All Chapters of WRECK ME, MY SUGAR DADDY (SPG/R18+): Chapter 81 - Chapter 90

Rosetta's POV Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Matutuwa ba ako dahil gising na si Nicholas o malulungkot dahil hindi niya ako makilala.Tila ba ay parang binuhusan ng malamig na tubig ang aking buong katawan. Hindi ako makakilos habang nakatanaw lang sa kaniya. Nasa likod ako ni Mama na nakatayo. "Mom, who is she?" tanong ni Nicholas habang nakatingin sa akin. Parang pinipira-piraso ang aking dibdib. Nang tumawag si Mama kanina na gising na si Nicholas ay agad akong pumunta sa Hospital. Iniwan ko ang mga bata sa kaibigan ko. Hindi ko sila pwedeng iwan sa bahay na walang bantay kahit may yaya pa silang kasama. "You don't know her? She is Rosetta..." Mama answered his question. The moment Nicholas merely shook his head, my heart tear a part into peices. "Ma, let's not forced him to remember me. Maybe side effect iyan ng operation niya," aniya ko. Pilit na tinatago ang sakit na naramdaman ko.Bumuntong hininga ako at umiwas ng tingin. "I'm just going to call the docto

Rosetta Morgan POV "What a scene..." "Nick," I called him. "It's not what you think," aniya ko. "I'm not asking you any explanation, why so tense?" tanong niya sa akin habang mariin na nakatingin sa mga mata ko. Huminga ako ng malalim at umiling-iling. "And about what I saw and heard earlier, I don't care about it," aniya Nick upang dahilan na matigilan ako. He doesn't care about it. Yeah right. He doesn't remember me and for him, i'm just someone na peste sa buhay niya. Umiling-iling ako at ngumiti. "Saan si Mama?" tanong ko sa kaniya. Mariin niya akong tinignan pero ngumiti lang ako sa kaniya. Napaismid siya at umiwas ng tingin sa akin. "Nauna na," malamig nitong turan. So nagpaiwan siya for me? Napataas ang sulok ng labi ko para pigilan ang paglabas ng matamis na ngiti sa aking labi. Nagwawala ang mga paru-paro sa aking tiyan dahil nagpaiwan siya at gusto niyang ako ang magdala sa kaniya sa kwar— "It's not what you think." Naputol ang pag-iisip ko

Rosetta Morgan's POV He is just pretending to have an amesia? How can he do this to me?! Nick, what are your plans really? Why do you have to pretend that you don't know me? Why do you have to keep hurting me? "Then why? Why do you have to pretend that you don't remember me?!" I asked him, firmed and cold. "I want..." He shook his head and heaved a sigh. "Just understand me, Rosetta." He turn his gaze away from me after. Mapakla akong napatawa sa sinabi niya. Understand him? How can I? "How I can fucking understand you, Nick?" tanong ko sa kaniya na may paghahamon ang tono ng pananalita ko. "Paano ko maiintindihan kung hindi mo sinasabi sa akin ang rason ha?!" Bullshit. This is a damn bullshit. "What? You will just keep yourseld quite their and not tell me the reason why?" He closed his eyes shut and massage his temple. "I really can't tell you." His tone became serious. Tumango-tango ako at mapaklang ngumiti. "Okay. I get it. Hindi mo masasabi, sige lan

Rosetta Morgan's POV Nagising ako dahil sa ingay ng mga bata mula sa pinto ng kwarto. Nag-unat ako ng katawan at tinignan ang sarili ko. Mabuti na lang at may suot akong damit. Maybe Nicholas cleaned me up last night. Pero hindi ko pa rin alam paano siya nakalabas ng hospital. Is he been discharged by the doctor or he just left without permission? Tatanungin ko na lang siya mamaya pero kapag umalis siya ng walang paalam ay lagot siya sa akin. My face frowned as I looked his back. "Shh your mommy is sleeping," rinig kong aniya ni Nicholas sa mga bata. "No. Mommy is already awake." It was Ayesha, she run towards and jumped into the bed. "Good morning, Mommy ko," masiglang pagbati niya sa akin at hinalikan ako sa pisngi.Mahina akong tumawa at pinisil ang matambok niyang pisngi. "Good morning too, baby. How was yourself?" tanong ko sa kaniya. "I have a good sleep, Mommy lalo na nakita ko si Daddy kagabi sa room ko," sagot nito.Tinapunan ko ng tingin si Nicholas. Buhat niya

Rosetta Morgan's POV Napakamot siya ng batok habang umiiwas ng tingin sa akin. Awtomatikong tumaas ang kilay ko sa kaniya. "What? Are you gonna explain or not?!" masungit na tanong ko sa kaniya. "Hindi naman ako tumakas," panimula niya pero ramdam ko ang kaba sa kaniyang pananalita. "Hindi ka tumakas pero bakit ka kinakabahan ha?" tanong ko. Hindi pa rin siya tumitigil sa kakamot ng batok niya. "May kaspa ba iyang batok mo at kamot ka nang kamot?!" Hindi ko na mapigilan na mairita sa pagkamot niya. Kakatapos lang niya maligo! Tumigil siya sa pagkamot at lumapit sa akin. Niyakap niya ako at siniksik ang kaniyang sarili sa akin. "Don't be mad at me, love," parang bata niyang aniya. Pilit kong kinakalas ang pagyakap niya sa akin ngunit mas lalo lang niya itong hinihigpitan. Napabuntong hininga na lang ako at hinayaan na lang siya. Kinakalma ko rin ang sarili ko dahil baka hindi ako makapagpigil ay matadyakan ko siya ng wala sa oras. Pero I have to conrtol