All Chapters of พ่ายรักซ่อนใจ: Chapter 161 - Chapter 170

บทที่ 24เรื่องราวหลังแต่งงาน หลังจากที่ได้มาใช้ชีวิตคู่กับมาวิน คาริสาก็รับรู้ถึงความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่คิดว่าตัวเองจะกลายมาเป็นภรรยาเต็มตัวขนาดนี้ แต่ก็ขอเขาเอาไว้ว่ายังอยากทำงาน ยังอยากทำในสิ่งที่รัก ซึ่งมาวินก็ไม่ขัด แต่เขาจะเป็นคนไปรับไปส่งเธอระหว่างบ้านกับร้านดอกไม้ในทุกๆ วัน ส่วนงานที่บริษัทตอนนี้พ่อของคาริสาก็กลับมาดูแลเองเต็มตัวแล้ว ระหว่างรอที่ให้คิงส์ตันอาการดีขึ้น แล้วมาช่วยงานที่บริษัทอีกครั้ง “คุณควีนสวยขึ้นนะคะ” มาลีที่กำลังจัดดอกไม้อยู่เอ่ยทักผู้เป็นเจ้านาย ที่ยิ่งท้องก็ยิ่งสวย “จริงเหรอ ควีนไม่ได้ดูแย่ใช่ไหม” “แย่อะไรกันคะ คุณควีนยิ่งท้องนะ ยิ่งดูสวยและเด็กลงกว่าเดิมตั้งหลายปี” ลูกน้องสาวบอกอย่างเยินยอ ซึ่งไม่ใช่เพราะอยากเอาไว้แต่พูดออกมาจากใจจริงๆ “ก็พูดเกินไปนะเรา” เธอหัวเราะในลำคอกับคำแซวของลูกน้อง แต่ระหว่างที่กำลังจัดดอกไม้อยู่นั้น ร่างคุ้นตาของใครบางคนก็เดินเข้ามาในร้าน จนคาริสาเงยหน้าขึ้นไปมอง “อะไรกันยัยควีน!!” เสียงของกุลนันท์บอกอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักอยู่ในชุดคลุมท้องที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็น

“กุล...” “ถ้าเป็นไปได้ เธอบอกให้มาวินเอาเด็กนั่นออกจากร้านไปซะ ก่อนที่นางจะสร้างความเดือดร้อน” “เรื่องมันผ่านไปหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ มันอาจจะไม่มีอะไรแล้วมั้ง” คาริสามองโลกในแง่ดี แม้ในใจก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อน หญิงสาวหันไปมองที่ผู้หญิงร่างเล็กคนนั้นที่กำลังยืนคุยกับมาวิน ทำเอาใจเธอสั่นไหวแปลกๆ รอยยิ้มที่สุดแสนจะน่ารักแบบนั้น เป็นผู้ชายคนไหนก็คงละลายกับความสดใสนั่น และยิ่งเห็นมาวินส่งยิ้มกลับให้กับผู้หญิงคนนั้นเธอก็แอบกลัวลึกๆ “เธอเชื่อฉัน ถ้าเป็นไปได้อย่าให้มาวินเข้าใกล้ยัยเด็กนั่น ไม่อย่างนั้นมันจะทำความเดือดร้อนให้กับชีวิตคู่ของเธอ...” กุลนันท์เตือนจากประสบการณ์ตัวเอง เพราะเธอเคยผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว เมื่อก่อน ‘ณิชา’ เป็นเด็กสาวที่ทำงานอยู่คาเฟ่ที่เธอเปิด แต่สุดท้ายกลับโดนทั้งสามีและเด็กในร้านสวมเขาให้เกือบ 1 ปีเต็ม เธอไม่คิดเลยว่าคนที่เธอเคยเอ็นดูจะกล้าทำแบบนี้กับเธอ “คือ...” “ถ้ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วไป แต่ถ้ามันเกิดขึ้นมาล่ะ มาวินสามีของเธอก็ทั้งหล่อทั้งดีขนาดนั้น ไม่มีใครไม่อยากได้หรอก เราควรตัดไฟตั้งแต่ต้นลม” เธอไม่ต้องกา

มาวินพาณิชามาทำแผลที่ห้องทำงาน เพราะในครัวเต็มไปด้วยกลิ่นและควันจากการประกอบอาหาร “เดี๋ยวหนูทำเองได้ค่ะคุณมาวิน...” “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทำให้ คราวหลังถ้าใช้มีดไม่ถนัดก็บอกจะได้ให้ไปทำอย่างอื่น แบบนี้มันอันตรายรู้ไหม เกิดไปเฉือนเข้าเนื้อเยอะกว่านี้จะทำยังไง” ชายหนุ่มเอ็ดพร้อมกับทำแผลที่ปลายนิ้วของณิชาช้าๆ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองโดนณิชาแอบถ่ายตอนที่กำลังตั้งใจทำแผลให้ “อะ...เสร็จแล้ว เดี๋ยวไปทำอย่างอื่นที่ไม่โดนน้ำแทนนะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแผลติดเชื้ออีกจะยุ่ง” มาวินบอกลูกน้องสาว หลังนั้นเขาก็เก็บกล่องยาแล้วเดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง เพื่อจัดการกับเมนูอาหารที่ทำค้างเอาไว้ ณิชามองร่างใหญ่ของมาวินที่เดินออกไป ก่อนที่เธอจะแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ คราแรกแค่ต้องการมาทำงานหาเงินพิเศษเท่านั้น เพราะช่วงนี้ไม่มีลูกค้าคนไหนรับเลี้ยงเธอ จนกระทั่งมาเจอเจ้าของร้านหน้าตาดี ทำให้ณิชาเกิดหลงรักและอยากมาอยู่ใกล้ๆ เขา ซึ่งเธอมารู้ว่าชายหนุ่มมีคนรักอยู่แล้ว ไม่ได้แต่งงานแต่ก็จดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อย ถึงกระนั้นมันก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะต่อให้ชายหนุ่มแต่งงานแล้วเธอไม่สนใจ ในเ

“บอกแล้วไงว่าให้เดินระวัง” เขาเอ็ดหญิงสาว จากนั้นก็พาเธอมานั่งที่เก้าอี้ก่อนจะมองพนักงานสาวว่ามีตรงไหนบาดเจ็บหรือไม่ และเขาพยายามมองข้ามร่างกายของเธอไปเพราะชุดสีขาวของเธอตอนนี้เปียกปอนจนสามารถมองทะลุเข้าไปข้างในได้ “ขอโทษค่ะ หนูทำให้คุณมาวินลำบากเลย” “แล้วนี่เป็นอะไรไหม” “ไม่น่า...อุ้ย!!” ณิชาทำการเล่นละครฉากใหญ่ เธอแสร้งทำเป็นเจ็บข้อเท้าเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชายหนุ่ม “เฮ้ย!! เป็นอะไรไหม...” “หนูเจ็บข้อเท้านะ น่าจะเพราะลื่นข้อเท้าเลยพลิกค่ะ” เธอแกล้งนิ่วหน้าทำเหมือนตัวเองกำลังเจ็บ เพื่อรั้งไม่ให้ชายหนุ่มกลับบ้านในเวลานี้ อยากจะรู้นักว่ายามที่เขาอยู่กับผู้หญิงที่ทั้งสาวและสวยอย่างเธอด้วยสภาพที่มองเห็นทะลุไปถึงชุดชั้นในเขาจะทนได้ไหม เชื่อเลยว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อยไม่มีทางทนแต่ความต้องการตัวเองได้หรอก “ไปหาหมอไหม...” คิ้วหนาขมวดเข้ากัน ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่บอกว่าตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้ว “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ หนูว่าถ้าพักเดินสักวันคงดีขึ้นค่ะ” “งั้นเหรอ ดูแลตัวเองได้ใช่ไหม...” เขาถามอีกครั้งพร้อมมองที่ข้อเท้าของคนต

“ครับ...นอนต่อไหมครับ” “มาวิน...” “ครับที่รัก” ชายหนุ่มโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ท่ามกลางความมืดมิด “มาวินรักควีนไหม” เธอถามเสียงสั่นๆ แต่ก็พยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้เขารับรู้ว่าเธอกำลังจะร้องไห้ “รักสิครับ ผมรักควีนเสมอ...” ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำบอกรักของเขามันทำให้เธอใจฟู ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ทำไมตอนนี้มันรู้สึกเจ็บแบบนี้ “ถ้าวันหนึ่งควีนรูปร่างเปลี่ยนไป แก่ขึ้น ไม่สวย มาวินจะยังรักควีนไหมคะ...” “รักสิครับ รักควีนมาตลอดอยู่แล้ว ต่อให้ควีนเป็นยังไงผมก็รัก” สำหรับมาวินแล้ว ความรักของเขาที่มีให้คาริสามันมากมายเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดได้ สิ่งที่เขาพูดออกไปมันคือสิ่งที่อยู่ในใจของเขาจริงๆ “จริงเหรอคะ” “ครับ...” “มาวินจะไม่ทำให้ควีนเสียใจจริงๆ ใช่ไหมคะ” เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา แต่มือทั้งสองข้างกลับกอดเข้าแน่น เธออยากจะอยู่กับผู้ชายคนนี้ อยากจะโอบกอดเขาอย่างนี้ทุกๆ วัน “จริงสิ ผมสัญญานะครับว่าควีนจะไม่เสียใจเพราะผม” เขาพูดและทำอย่างนั้นจริงๆ แต่หารู้ไม่ว่าในใจของคาริสากำลังนึกถึงเรื่องวันนี้ ภาพที่ณิชาส่ง