All Chapters of Be Hot พ่ายรักเธอ: Chapter 41 - Chapter 50

บรื้น~ หลังจากขับรถที่เป็นของฉันออกมาจากบ้านนั้น ฉันขับมาเรื่อยๆอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง เหลือบมองกระจกมองหลังก็เห็นว่าเรย์ยังคงขับรถตามมาอยู่ไม่ห่างเช่นกัน แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงก่อน ตอนนี้ฉันควรจะไล่ให้เขากลับไป หรือควรจะหาที่พักพิงก่อน หรือว่าฉันควรจะทำยังไงก่อน มันสับสนไปหมดแล้ว "..." พี่อัญก็เอาแต่มองออกไปนอกรถอย่างเงียบเชียบ ฉันควรจะทำยังไงดีนะ "คืนนี้เราจะไปนอนที่ไหนกันนะ?" แล้วพี่อัญก็พูดขึ้น ฉันหันไปมองหน้าพี่สาวของฉัน "พอจะมีที่พักไหมลิส?" "ลิสลองโทรหาวีวี่ก่อนแล้วกัน" ฉันพูดพร้อมกับกดโทรออกหาวีวี่ แต่ปรากฎว่าวีวี่ไม่ได้รับสายฉัน ฉันคิดว่ามันคงจะนอนไปแล้ว ช่วงนี้ทำงานทุกวันด้วยสิ คงจะเหนื่อยนั่นแหละ "วี่ไม่รับสาย" ฉันพึมพำ "เอายังไงดีนะ" "งั้น...บ้านที่ไปดู" พี่อัญพูดขึ้น "ลองโทรหาเจ้าของบ้านมั้ย เราน่าจะลองคุยดู" พี่อัญบอกกับฉัน เพราะฉันเคยคุยกับพี่อัญแล้วว่าตัดสินใจจะซื้อบ้านหลังนี้เพราะจากที่ดูๆมา บ้านหลังนี้ตรงกับความต้องการฉันที่สุด เรามีนัดคุยกันอีกครั้งอาทิตย์หน้าแต่ฉันคิดว่าอาจจะต้องรบกวนพี่แม็กก่อนแล้วในตอนนี้ "ลองดูก็ได้" ฉันตัดส

"ตอง!" ฉันเรียกชื่อเขาออกมาอย่างตกใจ อย่าบอกนะว่าเด็กที่วีวี่กำลังคุยอยู่คือตอง คือตองเนี่ยนะ? "ตกใจมั้ยล่ะ" วีวี่พูดกลั้วหัวเราะ ฉันขมวดคิ้วทันที "จริงใช่มั้ยเนี่ย" "จริงสิเจ๊ จริงจังมากด้วย" ฉันแอบไม่อยากเชื่ออยู่เหมือนกัน เพราะอย่างที่บอก ตองไม่ใช่สเป็กเพื่อนฉัน ไม่ตรงเลยสักนิดด้วยซ้ำ ตอนนั้นที่ตองมาถามว่าวี่โสดไหม ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะจีบวี่จริงๆ และไม่คิดว่าวีวี่จะเล่นด้วยกับตอง แต่ที่ไหนได้ล่ะ "ไม่อยากจะเชื่อว่าแกจะจีบเพื่อนฉันติด" "ฮ่ะๆ บอกแล้วว่าผมจริงจัง" "เออ รู้แล้วน่า ลองไม่จริงจังดูสิ" ฉันจ้องหน้ามันด้วยสายตาดุ "ฉันเอาแกตายแน่ตอง" "โหด โหดไม่แผ่วเลยคนนี้ น่ากลัวนะครับที่รัก" ตองพูดพลางขยับไปเกาะแขนเพื่อนฉัน ฉันกรอกตามองบนใส่มัน "ฮ่ะๆ รู้จักกันแบบนี้ก็ดีสิ คืนนี้คงได้สนุกกันสุดๆแน่ๆล่ะ" พี่อัญหัวเราะ "แล้วเจ๊นึกไงมาผับนี้อ่ะ เห็นเคยไปยัวร์โซน" ตองถามฉัน "ก็แค่ไม่อยากไปที่นั่น" "แค่นั้น?" "ไม่แค่นั้นจะแค่ไหนล่ะ" "เอ้า แล้วนี่..." "ถามอะไรมากมาย จะเข้ามั้ยผับ" ฉันถามตัดบทไป เพราะรู้สึกว่าเรายืนคุยกันตรงนี้นานจนกลายเป็นจุดสนใจไปแล้ว

-เรย์- ตอนนี้ผมก็กลับมานั่งมองกลุ่มของพี่ลลิสอยู่ที่เดิม ผมนั่งอยู่คนเดียวเพราะพี่วอนกับพี่แม็กเข้าไปทำงานในห้องของตัวเองแล้ว ผมนั่งมองทุกคนสนุกกันอยู่แบบนั้นจนกระทั่งพี่ลิสกับพี่อัญทำท่าเหมือนจะเดินออกจากโต๊ะ ผมแชทไปถามไอ้ตองที่อยู่ตรงนั้นก็ได้คำตอบว่าทั้งสองคนจะไปห้องน้ำ ผมก็เลยลุกขึ้นเพื่อจะเดินตามสองคนนั้นไป กึก~ แต่ผมก็ต้องชะงักเมื่อมีผู้ชายที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนถัดจากโต๊ะที่ผมนั่งไปไม่ไกลนัก รวมๆแล้วก็สี่ ห้าคน มีสองคนลุกขึ้นและเดินเข้ามาดักหน้าผมไว้ในจังหวะที่ผมจะเดินผ่านโต๊ะนั้นพอดี ผมมองหน้าสองคนนั้น มองหน้าที่คุ้นเคยมาก “ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ” หนึ่งในสองคนนั้นทักผมขึ้น “เจ็ดปีได้มั้ง จำกันได้มั้ย…เพื่อน?” อีกคนนึงพูดกับผม ผมจ้องหน้าพวกนั้นอีกครั้ง ถ้าพูดว่าไม่เจอกันเจ็ดปี ถ้าพูดว่ายังจำกันได้ไหม และถ้าเรียกผมว่าเพื่อนด้วยท่าทางกวนบาทาแบบนี้ ผมก็น่าจะจำไม่ผิดคนหรอกนะ ผมไม่ได้พูดอะไร กดสายตามองพวกมันและจะเดินผ่านไปเพราะผมไม่อยากเสวนากับพวกมันด้วย “ผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจนะ” “มึงว่ามั้ย…ไอ้เรย์” กึก~ ผมชะงักอีกครั้งด้วยคำที่พวกมันพูด “จริงๆก็นั่งมองมา

ฉันเดินกลับเข้ามาในผับด้วยความเร่งรีบ สายตาก็มองหากลุ่มของฉันทันทีและฉันก็เห็นว่าสถานการณ์ตรงจุดนั้นได้คลี่คลายลงแล้ว ฉันเห็นพี่อัญ วี่ ตองและโบ้ทกับก็อตยืนอยู่ในจุดนึงพร้อมกับมีพี่แม็กที่เป็นเจ้าของผับนี้ยืนอยู่ด้วย ฉันจึงรีบเดินเข้าไปหาทุกคน “พี่อัญ เป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ฉันถามพี่สาวของตัวเองด้วยความเป็นห่วง “พี่ไม่เป็นไร คุณแม็กมาช่วยเอาไว้” “ขอบคุณนะคะพี่แม็ก” ฉันหันไปขอบคุณพี่แม็กที่เข้ามาช่วยพี่สาวฉันไว้ “ไม่เป็นไรครับ พี่เป็นเจ้าของที่นี่ มีคนมาก่อกวนพี่ก็ต้องจัดการอยู่แล้ว” “แล้วเขาไปไหนแล้ว?” ฉันหันไปถามพี่อัญอีก “คุณแม็กให้การ์ดลากออกไปโยนหน้าร้านแล้วล่ะ” “ว่าแต่ เมื่อกี้กำลังชุลมุน แกหายไปไหนมาอ่ะ” “นั่นสิครับ” “พวกเราหันมาก็ไม่เห็นคุณแล้ว” วี่ โบ้ทและก็อตหันมาถามฉัน “ก็มันกำลังชุลมุนวุ่นวายลิสคงโดนเบียดออกไปน่ะ” พี่อัญเป็นคนตอบแทนฉัน “งั้น…” สวบ~ พวกเราชะงักและหันกลับไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่ ฉันจ้องหน้าเขาทันที “อ้าวน้องเรย์” วี่เป็นคนทักเขาขึ้น ใช่ เรย์คือคนที่เดินเข้ามา เขามองหน้าเราทุกคน เขายิ้มให้พี่อัญ พี่แม็ก วีวี่ ตอง

เอี้ยด~ หลังจากขับตามกันมาจนถึงร้านข้าวต้มโต้รุ่งร้านหนึ่ง เราก็จอดรถและลงจากรถ ตอนนี้เป็นเวลาใกล้ๆเที่ยงคืนแล้วด้วย พวกเราเดินตามเรย์เข้าไปในร้าน ภายในร้านมีลูกค้าอยู่หลายโต๊ะเหมือนกัน เรย์พอเราเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่ง พวกเรานั่งลงบนเก้าอี้ และเขาก็เลือกนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับฉัน เราสองคนมองหน้ากัน "สั่งเลยนะครับเจ๊ๆ ร้านนี้อร่อยทุกอย่าง" ตองเป็นคนพูดออกมาในขณะที่เรย์หันไปเรียกพนักงานของร้านมารับออเดอร์ ฉันละสายตาจากเขามาดูเมนูของร้าน "เคยมาด้วยเหรอที่รัก" "ก็เคยมากับเฮียๆนี่แหละครับ" "ใช่เหรอ?" "ใช่สิครับ เนอะเฮียเนอะ" "ไม่รู้สิ" "อ้าวเฮีย" "ฮ่ะๆ ล้อเล่นครับ มันมากับพวกผมนั่นแหละ" ฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะที่ได้แกล้งตองบ้าง "รับอะไรดีจ้ะ?" "อ้าวเจ่เจ้ มารับออเดอร์เองเลยเหรอเนี่ย" เสียงตองพูดขึ้นอีกนั่นทำให้ฉันเงยหน้าไปมองเจ่เจ้คนที่มารับออเดอร์ "แน่นอนสิ ลูกค้ากิตติมศักดิ์ขนาดนี้" ดูแล้วคงจะเป็นเจ้าของร้านและดูท่าน่าจะสนิทกับพวกเขาจริงๆถึงได้คุยแบบเป็นกันเองได้ คงจะมาบ่อยจริงๆสินะ "เกินไป" เรย์พูดกลั้วหัวเราะขึ้นก่อนจะหันมามองหน้าฉันที่นั