บททั้งหมดของ Be Hot พ่ายรักเธอ: บทที่ 61 - บทที่ 70

จนเมื่อเราเดินออกมาจากผับ เรย์เข้ามาดึงแขนฉันให้เดินไปที่รถเขาและฉันก็เดินตามไปอย่างไม่ปฏิเสธ ฉันขึ้นรถเขาและเขาก็ขับออกไป "..." "..." เราไม่ได้พูดอะไรกันเลยจนเขามาจอดรถที่สะพานเดิมที่เขาเคยพาฉันมาตอนนั้น เราลงจากรถและมองหน้ากัน ฉันคิดมาตลอดทางว่าจะพูดยังไงกับเขา แต่การกระทำของฉันที่เหมือนจะหักหน้าเขาต่อหน้าคนอื่นกลายๆเขาก็น่าจะไม่พอใจไม่ใช่เหรอ เขาจะเกลียดฉันได้หรือยัง "พี่..." "นายขึ้นไปร้องเพลงแบบนั้นทำไม กำลังจะทำอะไร" ฉันถามเขาขึ้น "ผม...อยากขอโอกาสพี่นะ ขอให้ผมสักครั้งนึง ผมจะแก้ไขทุกอย่าง ผมจะทำให้มันดี จะไม่ทำให้พี่เสียใจอีก" ฉันมองหน้าเขา ใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นมาทำให้รู้ว่าเขาคงเมานิดๆจริงๆ แต่ทำไมนะ ทำไมเขายังจะมาขอโอกาสฉันอีก ฉันร้ายกับเขานะ ฉันไม่สนใจเขา ฉันหักหน้าเขากลางเวที ทำไมเขายังมาขอโอกาสฉันอีก ทำไมวะ! "ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะให้โอกาสนายอีกล่ะ ที่ฉันทำนายยังไม่เข้าใจเหรอ" "..." "ฉันเคยบอกนายไปแล้วว่าฉันเกลียดนาย และฉันจะบอกอีกครั้งว่าสิ่งที่นายทำอยู่มันไม่มีประโยชน์เพราะฉันคงไม่ยื่นมือไปดึงนายให้กลับมาทำร้ายชีวิตฉันอีกแล้ว!" "สิ่งที่ผมทำ...มันคง

แค่ก~ -เรย์- ผมหันไปมองคนที่ตัวเปียกปอนอยู่ข้างๆซึ่งตอนนี้กำลังสำลักน้ำออกมาพลางรีบขยับเข้าไปหาและรวบตัวเธอมากอดไว้ "โดดลงมาทำไม" ผมถามพลางจับใบหน้าเธอให้เงยหน้ามองผม ผมใช้นิ้วมือเกลี่ยผมเปียกชื้นที่ปกปิดใบหน้าสวยๆของเธอออกไปพร้อมกับกอดร่างบางเอาไว้แน่นขึ้นอีก "ไอ้บ้า ไอ้เด็กบ้า!" ปึ้ก ปึ้ก~ เธอด่าผมพร้อมกับทุบอกผมอย่างแรงและไอออกมาอีก ผมพยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่งในท่าที่ดีกว่าเดิมและไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน "อยากตายมากนักหรือไงห้ะ อึก" เธอพูดพลางสะอื้นออกมา ผมยกยิ้มและเช็ดน้ำตาให้เธอ "ก็พี่บอกให้ผมตาย" "ฉันก็คิดว่านายตายไปแล้ว ฮึก" เธอร้องไห้ออกมาอีก ผมกอดเธอไว้พลางลูบผมอย่างปลอบโยน "บอกแล้วไงว่าผมอึด" ผมจูบลงไปบนไรผมเปียกๆของเธอ "แล้วผมก็ว่ายน้ำเป็นแล้วด้วย" "วะ ว่าไงนะ!" เธอมองหน้าผมทันที ผมยกยิ้มและพยักหน้า ก็จริงอยู่ที่เมื่อเจ็ดปีที่แล้วผมว่ายน้ำไม่เป็น แต่เพราะเหตุการที่ผมจมน้ำแล้วเธอโดดลงมาช่วยนั่นแหละทำให้ผมต้องไปฝึกว่ายน้ำ "ผมหัดว่ายน้ำตั้งแต่วันนั้น ผมอยากเป็นคนช่วยเหลือพี่ไม่ใช่ให้พี่ต้องมาช่วย อีกอย่างผมอายที่ว่ายน้ำไม่เป็นอ่ะ" ปึ้ก~ เ

2 วันต่อมา... วันนี้เป็นวันที่ฉันมาร้องเพลง ฉันก็มาเตรียมตัวที่ผับก่อนถึงเวลา ส่วนมายังไงก็คงไม่ต้องถาม เรย์เป็นคนไปรับฉันมาเองแหละ แถมเขายังอยู่รอฉันจนเสร็จงานด้วย บอกให้กลับไปพักก็ไม่ไปอีก "ลลิส" "คะ?" ฉันหันไปหาพี่หนึ่งที่เดินเข้ามาทักฉัน ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมตัวอยู่ข้างเวทีกับพวกพี่ๆในวงนั่นแหละ "วันนี้พี่ไม่เห็นมีเพื่อนมาด้วยเลย" "อ๋อ วี่ไม่ว่างค่ะ" ฉันตอบ วันนี้วีวี่มีงานตั้งแต่เช้า และพรุ่งนี้มันก็ไม่ได้ไปเที่ยวกับตองด้วยหรอกเพราะมีงานอีก ตองน่ะก็ไปกับพวกเรย์เหมือนกัน รายนั้นก็งอแงอยากจะให้แฟนไปด้วย แต่วีวี่ไม่ว่างไง รับงานมาแล้วก็เลยต้องอยู่ทำงานแทน "แล้วกลับยังไง ให้พี่ไปส่งมั้ย?" "ไม่เป็นไรค่ะ ลิส...มีคนมารับ" ฉันตอบออกไป "ใครกัน แฟนเหรอ?" พี่หนึ่งถามฉันอีก ฉันเหลือบสายตาไปมองเรย์ที่จองโต๊ะอยู่ไม่ไกลจากเวทีเท่าไหร่ ตรงนั้นสามารถมองเห็นมุมด้านข้างเวทีได้เหมือนกันและเขากำลังมองฉัน "ก็..." "เด็กนั่นเหรอ" พี่หนึ่งหันไปมองเรย์ "พี่จำได้ ลิสบอกว่าแค่คนรู้จัก" และหันกลับมามองฉัน "ถ้าเขาเมาล่ะ ขับรถอันตรายนะ พี่ไปส่งดีกว่า" "ไม่เป็นไรค่ะ เขาไม่

20.10 น. วันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่เรย์ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แต่เขาก็ทักมาหาฉันบ่อยๆนะ ตอนนี้ก็เหมือนกัน Ray:: กินข้าวหรือยังครับ? Lalis:: อื้ม นายล่ะ? Ray:: กินแล้วครับ ตอนนี้กำลังจะลงไปปาร์ตี้ เขาตอบมา ฉันนั่งลงที่หน้ากระจกและวางมือถือตั้งพิงเอาไว้เพื่อจะอ่านแชทเขาพลางเช็ดผมและเอาไดร์มาเป่าผมตัวเองที่ยังเปียกอยู่เพราะฉันเพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จ เรย์ก็ทักมาพอดี ตอนนี้ยังใส่ผ้าขนหนูอยู่เลยด้วย Ray:: พี่จะนอนตอนไหน เดี๋ยวผมออกมาทักหาอีกรอบ Lalis:: ไม่ต้องก็ได้ อยู่กับเพื่อนเถอะ Ray:: ผมอยากบอกฝันดีพี่นี่นา ฉันยิ้มบางๆพลางอ่านแชทของเขา Ray:: ส่งรูปภาพ เรย์ส่งรูปภาพมาให้ฉัน เป็นภาพที่เขากับเพื่อนพากันไปเที่ยวเมื่อช่วงกลางวันน่ะ ฉันนั่งเป่าผมไปด้วย เลื่อนดูรูปภาพไปด้วย พวกเขาดูสนุกและมีความสุขจังเลย น่าอิจฉาจัง Ray:: อยากให้พี่เป็นแฟนผมเร็วๆจัง Ray:: จะได้พาพี่เที่ยวแบบนี้ Lalis:: ไม่ต้องมาหลอกล่อฉันเลย ฉันพิมพ์ตอบกลับไปพลางวางไดร์ลงเมื่ผมเริ่มหมาดๆแล้วพร้อมกับหยิบครีมบำรุงผิวมาและนั่งตะแคงข้างให้กับหน้ากระจกเพื่อจะทามัน Ray:: พี่ลิส Ray:: ผมโทรหาพี่ได้มั้ย อยา

19.15 น. ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้อง ในหัวของฉันกำลังคิดทบทวนถึงเรื่องที่เพิ่งจะได้รับรู้มา... แน่นอนว่าอะไรที่รู้ที่หลัง มันย่อมทำร้ายความรู้สึกฉันทั้งนั้น แว่บแรกที่ฉันรู้ ยอมรับว่าฉันโกรธ โกรธที่ทุกคนปิดบังฉัน โกรธที่ฉันกลายเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลยอยู่คนเดียว! หลังจากที่คุยกับพี่แม็ก พี่แม็กยอมสารภาพมาทั้งหมดว่าเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของเรย์ และที่เขาเข้ามาจัดการเรื่องบ้านที่ขายให้ฉันทุกอย่าง เขาทำมันแทนเรย์ นั่นเท่ากับว่า บ้านหลังนี้คือบ้านของเรย์ เท่านั้นยังทำให้ฉันอึ้งไม่พอหรอกนะ เพราะอะไรรู้ไหม? เพราะเรื่องทั้งหมด พี่อัญ พี่สาวของฉันเองก็รู้เรื่องด้วย พี่อัญบอกกับฉันว่าตั้งแต่ตอนที่ฉันบอกว่าเจอพ่อของเมษานั่นก็คือเรย์ พี่อัญติดต่อไปหาเขา พี่อัญไปต่อว่าเขาในสิ่งที่เขาทำกับฉัน แต่สิ่งที่เรย์ทำคือการพูดความจริงทุกอย่าง เขาขอโทษและขอโอกาสกับพี่อัญ ขอให้เขาได้กลับมาหาฉันอีกครั้งนึง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่สาวฉันถึงยอมให้โอกาสเขาและคอยช่วยเหลือเขาให้เข้าหาฉันแบบแนบเนียน เนียนมากจนฉันไม่รู้อะไรเลย แม้กระทั่งเรื่องบ้าน พอเขารู้จากพี่อัญว่าฉันกำลังหาซื้อบ้าน พี่อัญอยากให้ฉันออกจากบ