Lahat ng Kabanata ng Be Hot พ่ายรักเธอ: Kabanata 11 - Kabanata 20

ทางร้านจัดการแจ้งตำรวจให้เราเรียบร้อยแล้ว แต่เพราะวีวี่เมามาก ตำรวจก็เลยต้องขังพวกนั้นเอาไว้ที่สถานีก่อนและรอให้วีวี่มาให้ปากคำในวันพรุ่งนี้ แต่ก็ถือว่ายังดีนะที่ตรงนั้นมีกล้องวงจรปิด ถึงวีวี่จะจำอะไรไม่ได้ แต่ภาพจากกล้องมันก็ยืนยันได้อยู่แล้วนี่นาว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ ฉันกับวีวี่กำลังกลับบ้านโดยมีเรย์ขับรถตามมาส่งด้วย เพราะว่าฉันเองก็ดื่มไปเหมือนกัน ถึงจะไม่ได้เมาขนาดนั้นแต่เขาก็ยืนยันจะมาส่ง ฉันก็เหนื่อยจะพูดแล้วเหมือนกันก็เลยยอมๆไป "วี่ ถึงบ้านแล้ว" ฉันเขย่าตัววีวี่ให้รู้สติ มองเข้าไปในบ้านแล้วรู้สึกโชคดีหน่อยๆที่พี่สาวกับพี่เขยฉันยังไม่กลับมา เพราะฉันไม่รู้ว่าถ้าเฮียเจอเรย์ในตอนที่เขาไม่ได้เมาเขาจะมีปฏิกิริยายังไง ฉันไม่อยากเดาให้ปวดหัวเหมือนกัน "วีวี่" "อื้อ บ้านไหนนน" วีวี่ปรือตาขึ้นมาถามเสียงยานใส่ฉัน "ม่ายไป ฉันไม่เข้าบ้าน" "นี่บ้านเฮียโจ แกเข้าได้" "ม่าย แกอย่ามาหลอกฉัน" "ฉันจะหลอกแกทำไมล่ะ ฉันไม่พาแกไปบ้านนั้นหรอก ลงมาเร็ว" ฉันพยายามดึงแขนวีวี่ให้ลงมาจากรถ แต่วีวี่กลับเกาะเบาะรถเอาไว้แน่น ฉันส่ายหัวกับมัน แต่ก็เป็นฉันเองไม่ใช่เหรอ ที่พามั

หลังจากที่เรานั่งรอกันสักพัก ของขวัญก็เอาขนมมาเสิร์ฟพวกเราก่อนจะเดินไปรับแขกคนอื่นๆที่เข้ามา ส่วนฉัน วีวี่และเรย์ก็กำลังนั่งกินขนมกันอยู่ตรงนี้ "อื้ม อร่อยจริงๆด้วยนะเนี่ย" วีวี่พูดขึ้นเมื่อได้กินขนมเค้กถูกปาก ส่วนฉันก็เห็นด้วยเพราะมันก็อร่อยจริงๆนั่นแหละ เรย์ยกยิ้มก่อนจะเคลื่อนสายตามามองฉัน "อร่อยมั้ยครับพี่ลิส" เขาถามฉันและฉันก็ต้องพยักหน้าตอบกลับไป "อร่อยก็มาบ่อยๆนะครับ ที่นี่ยินดีต้อนรับ" "พูดเหมือนเป็นเจ้าของร้านเลยนะ" ฉันตอบกลับไป เรย์ยกยิ้มพลางหัวเราะเบาๆ "ผมได้ค่านายหน้านะ" "จริงเหรอ?" วีวี่ถาม เรย์หัวเราะอีก "ฮ่ะๆ ล้อเล่นครับ" "แหม อารมณ์ดีจังเลยน๊า ขี้เล่นแบบนี้ ใครอยู่ด้วยคงมีความสุข เนอะลิส" ไม่พูดเปล่า ยัยวีวี่ยังหันมากระแซะไหล่ฉันด้วย "รีบกิน จะได้รีบไป วันนี้ฉันจะไปช่วยพี่อัญกับเฮียที่ตลาดนัด" แต่ฉันไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรกับมันหรอก ฉันแค่เปลี่ยนประเด็นพูดขึ้นมาก็เท่านั้น "จ้าๆ" Rrrr~ ยังไม่ทันที่เราจะได้พูดอะไรกันอีก มือถือของเรย์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น และฉันก็ดันหลุบตามองไปพอดี เห็นแว่บๆว่าคนที่โทรมาคือผู้หญิงคนเดิมกับที่เคยโทร

หลังจากดื่มแก้วนั้นไป ถามว่าฉันได้พาวีวี่กลับบ้านเลยไหม คำตอบก็คือไม่ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะพี่สาวฉันแชทมาบอกว่าเฮียยังติดลมไม่ยอมกลับบ้าน บอกกับฉันว่าอย่าเพิ่งกลับเพราะกลัวจะมาจ๊ะเอ๋กันพอดีตอนกลับบ้าน ไม่รู้อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ฉันถึงยังไม่ได้กลับและกลายมาเป็นร่วมแจมกับกลุ่มของพวกเขาไปโดยปริยาย แล้วก็จำได้ไหม ที่ฉันบอกว่าวงของพี่หนึ่งก็ร้องเพลงอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่พอดีว่าวันนี้ไม่ได้เป็นคิวของวงน่ะ ฉันก็เลยไม่ได้เจอใคร "กินอีกสิเจ้" "ไม่เอาแล้ว" ฉันหันไปพูดกับตองที่ก็ยังวอแวอยู่ใกล้ๆฉันกับวีวี่ไม่เลิก "กินไปแก้วเดียวเองนะครับ หรือว่าพี่คอไม่แข็งเท่าไหร่" เรย์ก็เหมือนกัน เขาก็วนเวียนอยู่ใกล้ๆฉันนี่แหละ แถมตอนนี้เขาก็ยังพูดจาและทำหน้าตาท้าทายฉันด้วย ฉันน่ะ คอแข็งพอตัวนะเว้ย ถึงจะไม่ได้เซียนขนาดนั้นแต่ฉันเก็บทรงอยู่นะ ฉันน่ะเป็นพวกที่เวลาเมาจะยังมีสติอยู่แทบจะครบถ้วน ใครจะมามอมเหล้าฉันจนเมาไม่เหลือสตินี่ยากมากนะ และก็ไม่เคยมีใครทำได้ด้วย "บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้มากินเหล้า ฉันมาดูเพื่อนฉันที่นายหลอกล่อให้มาด้วยแบบนี้" "ผมไม่ได้หลอกล่อนะ ไม่เคยทำแบบนั้น" "เชื่อตายล่ะ"

หลังจากนั้นฉันกับวีวี่ก็กลับมาที่บ้าน โดยที่ฉันแชทไปบอกให้พี่อัญเคลียร์ทางให้และพี่อัญก็เลยชวนเฮียออกไปตลาดเพื่อซื้อของ ฉันกับวีวี่ก็เลยกลับเข้าบ้านได้อย่างปลอดภัย ฟลุ่บ~ "ไม่โกรธน๊า" ยัยวีวี่ที่เข้ามาสวมกอดฉันจากทางด้านหลังพร้อมกับเอาหน้าแนบเรียวไหล่ฉันที่เปียกน้ำนิดหน่อยเพราะฉันเพิ่งอาบน้ำออกมาและนุ่งแค่ผ้าขนหนูด้วย "ปล่อยไอ้วี่" "แกก็ตอบมาก่อนสิว่าไม่โกรธฉันอ่า" มันยังคงตื้อ เพราะก่อนหน้านี้ฉันชี้หน้าคาดโทษมันไว้และบอกว่ารอให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อน ฉันจะออกมาจัดการมัน "มันน่าโกรธมั้ย แกไม่สนใจความเป็นห่วงของฉันเลยหรือไง" "ไม่ใช่น๊า ฉันก็แค่..." วีวี่เงียบเสียงลง มันค่อยๆคลายอ้อมแขนที่กอดฉันออก ฉันถอนหายใจและหันหน้ากลับไปหามัน "ฉันพยายามจะไม่คิดแล้วอ่ะ แต่พออยู่เฉยๆฉันก็คิดถึงพี่เขาตลอดเลย" มันพูดเสียงสั่นใส่ฉัน "แต่ฉันไม่อยากกลับไปแบบนั้น ฉันไม่อยากจะสนใจ ฉันไม่อยากจะคิดถึง ฉันอยากจะลืมๆมันไป ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากกินให้เมาอ่ะ แกเข้าใจมั้ย อึก" แล้ววีวี่ก็น้ำตาไหลตรงหน้าฉันจนได้ ฉันถอนหายใจอีกครั้งพลางเช็ดน้ำตาให้มัน ถามว่าฉันเข้าใจไหม โอเค ถ้ามันพูดมาแบบ

ที่ฉันเดินออกมาจากโต๊ะ จริงๆแล้วฉันไม่ได้จะมาเข้าห้องน้ำหรอก ฉันแค่ไม่อยากโดนแซวก็เลยเดินออกมา กึก~ ฉันหยุดชะงักเพราะเมื่อเดินผ่านโต๊ะนักท่องราตรีไปทางห้องน้ำก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก ฉันเงยหน้ามองเขา "นาย!" "แอบมาเที่ยวอีกแล้วนะครับ" ฉันล่ะอยากจะหายไปจากตรงนี้ชะมัด ทำไมกันนะ ฉันอุตส่าห์หนีมาที่ผับอื่นแล้ว ทำไมถึงยังมาเจอเขาอีก นี่ฉันจะหนีเขาไม่พ้นเลยหรือยังไง "เรื่องของฉัน" ฉันพูดพลางจะเดินเลี่ยงเขาไปอีกทางแต่เขาก็ตามมาขวางไว้ "พี่กลับยังไงครับ?" "ไม่กลับกับนายแน่ๆ" ฉันตัดบทออกไป "กลัวผมเหรอ?" "กลัวอะไร?" "ก็พี่ไม่กล้ากลับกับผม" "มันไม่จำเป็นที่จะต้องกลับกับนายต่างหาก ทำไมฉันจะต้องกลัวนายด้วย" เขายิ้มพลางยักไหล่อย่างกวนประสาทเหมือนเดิม "ขอทางให้ฉันด้วย จะไปห้องน้ำ" ฉันดันแขนเขานิดหน่อยพลางเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำเพราะไม่อยากยืนคุยกับเขานาน ฉันไม่ได้ถามว่าเขามาทำไม มากับใคร และโต๊ะอยู่ตรงไหนด้วยซ้ำ ฉันยังไม่อยากเห็นหน้าเขา เห็นหน้าเขาทีไร ฉันก็นึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาทุกที หลังจากที่ออกจากห้องน้ำฉันก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ก็มาดื่มกันต่อสักพักหนึ่