Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“เอ๊ะ! นี่ปล่อยฉันนะคุณ!”“ปากดีแบบนี้อยากรู้จังอย่างอื่นจะยังดีเหมือนปากไหม”“คุณเราตกลงกันแล้วนะว่าถ้าฉันไม่เต็มใจคุณก็ห้ามทำอะไรฉันทั้งนั้น”“ทียังงี้กลัวขึ้นมาหรือไง หืม? เมื่อกี้ยังด่าฉันว่าต่ำอยู่เลย ก็จะทำให้ดูไงว่าเวลาที่ฉันต่ำน่ะฉันต่ำได้แค่ไหน”ปลื้มจับแขนทั้งสองข้างของวีนัสรวบประสานกันเอาไว้ไพล่หลังร่างบาง“เมื่อกลางวันชุดที่ใส่นี่มันน่าจับเธอมากดให้จมเตียงเสียจริง ๆ นะ ผู้ชายอยู่กันตั้งหลายคนยังจะกล้าใส่ชุดที่แทบจะปิดอะไรไม่มิดแบบนั้นได้ยังไง?”“ฉันไม่ได้เป็นคนสรรหามาใส่นะ คุณแป้งเป็นคนบังคับให้ฉันใส่เล่นน้ำกับเธอ ถ้าจะว่าก็ต้องไปว่าคุณแป้งไหม มาว่าฉันทำไมฉันแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น”“งานอ่อยผู้ชายนี่ก็หน้าที่เธออย่างนั้นสิ ฮะ!”ปลื้มกระชับมือหนาหน้าล็อกเข้ากับข้อมือบางของวีนัสที่ถูกพันธนาการไว้บนเอวมนของเธอยิ่งขึ้นเพราะความโกรธที่ตอนนี้ทำให้เขาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่“ถ้าอ่อยแล้วจะทำไมคะ? ฮะ เราเป็นอะไรกัน ฉันจะทำอะไรก็ทำได้ คู่นอนอย่างคุณไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะมาพูดมาก ไหนบอกว่าไม่ได้หึงไง แล้วถ้าไม่ได้หึงทำไมต้องมาพูดจาอะไรแบบนี้ ไหนจะการกระทำของคุณที่มันแสนจะสวนทางกันอีก

“ทุกคนพร้อมแล้วนะคะ”เสียงใสของแป้งหอมเอ่ยถามทุกคนด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เพราะไม่บ่อยครั้งนักที่เธอจะได้เที่ยวอะไรแบบนี้ คนตัวเล็กจึงดีใจเป็นพิเศษ“พร้อมค่ะ” เป็นวีนัสที่ส่งเสียงตอบออกมา ร่างบางของวีนัสอยู่ในชุดกางเกงยีนรัดรูปกับเสื้อกล้ามสีขาวสบาย ๆ พร้อมกับหมวกแก๊ปที่ใส่ป้องกันแสงแดด“งั้นไปกันเลยค่ะ แป้งตื่นเต้นจัง อยากไปคาเฟหลายที่เลยค่ะ ไปค่ะพี่วีนัส”ก่อนที่วีนัสจะถูกลากตัวไป อเล็กซ์ก็ส่งเสื้อคลุมตัวบางให้คนตัวเล็กเพราะเธอฝากเขาไว้ก่อนที่จะเดินออกมาขึ้นรถ พร้อมทั้งจับศีรษะของวีนัสโยกไปมาอย่างเอ็นดูทุกอย่างอยู่ในสายตาของปลื้มทั้งหมด แต่เพราะว่าเขาและคนตัวเล็กไม่ได้อยู่กันตามลำพังจึงทำให้ปลื้มนั้นไม่กล้าที่จะทำอะไรโจ่งแจ้งออกไปเมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงตัวเมืองภูเก็ต แป้งหอมก็เป็นฝ่ายจัดแจงหาเส้นทางว่าควรจะไปที่ไหนกันบ้าง อเล็กซ์กับวีนัสเดินตามสองพี่น้องอยู่ข้างหลัง และเนื่องจากที่ทั้งหมดไม่ได้ใส่สูทเหมือนปกติทำให้พวกเขาดูเหมือนนักท่องเที่ยวธรรมดาทั่วไป“ร้อนไหมแกวีนัส บอกให้เอาร่มมาก็ไม่เอามา เสื้อคลุมก็ไม่เห็นจะใส่ เดี๋ยวผิวแกก็ไหม้พอดี”อเล็กซ์กระซิบกระซาบกับเพื่อนตัวเล็กแต่ก็

“มาแดกเหล้ากับเพื่อนเสือกทำหน้าเป็นตูด อะไรของมึงอีกหาไอ้ปลื้ม”ปลื้มหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจ“มึงพูดมาก จนกูตกที่นั่งลำบาก…”“อะไรของมึงวะ น้องโรสก็ดูจะทอดสะพานแล้วก็ชอบใจที่มึงไปอยู่ด้วยเมื่อคืน แล้วมึงจะตกที่นั่งลำบากอะไรวะ น้องแป้งเขาก็รู้อยู่แล้วว่ามึงกับโรสอะไร ๆ กัน”ธีย์กับกันต์หันหน้ามองกันไปมาเพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พวกเขาพูดทำให้เพื่อนตัวสูงของพวกเขาลำบากได้ยังไง“พี่กลับก่อนนะน้องแป้ง”“อ้าว พี่ปลื้ม โรสเพิ่งมาเองนะคะ ทำไมถึงจะกลับแล้วล่ะคะ”“พี่เหนื่อย ๆ น่ะ ยังไงเราอยู่เที่ยวกับน้องแป้งกันไปก่อนแล้วกันนะ”เมื่อปลื้มพูดแบบนี้ก็ทำให้ร่างอรชรของโรสรินไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทิ้งตัวเองลงบนโซฟาอย่างที่ไม่สามารถพูดอะไรได้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนเธอกับเขาเพิ่งจะมีสัมพันธ์สวาทกัน แต่วันนี้เขากลับเฉยเมยและไม่สนใจเธอเลย“เฮ้ย จะไปไหนวะมึง”เป็นกันต์ที่เปล่งเสียงท้วงถามเพื่อนตัวสูงซึ่งกำลังจะก้าวขาออกจากโซนวีไอพีที่พวกเขานั่งกันอยู่“กูเหนื่อย กลับละ”“อะไรของมึงวะ เพิ่งจะมาได้ไม่ถึงสองชั่วโมงนี่ยังไม่ห้าทุ่มเลย”“ก็กูเหนื่อยกูอยากกลับแล้ว”ทุกคนมองหน้ากันอย่างที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรอยู่ ๆ ปลื

เมื่อร่างบางของวีนัสได้ยินแบบนั้นก็อดที่จะหันหน้าไปเบะปากใส่ร่างสูงซึ่งตอนนี้จ้องมองเธอไม่คลาดสายตา แต่คนตัวเล็กก็จ้องกลับไปตรง ๆ และไม่ได้หลบสายตาแต่อย่างใด“โอเคค่ะงั้นแป้งก็เอาตามพี่ปลื้มสะดวกแล้วกันค่ะ เดี๋ยวแป้งกลับพรุ่งนี้พร้อมสาว ๆ เลย พี่วีนัสกลับพร้อมพี่ปลื้มเลยนะคะ เดี๋ยวทางนี้ให้พี่อเล็กซ์ดูแลแป้งได้ค่ะ”“ค่ะคุณแป้ง งั้นฉันขอตัวไปเก็บของเลยนะคะ คุณปลื้มต้องการเดินทางกี่โมงคะ?”“เธอเสร็จเมื่อไหร่ก็กลับกันได้เลย เพราะฉันให้เครื่องบินมารอที่สนามบินภูเก็ตแล้ว”วีนัสทำเพียงแค่พยักหน้า และเดินหันหลังกลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของ“ชิ อย่าคิดว่ารู้ไม่ทันนะไอ้คนเจ้าเล่ห์ แล้วนี่คุณแป้งไปตั้งนาน ฉันจะทำยังไงดี อยู่กับตานี่เดือนหนึ่งต้องทำอะไรพิเรนทร์ ๆ อีกแน่ ๆ”พูดไปมือบางก็จัดเก็บของลงกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเอง ใช้เวลาไม่นานวีนัสก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย“เรียบร้อยค่ะ พร้อมเดินทาง”ปลื้มยืนรอวีนัสพร้อมกับคนขับรถที่เตรียมพร้อมออกเดินทางอยู่แล้ว ข้าง ๆ กายเขามีโรสรินยืนเกาะแขนหน้าตาบอกบุญไม่รับ เพราะดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้กลับกับคนตัวสูง“พี่ปลื้มใจร้ายจังเลย โ

แอดดดเสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของปลื้มที่ตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่คนตัวสูงเดินเข้ามายังบริเวณห้องนั่งเล่นที่วีนัสนั้นนั่งอยู่ คนตัวเล็กทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่ปลื้มสั่งให้เธอนั่งลงและทำตัวสบาย ๆ“ดื่มอะไรไหม?”คนตัวโตส่งเสียงถามร่างบางที่พยายามนั่งหันหน้าไปทางอื่นเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเห็นภาพที่มันช่างชวนให้มองทำให้ตาทั้งสองข้างของเธอพร่ามัวกลิ่นครีมอาบน้ำราคาแพงทำให้วีนัสหายใจติดขัดขึ้นไปอีก เขาทำแบบนี้เหมือนกำลังแกล้งให้คนตัวเล็กสติไม่อยู่กับตัว“ไม่ค่ะ ขอบคุณ”วีนัสก็ยังไม่มองกลับไปที่คนตัวสูงอยู่ดี จนเมื่อรู้สึกถึงเสียงฝีเท้าหนัก ๆ มาหยุดอยู่ใกล้เพียงไม่กี่คืบ ก็ทำให้ร่างบางของวีนัสต้องรีบหันหน้าไปมองว่าปลื้มนั้นกำลังคิดจะทำอะไรอีก“อะ น้ำส้ม ดื่มเถอะ เดี๋ยวก็หลับคาโทรทัศน์กันพอดี”“ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณ ฉันยังอยู่ในเวลางาน เดี๋ยวพรุ่งนี้เลิกงานแล้วค่อยไปหาอะไรดื่มและทานที่บ้านพัก”“เขยิบไปหน่อย”“คะ?”วีนัสไม่เข้าใจกับคำถามของคนตัวโต“ฉันจะนั่งดูหนังตรงนี้เธอเขยิบออกไปหน่อย”วีนัสกวาดตามองโซฟาตัวใหญ่ที่ยังมีพื้นที่เหลืออีกมาก ร่างบางไม่