All Chapters of หน้าที่ของนางบำเรอ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่1. อัคเรศวางโทรศัพท์มือถือลงกับโต๊ะข้างเตียง เวลาที่หน้าจอบอกให้รู้ว่าเขายังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงที่จะตักตวงความสุขจากนางบำเรอหน้าหวานคนนี้ น้ำตาล ลูกสาวของป้าสาย ซึ่งเป็นแม่บ้านประจำคฤหาสน์หลังโตของเขานั่นเอง ชายหนุ่มทอดกายลงมานอนเคียงข้างร่างอรชรที่อวบอัดเต็มไม้เต็มมืออีกครั้ง หลังจากลุกขึ้นไปยืนสูบบุหรี่ที่นอกระเบียงห้องนอนมา เขากับน้ำตาลมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมานานเกือบหนึ่งปีแล้ว เริ่มแรกตั้งแต่ที่หล่อนเดินเข้ามาหาเขา และขอยืมเงิน ตอนแรกเขาไม่รู้ว่าน้ำตาลต้องการนำเงินจำนวนสองแสนไปทำอะไร จึงคิดไปว่าหล่อนคงจะนำเงินไปซื้อของใช้แบรนด์เนมตามเพื่อนๆ ในมหาวิทยาลัย ทำให้ความรู้สึกที่เขามีต่อสาวใช้ภายในบ้านอย่างน้ำตาลเปลี่ยนแปลงไปเป็นความดูถูกเหยียดหยาม และแน่นอนว่าเขาให้หล่อนยืมเงิน โดยแลกกับการมีเซ็กซ์กับหล่อน น้ำตาลยินยอมที่จะนอนกับเขา และก็ตอบสนองความปรารถนาของเขาอย่างเร่าร้อน ทั้งๆ ที่หล่อนเป็นสาวบริสุทธิ์ เขาแปลกใจไม่น้อยกับเยื่อพรหมจรรย์ที่ได้รับจากน้ำตาล แต่กระนั้นเขาก็ไม่เคยคิดที่จะจริงจังกับ

ตอนที่ 3. “แม่ตาลจะออกไปเรียนเหรอ”เสียงของอมลวรรณ คุณผู้หญิงของบ้านดังขึ้น ทำให้คนที่เดินก้มหน้าก้มตาจะออกไปนอกตัวตึกใหญ่ชะงัก“เอ่อ... ค่ะ...”หล่อนเดินเข้าไปหาเจ้าของเสียงและเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพอมลวรรณมองลูกสาวของแม่สายแม่บ้านของตัวเองด้วยความเอ็นดูน้ำตาลเป็นเด็กน่ารัก นิสัยดี ขยันขันแข็ง และก็ตั้งใจเรียนมาก“งั้นไปกับพ่อกลางสิ จะได้ไม่ต้องไปโหนรถเมล์”“เอ่อ... ตาลไปเองดีกว่าค่ะ”หล่อนก้มหน้าหลบสายตาอ่อนโยนของอมลวรรณ หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หล่อนรู้ดีว่าอมลวรรณเมตตาแค่ไหน แต่หากท่านรู้ว่าหล่อนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา สายตาอ่อนโยนนี้ก็คงจะหายไป“ฉันรู้ว่าแม่ตาลเกรงใจ แต่ไม่ต้องเกรงใจหรอก พ่อกลางต้องผ่านหน้ามหา’ลัยของแม่ตาลอยู่แล้วนี่”ใช่แล้วล่ะ บริษัทของอัคเรศอยู่ทางเดียวกันกับมหาวิทยาลัยของหล่อน แต่เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยปากให้หล่อนติดรถไปด้วยเลยเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แม้แต่หางตาของเขาก็ไม่เคยมองแลมาหา เขาจะใกล้ชิดกันก็ตอนที่กำลังมีเพศสัมพันธ์เท่านั้นอัคเรศเย็นชา ไร้ความรู้สึก คล้ายกับว่าในอกของเขาไม่มีหัวใจซ่อนอยู่ แต่ถึงเขาจะเลือดเย็นแค่ไหน แต่เขาก็คือผู้มีพ

ตอนที่5. ข้างนอกบ้านฝนตกหนักมาก ทำให้แม่สายอดเป็นห่วงลูกสาวไม่ได้ เพราะน้ำตาลยังไม่กลับมาบ้านเลย “แม่สายมาทำอะไรตรงนี้เหรอ” อมลวรรณที่เห็นแม่สายเดินกลับไปกลับมาอยู่ใกล้ๆ กับหน้าประตูบ้านเอ่ยถาม “ตาลยังไม่กลับมาเลยค่ะคุณผู้หญิง” สีหน้าของแม่สายเต็มไปด้วยความไม่สบายใจจนอมลวรรณก็พลอยใจคอไม่ดีไปด้วย “ตายจริง ปกติแม่ตาลไม่เคยเหลวใหลไปไหนเลยนะ นี่ก็ฝนตกหนักด้วย อ้อ แล้วโทรหาดูหรือยังล่ะแม่สาย” “โทรแล้วค่ะ แต่ตาลไม่ได้รับสาย” แม่สายเป็นห่วงลูกสาวจับใจ “คงไม่มีอะไรหรอก แม่ตาลน่าจะติดฝนอยู่ที่ไหนสักที่นั่นแหละ” อมลวรรณให้กำลังใจคนรับใช้ของตัวเอง แม่สายพยายามจะคิดในแง่ดี แต่ก็อดเป็นห่วงลูกสาวไม่ได้ “อ้าว นั่นพ่อกลางกลับมาพอดี” อมลวรรณเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับผกามาศ “หนูผิงก็มาด้วย” “สวัสดีค่ะคุณป้า” ผกามาศยกมือขึ้นไหว้อมลวรรณ “สวัสดีจ้ะ หนูผิงมาก็ดีแล้ว จะได้ทานข้าวเย็นด้วยกัน” ผกามาศยิ้มกว้างอย่างดีใจ และก็เกาะแขนของอัคเรศไม่ยอมปล่อย

ตอนที่ 7.“ตาล... หิวข้าวค่ะ”หล่อนตอบออกไป และคิดว่าจะจบ แต่อัคเรศไม่เคยให้ใครทำลายความต้องการของตัวเองได้เหมือนเคย“แต่ฉันคิดว่าเธอโกหก...”“ตาลไม่ได้โกหก อะ!”ฝ่ามือใหญ่ตะปบลงกับเต้านมอวบอัด แสดงความคุ้นเคยด้วยการตวัดนิ้วถูไถกับหัวนมที่อยู่ใต้ชุดนอนของหล่อนเขารู้ว่าหล่อนไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน และนั่นก็ทำให้เขาปลุกเร้าจนกายสาวปั่นป่วนจนยากที่จะต่อต้านความต้องการล้ำลึกที่กำลังเต้นระริกอยู่ภายในใจได้“อา... อ๊า...”อัคเรศอมยิ้มพึงพอใจ จับจ้องมองดวงหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อไม่วางตา“นี่แหละเธอ... น้ำตาล... อืมมม... หัวนมเธอแข็งสู้นิ้วฉันดีจัง...”“อา... อะ... คุณกลาง... จะทำอะไรคะ”เขายกหล่อนขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะพาไปวางบนโต๊ะไม้ตัวยาว สองขาของหล่อนถูกแทรกกลางด้วยเรือนกายทรงพลัง“จะเอาเธอไง”“คุณกลาง... ไม่... อา... อ๊า...”“เธอก็รู้ว่าปฏิเสธฉันไม่ได้...”อัคเรศแสดงความเอาแต่ใจด้วยการช้อนใบหน้างาม และบดปากลงไปหาเรียวปากนุ่มที่เขารู้ดีว่ามันหวานแค่ไหนส่วนฝ่ามือก็ลูบไล้ไปทั่วเนินสะโพกกลมกลึง วกมาที่ขาเรียว และตรงนั้น“อืมมม...”เขาหลุดเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ เมื่อนิ้วยาวพบกับความชุ่ม

ตอนที่ 9 เขาเดินกลับมานั่งบนขอบเตียง และเอาผ้าเช็ดหน้าซับกับดวงหน้าของหล่อน “เอ่อ... คุณกลาง...” “นอนเฉยๆ เถอะน่ะ” “แต่ตาล...” “บอกให้อยู่นิ่งๆ หรือว่าต้องจูบก่อน”คำขู่ของเขาทำให้น้ำตาลนอนนิ่งยิ่งกว่าท่อนไม้เสียอีก อัคเรศกลั้นหัวเราะ ขณะซับผ้าเช็ดหน้าไปตามดวงหน้างามของน้ำตาล นี่ขนาดเขาชุบน้ำมาจนเปียก แต่ยังสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ผิวสาวคลายออกมาได้อย่างชัดเจน “นอนน้ำลายไหลสิท่า ดูสิมีแต่คราบน้ำลาย” น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยความขบขัน ขณะเช็ดย้ำๆ ที่มุมปากนุ่มหลายครั้ง น้ำตาลหน้าแดงซ่าน และก็อดรู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของอัคเรศไม่ได้ ทำไมเขาใจดีกับหล่อน... “ไม่ต้องคิดให้เยอะหรอกนะ ที่ฉันทำให้เธอ เพราะฉันรู้สึกผิดที่เอาเธอจนป่วยต่างหาก” เขาพูดออกมาอย่างรู้ทันความคิดของหล่อน น้ำตาลจำต้องเอียงหน้าหนี สองพวงแก้มยังคงแดงระเรื่อ “อ้าว เรียบร้อยแล้ว รอแปบนะ” แล้วเขาก็ลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะเดินกลับออกมาในเวลาต่อมา และเดินเข้ามาหยุดที่ข้างเตียง ค