All Chapters of Be Hot พ่ายรักเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

บรื้น~ สุดท้ายฉันก็ต้องยอมให้เขามาส่ง ฉันไม่ได้แพ้ลูกตื้อเขานะ แต่ฉันเบื่อ ฉันเหนื่อย ฉันอยากจะกลับไปพักผ่อน อีกอย่างคือฉันโทรตามลุกแท็กซี่แล้ว แต่คนที่รับเป็นเมียของลุง ท่านบอกกับฉันว่าลุงหลับไปแล้ว ลุงไม่ค่อยสบาย แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ให้ทำยังไงได้? ทำไมโชคชะตาไม่เข้าข้างฉันบ้างเลยวะ! "นี่!" ฉันแหวขึ้นมาเพราะเมื่อไฟเขียว เรย์ดันขับรถตรงไปแทนที่จะเลี้ยวไป และเพราะฉันพอจะจำได้ว่าตรงไปเป็นทางไปบ้านเขา "พี่กลัวผมเหรอ" เขาเหลือบมามองฉันพลางยกยิ้มมุมปาก อย่ามายิ้มแบบนี้นะไอ้เด็กบ้า "จอดตรงนี้เลย เดี๋ยวนี้!" "ผมไม่พาพี่ไปบ้านผมหรอก" เขาพูดในขณะที่กำลังขับรถตรงไปเรื่อยๆ "ผมแค่จะพาพี่ไปที่ไหนสักที่ก่อน" "ที่ไหน จะไปทำบ้าอะไร" "ใจเย็นๆครับ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" เขาเหมือนไม่ได้ฟังฉันและกำลังขับรถตรงไป ส่วนฉันก็ได้แต่มองหน้าเขา หันไปมองยัยวีวี่ที่หลับสนิทและหันกลับมามองถนนตรงหน้าอย่างไม่รู้จะทำยังไง ถ้าเขาพาฉันไปที่แปลกๆ รับรองเลยว่าฉันนี่แหละจะเป็นคนตีหัวเขาให้แตกด้วยมือของฉันเอง เอี้ยด~ ประมาณไม่ถึงสิบนาที เรย์พาฉันมาที่สะพานขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เขาจอดรถเทียบข้างในจุด

หลังจากส่งของเรียบร้อยแล้วฉันก็เดินออกมาจากไปรษณีย์ ส่วนเกียร์กับตองถึงจะได้คิวที่หลังฉันแต่ของๆพวกเขามีน้อยกว่าก็เลยใช้เวลาน้อยกว่าฉันด้วย เมื่อฉันเดินออกมาก็เห็นรถของเกียร์ที่ออกมาก่อนฉันยังคงจอดอยู่ ที่สำคัญคือจอดอยู่ข้างรถฉันด้วย ฉันนึกว่าพวกเขาไปกันแล้ว "นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก" ฉันพูดกับตองที่กำลังจะเดินขึ้นรถพอดี "เฮียไปคุยโทรศัพท์อยู่" ตองหันมาบอกกับฉัน "นั่นไงมาแล้ว" ฉันหันไปมองด้านหลังก็เห็นว่าเกียร์เดินกลับมาพอดี "ว่าจะถาม รถพี่มีอาการอะไรบ้างหรือเปล่า?" เกียร์หยุดอยู่ตรงประตูรถและหันมาถามฉัน ถามถึงอาการของรถที่ฉันเอาออกมาจากอู่เขาน่ะสิ "ก็ยังนะ ไม่มีอาการอะไรเลย" ฉันตอบตามความจริง ฉันก็ถือว่าพวกเขาหาอะไหล่มาให้ฉันได้ดีจริงๆ คงเพราะอู่ของพวกเขาค่อนข้างมีคุณภาพล่ะมั้ง ก็เลยเติบโตไวแบบนี้ "ถ้ามีอะไรก็โทรมาที่อู่นะครับ" "อื้ม ขอบใจมากนะ" ฉันยิ้มให้เขานิดหน่อย "ของขวัญสบายดีมั้ย" "ดีครับ" "แล้วหาคนมาช่วยได้หรือยังล่ะ" ฉันถาม เพราะเท่าที่จำได้เคยได้ยินว่าเขาจะหาคนมาช่วยที่ร้านนี่นา "ก็ดูๆอยู่ หรือว่าพี่มีใครแนะนำก็ได้นะ" "ไม่มีหรอก" "นึกว่

-เรย์- "พวกมึงว่ากูทำไงดีวะ?" ผมถามขึ้นหลังจากเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในหัวออกมาทั้งหมด ทั้งไอ้เกียร์และไอ้คิณดูจะอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินไม่น้อย พวกมันเป็นเพื่อนผมแต่กลับไม่เคยได้รับรู้เรื่องพวกนี้เลย นั่นคงเพราะว่าเป็นเรื่องที่ผมไปก่อเอาไว้นอกโรงเรียน เป็นเรื่องที่ผมสร้างไว้กับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง เป็นเรื่องที่ไม่ได้เปิดเผย เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นและจบลงในเวลาแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง "มึงทำแบบนั้นจริงๆเหรอวะ?" ไอ้คิณถามเหมือนไม่เชื่อผม "ใจร้ายชิบหาย" ไอ้เกียร์ว่าผมอีก และใช่ ผมใจร้ายมากจริงๆ "ไม่รู้เป็นข้ออ้างได้มั้ย แต่ตอนนั้นกูยังเด็ก กูก็ทำไปเพราะห้าวไง กูไม่คิดจริงๆ ไม่คิดว่าจะบานปลายขนาดนั้นด้วย" "แล้วเป็นไงล่ะ สอนกูดีนัก" ไอ้เกียร์พูดอีก ก็ใช่ ตอนเรื่องของมันกับของขวัญ ผมมักจะคอยบอก คอยเตือนมันตลอด ผมเคยพูดว่าถ้ามันไม่จริงจังกับน้องก็ให้ปล่อยน้อยไป อย่าดึงน้องมาเจ็บปวด อย่าสร้างความสัมพันธ์แบบผิดๆ เพราะผมเข้าใจว่าน้องจะเจ็บปวดแค่ไหน เพราะผมเคยทำแบบนั้น ผมเห็นของขวัญเป็นน้องสาว ผมเอ็นดูเธอมาก และยิ่งผมรับรู้ว่าเธอไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่แบบมีความสุข มีครอบครัวที่

สัปดาห์ต่อมา... ฉันกลับมาใช้ชีวิตปกติสุขอีกครั้งหลังจากวันนั้น วันที่ฉันพูดว่าเกลียดเขาเขาก็หายไปเลยจริงๆ... ก็นั่นแหละ มันถูกแล้วล่ะ ส่วนวีวี่ ตอนนี้ก็ย้ายออกไปอยู่ห้องที่เช่าเอาไว้แล้ว ฉันเองก็ไลฟ์ขายเสื้อผ้า ส่งของ และกำลังออกแบบแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองอยู่ ไปขายเสื้อผ้าตามตลาดนัดกับพี่อัญบ้างบางครั้ง ส่วนวันนี้น่ะ เป็นวันเปิดร้านสักของเฮีย และฉันกับพี่อัญก็มาช่วยกันที่ร้าน อ้อ เฮียจ้างลูกน้องเอาไว้มาช่วยสักอีกคนนึงด้วยนะ "ลิสจะสักเลยมั้ย?" เฮียโจถามฉันที่เดินเข้ามาในร้านพร้อมพี่อัญ เราเพิ่งจะทำการเปิดร้านไปเมื่อสักครู่นี้เอง "จะสักเหรอลิส?" พี่อัญหันมาถามฉัน "อื้ม จะสักทับปานน่ะ" "นึกยังไงกัน" พี่อัญมองฉันอย่างไม่เข้าใจ "ก็แค่ไม่อยากเห็นมัน" ฉันตอบ พี่อัญมองหน้าฉันเหมือนคิดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ "อืม เป็นลูกค้าคนแรกของเฮียงั้นสิ" พี่อัญหันไปพูดกับเฮีย "เอาเลยมั้ย เดี๋ยวอีกชั่วโมงครึ่งลูกค้าที่นัดไว้จะมา" ฉันมองหน้าพี่อัญก่อนจะพยักหน้า จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องสัก เฮียให้พี่อัญเตรียมอุปกรณ์ต่างๆพร้อมกับบอกให้ฉันถอ

หลังจากแยกย้ายกับคิณและกวินแล้ว ฉันก็ทักไปหาพี่อัญบอกว่าจะยังไม่กลับเข้าบ้าน ซึ่งพี่อัญก็บอกว่าเธอกับเฮียน่าจะนอนที่ร้านเพราะช่วงต่ำๆพวกเพื่อนของเฮียจะมาดื่มฉลองเปิดร้านกัน ก็น่าจะหนักเลยจะนอนที่ร้านเลย นั่นแหละ ฉันถึงได้กลับบ้านมาแต่งตัวและออกจากบ้านไป ถามว่าไปไหนน่ะเหรอ... 22.20 น. *WM PUB ฉันมาที่ผับที่เคยมากับวี่และเพื่อนพริตตี้ ฉันมาคนเดียวกะว่าจะมานั่งดื่มเพราะไม่อยากคิดอะไร ก็อย่างที่บอกแหละ เวลาที่คนเราไม่รู้จะทำยังไง คิดอะไรไม่ออก การเมาก็เป็นทางเลือกหนึ่งได้เหมือนกัน ฟลุ่บ~ ฉันเลือกมานั่งที่มุมหนึ่งตรงเคาน์เตอร์ สั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์และกระดกมันลงคออย่างเงียบเชียบ อึก~ ฉันดื่มอยู่หลายแก้วเหมือนกัน จนรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องมองอยู่ตลอดเวลาก็เลยหันหน้าไปตามความรู้สึก... ก็เจอผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน เขายกแก้วในมือขึ้นนิดหน่อยเป็นการทักทาย ฉันยิ้มให้เขาบางๆก่อนจะหันกลับมาดื่มเหล้าตรงหน้าต่อ สวบ~ "มาคนเดียวเหรอครับ?" คิดไว้ไม่ผิด ว่าเขาจะต้องเดินมาทักฉันแน่ๆ "ค่ะ" ฉันหันไปพยักหน้ากับเขา เขายิ้มให้ฉันพลางยื่นแก้วมาตรงหน้า "ชนแก้วกันหน