WRECK ME, MY SUGAR DADDY (SPG/R18+)

Rosetta's POV

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Pagkatapos lahat ng nangyari sa akin ay parang namanhid na ako. Ang pagkamatay ni Daddy, ang panloloko ng boyfriend ko sa akin, ang malaking utang na naiwan ni Daddy at ang pagkawala ng karangyaan ko sa buhay. All of them are gone.

I was all alone surviving the cruel world. Hindi ko alam kung ano ang nagawa ko para parusahan ako ng diyos ng ganito.

I've been a good daughter, a loyal girlfriend. But why? Bakit nangyayari sa akin ’to?

"You still have 3 months to settle your father's debt, Miss Morgan."

3 months? Paano ko magagawang bayaran ang ganon kalaking halaga. Limang milyon? Saan ako kukuha non? Nabenta ko na lahat na mayroon ako. Iyong kompanya na iniwan sa akin ni Daddy ay wala na rin, iyong mansyon na tinitirhan ko ay nabenta na rin ng walangya kong step-mother.

"I couldn't pay that quickly, Mr. Hernandez. I already sold everything I had..."

"Iyon lang ang palugit na kayang ibigay ng pinagkakautangan ng tatay mo, Miss Morgan. Bayaran mo sa tamang oras kung ayaw mong buhay ang kapalit."

Natakot ako sa sinabi ng lawyer ng pinagkakautangan ni Daddy. Natatakot ako sa buhay ko.

"I... I will find another way to pay my father's debt."

Tumango si Mr. Hernandez sa sinabi ko. Tumayo na siya mula sa pagkaupo at nagpaalam na aalis na dahil may kikitain pa itong kliyente. Naiwan akong nakatulala sa hangin.

Napahilamos na lang ako ng mukha ko dahil sa sobrang fraustation na nararamdaman ko.

Bakit ba nangyayari sa akin ’to? Parang pinagkakaisahan ako ng mundo.

Tumayo na ako at umalis na ng coffee shop. Pumara ako ng taxi para magpahatid sa cemetery kung saan nakalibing si Daddy.

"Bakit ang daya-daya mo, Dad?" tanong ko habang tinitignan ang puntod niya. "Hindi ka naman naging mabuting ama sa akin. Puro pagdurusa ang narasanan ko sa 'yo. Pero bakit? Bakit ako ang umaako sa mga kasalanan mo. Bakit parang ako ang pinaparusahan?"

Tumingala ako sa langit upang pigilan ang sarili ko na umiyak. Nakita ko kung paano dumilim ang kalangitan na para bang sinasabayan ako sa aking pagdalamhati.

"Simula nong namatay si Mama, Dad hindi ko na naramdaman ang pagmamahal mo sa akin. Palagi ka na lang galit. Akala ko nga magiging maayos tayo eh pero hindi pala. Simula nong dinala mo sa bahay ang babae mo ay doon na nagkagulo ang l-lahat..." Huminga ako ng malalim dahil tuluyan ng nabasag ang boses ko. Napahagulgol na ako ng iyak dahil sa sobrang sakit at kalungkutan na nararamdaman ko. "N-nasa Paris d-dapat ako eh. I... inaabot ko ang mga pangarap ko. Pero hindi eh. Dahil sa balitang wala ka na, naudlot ang lahat. Nawala ang lahat sa akin dahil sa mga utang mo, sa kabit mo."

Yes, the moment my father died. I've lost everything. My boyfriend, circle of friend and even my dream shattered. Nagback out lahat sila sa mga nalaman nila tungkol sa pamilya ko.

Naramdaman ko ang malakas na pagbagsak ng ulan sa aking katawan. Hinahayaan ko lang iyon dahil wala rin namang kwenta kung tatakbo ako para sumilong dahil basa na rin naman ako.

Siguro dinadamayan lang ako ng ulan dahil ramdam niya na durog na durog na ako.

Tumayo na ako mula sa pagkaupo sa puntod ni Daddy. Mapakla akong ngumiti.

"Siguro kapag sinundan ko kayo ni Mommy ay mawawala rin itong sakit na nararamdaman ko."

Umalis na ako sa puntod ni Daddy at basang-basa na naglakad sa paalabas ng cemetery. Hindi ko magawang sumilong. Hinahayaan ko na lang ang sarili ko na mabasa ng ulan dahil patuloy pa rin ang pagtulo ng aking luha.

Nasa gitna ako ng daan, mabagal ang paglalakad ko. Tila ba ay binibilang pa ang minuto bago ihakbang ang isang paa.

Napaigtad ako ng may marinig ako ng isang malakas na busina ng sasakyan. Napatingin ako sa gawing iyon at napangiti ako.

"Lord, kukunin niyo na ba ako?"

Nanatali akong nakatayo habang hinihintay kong tamaan ako ng sasakyan. Pero hindi. Tumigil ito sa harapan ko, malapit na sa katawan ko ang nguso ng kotse.

Bumukas ang pinto ng sasakyan, sa may driver seat at may bumaba ron. Isang gwapong nilalang na tila ba ay isang anghel.

Nakapakunot ang noo niya habang tinitignan ako mula ulo hangang paa. Nababasa na rin siya ng ulan pero parang wala siyang pakialam.

"Nagpapakamatay ka ba?" tanong nito sa isang malamig na boses. Ramdam ko ang pagtagos ng bawat salita niya sa buong katawan ko.

"If you want to die, huwag mo ako idamay. I still have a daughter to take care of."

"I... I—" tila may kung anong nakabara sa lalamunan ko. Sinubukan kong ihakbang ang sarili ko paalis sa kalsada ngunit hindi ko magawa. Parang nakaglue ang katawan ko ron.

"Umalis ka diyan, Miss."

Umiiling-iling ako. "I couldn’t move my fe—"

Hindi ko na natuloy ang sasabihin ko nang bigla na lang akong bumagsak sa lupa. Bago tuluyang sumara ang talukap ng aking mga mata ay nakita ko siya na mabilis na tumakbo sa direksyon ko. Ilang ulit pa siyang nagmura bago ako tuluyang binuhat.

"Tangina! Ang taas ng lagnat mo. Sino ba kasing tanga ang magpapaulan tapos sa sementeryo pa."

Nagising ako sa isang hindi pamilyar na lugar. Puro puti ang nakikita ko, puting kurtina, dingding at kahit kisami ay puti. Sa tingin ko ay nasa hospital ako.

Napatingin ako sa direskyon kung saan may taong umuungol. Siya iyong lalaki na muntik na makasagasa sa akin— correction muntik na akong magpasagasa.

Nakaupo siya sa couch habang nakadekwatro ang mga paa at ang mga kaniya niya ay nasa ibabaw ng kaniyang dibdib. Napapikit ang kaniyang mata tila ba ay pagod na pagod.

"Oh gising ka na pala."

Napatingin ako sa taong kakarating lang. Nakasuot siya ng doctors lab. Ngumiti ako sa kaniya at tumango.

"By the way, I'm Doc Cleo..." he said while smiling, once again I just nodded my head.

Binaling ko muli ang tingin ko sa lalaking nagdala sa akin ngunit agad rin akong napaiwas nang malaman kong gising na pala siya. He is looking at me intently, malamig ang mga titig niya.

"How is she, Cleo?" malamig na tanong ng lalaki.

"She is fine now, Mr. Rivas," sagot ni Doc Cleo.

So his surname was Rivas?

"Please leave us alone. May pag-uusapan lang kami ng babaeng ’to," aniya ni Mr. Rivas habang dinidiinan pa ang salitang babaeng ’to.

Hindi na muling nagsalita pa si Doc Cleo at lumabas na ng kwarto ko. Tumingin ulit ako kay Mr. Rivas. Blanko ang kaniyang mukha habang nakatingin sa akin.

"S... S-salamat sa pagdala sa akin dito," nauutal kong aniya.

"Tsk. Kung hindi kita dinala rito baka sabihin ng iba na nahit and run kita," asik nito.

"Pasensya na sa nangyari. It's just..." Huminga ako ng malalim at umiling-iling. "I just have a huge problem to be solved."

"And killing yourself would be a solution, is that what you mean?" he asked.

I shook my head again. "I didn't mean to. I had no choice."

He heaved a sighed. "You shouldn't do that, stupid. What if nasagasaan nga kita? Edi mapapahamak naman ako sa katangahan mo."

Tila napipi ako sa sinabi niya. Napayuko ako at pinaglaruan ang aking mga daliri. He was right that I'm being stupid on doing that. But he can't blame me though. Sobrang stress na ako sa mga problema ko.

"What if kasama ko pala ang anak ko," aniya pa nito muli.

Oh may anak na pala siya. He looks young though. I thought binata pa siya.

"I...I-im sorry for doing that."

"How was your feeling now?" he asked that made me stop. Gulat akong napaangat ng tingin ko sa kaniya.

"Tsk. I'm just being nice here, lady."

"I'm feeling good naman. Salamat," sagot ko at yumuko ulit.

"May bahay ka bang matitirhan?" tanong nito.

Tumango ako. "Meron naman. Maliit na apartment lang."

"Okay. Mabuti naman at meron."

Hindi na ako muling sumagot pa. Namayani ang katahimikan sa aming dalawa. Walang gustong magsalita kaya humiga na ako sa kama.

For sure another gastos na naman ’tong pagpapa-ospital ko. Wala na akong pera. Wala na nga akong pera pambayad sa utang ni Daddy, nagkasakit pa ako.

Tanga ka kasi, Rosetta eh. Nagpaulan ka ba naman. Ano tingin mo sa sarili mo? Water proof?

Napabuntong hininga ulit ako nang pumasok na naman sa isipan ko ang utang ni Daddy. Limang milyon saan ako kukuha non? Kahit ata magtrabaho ako nang magtrabaho hindi ko mabubuo ang limabg milyo sa loob ng tatlong buwan.

"Bayad na ang bills mo rito sa hospital. Magpahinga ka na and stop thinking."