื่อที่ต้องการจะพูดคุยให้เข้าใจกันทุกอย่างในคืนนี้“โรสครับ พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ”“ค่ะ”โรสรินแค่รับคำและหันไปบอกแป้งหอมกับเทเลอร์ว่าเธอจะไปคุยกับพี่ชายของเพื่อนเมื่อถึงห้องวีไอพีที่คนตัวโตพาร่างเล็กอรชรของโรสรินเข้ามา คนตัวเล็กก็โถมตัวเองกอดร่างสูงโดยท

“คุณปลื้ม! ปล่อยนัสนะคะ คนมองกันเยอะแยะแล้ว!”“ทีเมื่อกี้ตอนพูดไม่เห็นกลัวว่าฉันจะโกรธ ตอนนี้ทำไมกลัวว่าคนอื่นจะมองยังไง ฉันไม่สนนะ เพราะเธอเป็นเมียฉันฉันอยากบอกให้โลกรู้ แล้วก็จะเตือนความจำเธอด้วยอีกสักที จะได้จำได้ขึ้นใจว่าฉันเป็นผัวเธอ”ปลื้มยังเดินต่อไป ดนัยเห็นภาพตรงหน้าของเจ้านายตัวเองและร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดก็อดจะยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้“อ้าว ยืนจ้องกันอยู่นั่นแหละ เรื่องของเจ้านาย จ้องกันเสร็จแล้วก็กลับไปทำงานกัน ไป ๆ”เป็นดนัยที่เปล่งเสียงออกมาให้ทุกคนเลิกสนใจภาพที่อยู่ตรงหน้า เขาเองก็ดูออกว่าเจ้านายของเขาคิดยังไงกับคนตัวเล็ก แต่ด้วยความที่เห็นกันมานาน ปลื้มไม่เคยจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาจึงทำเพียงรอดูท่าทีต่อไปปังเมื่อปลื้มเข้ามาถึงห้องนอน ร่างสูงก็จัดการวางวีนัสลงและปิดประตูตามหลัง คนตัวเล็กตอนนี้หน้างอจากการกระทำที่เอาแต่ใจของคนที่อ้างสิทธิ์ตัวเองว่าเป็นผัวของเธอ“มานั่งนี่มา มาคุยกันให้รู้เรื่องซะทีวีนัส”ปลื้มตบมือลงที่หน้าตักของตัวเอง เขานั่งรอเธออยู่ที่โซฟาหรูกลางห้องนั่งเล่น วีนัสเห็นว่าปลื้มนั้นใจเย็นลงบ้างแล้วจึงเดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังไม่วายท