LOGIN“แม่รักแกที่สุดเลยเจ้ารามัน แกไม่ต้องห่วงเรื่องหนูนาง เพราะเขาเป็นเมียแก ทำไมเขาจะไม่ให้ความร่วมมือกับแก แม่รักแกจริงๆ แม่ไม่กวนแล้ว แค่นี้นะลูก”พอมารดาวางไป รามันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หนักใจกับเรื่องนี้ ยอมรับว่าเขาขี้ขลาดที่จะเริ่มต้นใหม่ เขากลัวเรื่องร้ายซึ่งยังคงหลอกหลอนจิตใจ ภาพนารีนาถหมดสติไปต่อหน้ามันยังคงติดตา ที่สำคัญลูกน้อยของเขายังคงไม่ฟื้น ยังคงกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่ในเมื่อผู้เป็นแม่ร้องขอเขาก็จะทำตาม เพราะรู้ว่าเนื้อแท้ช้องนางเป็นคนดี และตอนนี้เขาก็รู้สึกว่าตนนั้นตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เสียแล้วพอตะวันลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม สายตาคมแอบชำเลืองมองหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้า ไม่ยอมเงยมาสบตา ชายหนุ่มต้องการจะพูดเรื่องลูก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร รู้สึกปากมันหนักพูดไม่ออก หัวใจดันเต้นระส่ำ มือไม้สั่น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ก็แค่อยากจะบอกเจ้าหล่อนเรื่องมีลูกก็เท่านั้น ทำไมมันถึงพูดไม่ออกนะ พอเห็นว่าเจ้าหล่อนกำลังจะลุกออกจากโต๊ะกินข้าว ริมฝีปากหนาจึงอ้าออก“ต่อไปย้ายไปนอนที่ห้องฉัน ไม่ต้องลงมานอนข้างล่างแล้ว” เขาบอกเสียงห้วนๆ วางมาดเช่นเดิม แสร้งตีห
“ไม่สบายกันหรือเปล่าคะ ป้าว่าคุณสองคนต้องไม่สบายแน่ๆ ดูสิใบหน้าแดงกันไปหมด เป็นไข้กันหรือเปล่า ป้าจะได้หาหยูกยาให้ทาน” ป้าน้อยบอกน้ำเสียงเป็นห่วง“ไม่ได้เป็นอะไรครับ/ค่ะ” เสียงหวานเสียงเข้มตอบออกมาพร้อมกัน สุดท้ายต่างฝ่ายต่างก็แสร้งมองไปทางอื่นไม่ยอมหันมาสบตากัน“ป้าเก็บจานเลยก็ได้ครับ ผมกับ…กับช้องนางจะเข้าไร่กันแล้ว” เสียงเข้มตอบ แต่พอจะพูดถึงชื่อคนที่กกกอดทั้งคืนหัวใจก็ดันเต้นระรัว น้ำเสียงตะกุกตะกัก พลันรีบลุกออกจากโต๊ะไป เพราะขืนอยู่ตรงนี้ต่อไปหัวใจดวงโตคงได้กระเด็นหลุดออกมาเสียก่อน“ค่ะ” ป้าน้อยตอบรับด้วยอาการงงงวยเลิกคิ้วสงสัยกับพฤติกรรมของเจ้านาย ดูมาดขรึมของเจ้านายหนุ่มหายไป แถมยังมีอาการผิดแปลกของช้องนางที่เอาแต่ก้มหน้า“เอ เป็นอะไรกันนะทั้งสองคน”รถคันโตขับรถพุ่งทะยานตรงไปที่ไร่ส้ม สายตาคมเหล่มองช้องนางเสมอ ใจอยากจะไถ่ถามถึงรอยแดงช้ำนั้นเหลือเกินว่าทำไมมันถึงช้ำแล้วกลายเป็นสีม่วงขนาดนั้น อยากจะรู้ว่าเขานั้นรุนแรงไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามลมหายใจรู้สึกติดขัด เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ภาพเขากำลังเคลื่อนไหว ภาพเขาวนเวียนที่ริมฝีปากบาง ยังคงตรึงตาตรึงใจ ยิ่ง
“ทำไมหมอกิจถึงใจร้ายกับลิลลี่แบบนี้ ทำไมกันคะ” หล่อนต่อว่าหมอหนุ่มไปก็สะอื้นไป พลันยกมือน้อยขึ้นมาปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าคนเดินตามมาสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเธอต่อว่า พลันปรี่เข้าไปหาทันที ตอนนี้มีแต่คนจับจ้องไปที่ลิลลี่ ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าใครทำให้เจ้าหล่อนเสียใจ แม่คุณเล่นเอ่ยชื่อเขาซะเสียงดังเสียขนาดนั้น“มานี่ อยากไปกินข้าวจะพาไป เลิกร้องไห้เป็นเด็กๆ ได้แล้ว” เขาจับข้อมือบางแล้วกระชากให้เดินตามมายังออกทางด้านหลังของโรงพยาบาล ขืนออกทางด้านหน้า เขาคงดังไปมากกว่านี้“ไม่ต้องค่ะ ลิลลี่ไม่อยากทานแล้ว คุณไปทำงานของคุณเถอะค่ะ ลิลลี่จะกลับบ้านแล้วจะไม่มากวนคุณอีก” หล่อนตอบกลับน้ำเสียงกระเง้ากระงอด สลัดข้อมือหนาออกอย่างน้อยใจ พลันสะบัดหน้าหนี ไม่อยากจะเห็นหน้าคนใจร้ายหมอกิจส่ายหัวออกมากับการงอนไม่รู้เรื่องของเจ้าหล่อน นี่เขาอุตส่าห์ออกมากินข้าวแล้วด้วยจะเอาอะไรอีก คิดแล้วได้แต่ส่ายหัวกับนิสัยเด็กๆ ก่อนเดินเข้าไปหาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีการพูดจา มือหนากระชากข้อมือเล็กดึงให้เดินตามทันที“ปล่อยนะคะ มาจับลิลลี่ไว้ทำไม ปล่อยนะหมอกิจ” หล่อนสะบัดตัวต่อต้านรุนแรง“หยุดดิ้นได้แล้ว เดี๋ยวผมจะพาไปกิ
เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างค่อยๆ หมดฤทธิ์ มือหนาก็ปล่อยข้อมือสวยให้เป็นอิสระพร้อมกับคว้าข้อมือสวยขึ้นมาหอม ส่งยิ้มหื่นกระหายให้ จากนั้นค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาครอบครองริมฝีปากสวยอีกครั้ง ส่วนมือหนาก็เริ่มอยู่ไม่สุข ปัดป่ายไปทั่วตัวของคนใต้ร่าง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวสวยออกเสื้อตัวน้อยค่อยๆ ถูกโยนทิ้งไปทีละชิ้น ร่างเล็กเปลือยเปล่า รามันกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกเมื่อเห็นสิ่งเย้ายวนตรงหน้า โน้มใบหน้าลงต่ำมาหยุดอยู่ที่ดอกบัวคู่สวย ริมฝีปากร้อนครอบครองโดยเร็ว ดูดเม้มอย่างหิวกระหายราวกับเด็กน้อยที่ยังไม่ได้หย่านมช้องนางกำลังหลงไปกับสิ่งที่ชายหนุ่มปรนเปรอ พลางแอ่นอกรับริมฝีปากร้อน มือสวยยกขึ้นพาดไว้ที่ไหล่หนา“อื้อ คุณรามันนางทรมาน พอเถอะค่ะ” เธอร้องบอกอย่างวาบหวาม“ฉันก็ทรมาน ไม่ไหวแล้ว ฉันเริ่มเลยนะ” พูดจบก็ดันแก่นกายร้อนเข้าไปหา แล้วครางออกมาเพราะเจ้าหล่อนตอดรัดทุกด้าน เมื่อช้องนางปรับตัวได้แล้ว รามันก็ค่อยๆ ขยับตัวทันที จังหวะคราแรกก็เนิบนาบ ไม่นานก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นถี่รัว พาตัวเองและเจ้าหล่อนแตะขอบสวรรค์เมื่อความต้องการมาถึงขีดสุดทั้งคู่ต่างหอบเหนื่อย ช้องนางซึ่งกำลังเขินอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นซบ
“จะไปไหนช้องนาง” เขาร้องถามทันทีเมื่อเห็นว่าพอเข้ามาในบ้าน ช้องนางทำท่าจะเดินกลับไปยังห้องเดิมเมื่อโดนเรียกให้หยุด ช้องนางก็ลอบถอนหาย ใจรู้ดีว่าเขาเรียกให้หยุดทำไม ก็เธอไม่อยากจะไปนอนห้องเดียวกับเขา มันอึดอัด นอนไม่หลับ หัวใจดวงน้อยเอาแต่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา พลางหันไปเผชิญหน้า“นางจะกลับห้องของนาง วันนี้นางขอนอนข้างล่างนะคะ” เธอบอกเสียงเนือยๆ“ตามใจ อยากจะนอนห้องไหนก็เชิญ ให้ขึ้นไปนอนสบายๆ ไม่ชอบ ชอบมานอนเตียงแข็งๆ ก็ตามใจ” สิ้นคำ ชายหนุ่มก็เดินปึงปังขึ้นห้องไป ฝ่ายหญิงสาวก็เดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนที่เตียงขนาดเล็กของตนรามันหงุดหงิดในการกระทำของตัวเอง ทำไมกันนะ แค่ได้รู้ว่าเขาคือคนแรกของเธอ หัวใจเขาก็พองโต แถมยังออกอาการหวงแหนมากถึงขนาดนี้ นี่เขาตกหลุมรักช้องนางจริงๆ นะหรือ“ไอ้รามัน แกไม่เข็ดหรือไง เจ็บแล้วไม่จำ” สบถกับตัวเอง แต่ความรู้สึกในครั้งนี้มันช่างแตกต่างกับครั้งของลินินเขารู้สึกได้ถึงความจริงใจมั่นคงของผู้หญิงที่ดื้อรั้นคนนี้ ซึ่งไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับลินินมาก่อนคนที่ยังคงใช้สมองขบคิดอย่างหนักก็ยังคงนอนไม่หลับ ทั้งๆ ที่พยายามข่มตาให้หลับหลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่พอหลับป
“ได้ครับพี่นาง ชินสัญญาว่าต่อไป ชินจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับมัน ชินจะตั้งใจเรียน ชินจะดูแลพี่นุชให้ดี ผมจะปกป้องพี่นุชแทนพี่นางเอง ชินสัญญา”เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้รู้แล้วว่าการพนันมันคือสิ่งที่เลวร้ายและน่ากลัว ที่สำคัญเขารู้แล้วว่าไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าครอบครัวที่เขารัก และรักเขา“ไปชิน เรากลับกันเถอะ เดี๋ยว..เอ่อ…คุณรามันจะพาเราไปเยี่ยมพ่อ” เดี๋ยวนี้เวลาจะเอ่ยชื่อชายหนุ่มทำไมหัวใจของหล่อนต้องเต้นโครมครามด้วยก็ไม่รู้“ทำไมสามีพี่ถึงชอบตีหน้านิ่งล่ะครับ ดูสิไม่ยิ้มเลย เขาคงน่ากลัวมากใช่ไหมครับ ผมเห็นอิทธิฤทธิ์มาแล้วตอนงานแต่งพี่ ผมยังขนลุกอยู่เลย ตอนนั้นพี่นุชร้องไห้ใหญ่เลยนะครับ แต่ดีที่ว่าแม่โรสเข้ามาปลอบและบอกเสียก่อนว่า เขาเป็นคนดี ไม่งั้นพี่นุชคงต้องวิ่งตามพี่ไปแน่” พลางลูบแขนให้พี่สาวดูว่าตนขนลุกจริงๆ“นี่แหละเขา ชินไปไหว้ขอบคุณเขาหน่อยนะ เขาช่วยเราไว้” สาวเสียงหวานบอกน้องชายให้สำนึกบุญคุณของสามีหน้ายักษ์“ได้ครับพี่” อชินลุกตรงไปหารามัน พร้อมกับยกมือไหว้แล้วกล่าวขอบคุณ“ไม่เป็นไร แต่ขอเตือนอย่าไปยุ่งกับมันอีก เพราะคราวหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้” รามันบอกเสียงดุใส่ ทำให้อชินขนลุกเป็นสองเท่า
“อย่ามัวแต่มองอยู่เลยมึง เดี๋ยวก็ตายห่าพอดี ถ้าอยากมองนัก เดี๋ยวกูจะให้มองหรือยกให้เลย แต่ตอนนี้รักษาให้กูก่อน” รีบส่งช้องนางให้กิจ เมื่อรับตัวคนไข้มา กิจก็รู้ได้เลยทันทีว่าอาการหนักพอดู เพราะตัวร้อนราวกับไฟ“ออกไปก่อน ฉันขอตรวจคนไข้โดยละเอียดก่อน”เขาหันมาบอ
“ถอดเสื้อออก”“…”คนได้ยินคำสั่งก็อ้าปากค้าง ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังจะทำอะไร ทำไมต้องสั่งให้ถอดเสื้อออกอีกแล้วเมื่อเจ้าหล่อนยังคงนิ่ง คราวนี้รามันก็กระชากมันออกเสียเอง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกาย แต่ก็โดนมือหนากระช
“มาไม่นานก็ก่อเรื่องเลยนะ” เอ่ยเสียงเข้มต่อว่า ทั้งๆ ที่จริงแล้วมันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ถ้าชายหนุ่มไม่ลืมว่าต้องมารับ หญิงสาวก็คงไม่ต้องตัดสินใจเดินกลับมาเองแบบนี้คนที่ถูกต่อว่าก็ร้องไห้สะอื้นดังกว่าเดิม เม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดว่ารามันจะใจร้ายและเย็นชาได้ถึงขนาดนี้
“หรือว่าจะลืมมารับเรา…เฮ้อ”เธอพ่นลมหายใจผ่านจมูกสวยโด่ง เพราะคิดว่าสามีหน้ามึนฝีปากกล้า ต้องลืมมารับเป็นแน่ หรือไม่ก็จงใจไม่มารับ แต่เจ้าหล่อนก็ยังคงนั่งรอ เพราะคิดว่าเขาคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น จนเจ้าหล่อนทนรอไม่ไหว ตัดสินใจจะเดินกลับมาที่บ้านเอง ช้องนางพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเด






![บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
