All Chapters of มายาร้ายมาเฟีย / Evil: Chapter 31 - Chapter 40

"อื้อ.....พะพอ...ก่อน..." เสียงหวานเริ่มไม่เป็นภาษาอู้อี้ในลำคอ แข่งกับช่วงล่างที่นิ้วยาวลุกล้ำเข้าออกอย่างหนัก จนน้ำเมือกใสเริ่มผลิตออกมา"พี่ไม่ควรล่วงเกินวาซ้ำๆ" เขาถอนริมฝีปากออก ให้เธอได้เอ่ยบอก หมุนร่างบางหันมาประจันหน้า ดวงตากลมจ้องเขม่ง อยากรู้คำตอบของคนตรงหน้า มือใหญ่ทำหน้าที่ไล่ปลดชุดให้ร่างบางจนตัวเปล่าเปลือย ปะทะกับลมหนาวสัมผัสผิวขาวเนียน ขนลุกชันขึ้นตามตัว พร้อมกับอาการซาบซ่านยามโดนสัมผัส"เธอยินยอมเองต่างหากล่ะ" เรือนร่างอันสวยงาม ดึงดูดเขาทุกครั้งที่เห็น อยากครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว กระแทกริมฝีปากกับยอดเต้างาม ขบกัดเม้มสร้างรอยประทับ เป็นรอยฟันตามเนินโค้ง เสียงครางในลำคอยามพึงพอใจในผลงาน"อะอย่า...กัด...มันเจ็บ...อื้อ...เจ็บ.." แม้ปากเรียวจะเอื้อนเอ่ย ทว่ามือเล็กกับจิกขย้ำเข้าที่ผมดกดำ ตะโบมดูดดื่มจุกเต้างามเหมือนเด็กกำลังหิวโหย ตวัดลิ้นสากลากเลียเปอะเปื้อนเต็มไปด้วยน้ำลาย ผลักร่างบางให้ล้มลงบนโซฟา หน้าเตาผิงไฟที่ร้อนระอุแข่งกับอากาศเย็นเยือก"อื้อ...อ๊ะ...มัน....ร้อนๆ...อ๊ะ" มาเฟียหนุ่มเผยร่างกายกำยำเปล่าเปลือยปลดเปลื้องเสื้อผ้า ในตอนที่เธอกับเคลิบเคลื้ม รูปร่าง

ก็อก ก็อก!!!!!"นายครับ" เอทินเข้ามาในห้องทำงานของมาเฟียหนุ่มที่แยกจากห้องนอน เพิ่มความสะดวกแก่ชีวิตประจำวันที่เร่งรีบ บางครั้งงานบีบรัดแทบไม่มีจะเดินทางไปที่ไหนได้พร้อมกัน นอกจากจะขนทุกอย่างมาไว้ภายในห้องนี้"ว่ามา" สกายนั่งบนเก้าอี้ ยังคงก้มหน้าอ่านงานจากไอแพดเครื่องใหญ่ ที่เปเปอร์ส่งรายละเอียดกราฟของหุ้นในบริษัทคู่แข่ง ซึ่งเขาเตรียมช้อนทุกตัวมาไว้เอง"บุคคลที่เราสงสัยคือพ่อแม่ของคุณหนูจริงๆ ครับ" หลังจากไปสืบมาอย่างละเอียด หน้าที่ของมือขวาย่อมไม่เคยผิดพลาดแล้วหลักฐานต้องแน่หนาพอถึงจะกล้าเอ่ยออกมา"ฉันจะจัดการที่เหลือเอง" เรื่องที่เอทินพูดมา ย่อมอยู่ในความคิดแล้ว แต่งานตรงหน้าก็สำคัญเช่นกัน ฉะนั้นเรื่องของโนวาควรให้ถึงเวลาแก่สมควรอีกนิดนึง"ยังมีอีกอย่างครับ" เอทินยังยืนนิ่งอยู่มองดูเจ้านาย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปขนาดไหน เจ้านายมักจะทุ่มเทเพื่องานจนกว่าจะสำเร็จตามที่ต้องการ"ว่ามา" น้ำเสียงราบเรียบ"คนของคุณชาร์คเห็นคนของไอแฟรงค์ข้ามฝั่งมาสมทบเพิ่มแล้วครับ" มือขวาของชาร์คเพื่อนสนิทคือพิษณุ ที่เฝ้าอยู่บริเวณท่าเรือในช่วงเกิดเหตุ มักจะลอบโจมตีอยู่บ่อยครั้ง เพื่อแก่งแย่งชิงดีให้เป็นใหญ่ในเส

ร้านชาบูตงตง....."อร่อยเว่อร์" เสียงหวานเอ่ยบอก พร้อมคีบหมูสไลด์ชิ้นบางใส่หม้อ โดยมีเบรนและโฟร์ทานร่วมโต๊ะอาหารกัน บรรยากาศภายในร้านไม่วุ่นวาย ลูกค้ามีประปรายเป็นบางโต๊ะ"กินให้คุ้มกันล่ะสาวๆ อย่ามาบ่นว่าอ้วนทีหลังนะ""จะอ้วนได้ไง กินเสร็จจะชวนวาไปออกกำลังกายแล้ว" โฟร์พูดขึ้น ตามสไตล์นิสัยสาวรักสวยรักงาม หันไปยิ้มสบตากับเพื่อนสาวที่หยีตาเบะปากแสดงอาการแกล้งทำหน้าร้องไห้"ตัดเรื่องสุขภาพออกจากวาเลยโฟร์ เรานั่งเฝ้าก็พอ" หมูชิ้นใหญ่ถูกคีบจุ่มน้ำจิ้ม ก่อนจะเข้าปากเรียว การขยับขบกันบ่งบอกถึงความอร่อย"ฮ่าๆ เครื่องออกกำลังกายเราต้องเข้าแล้วล่ะ" เบรนยกไหล่กว้างขึ้นข่าวนึง ใช้มือหยิบตะเกียบคีบกุ้งชิ้นใหญ่ ให้สาวเพื่อนสาวเท่าๆกัน"อาจารย์กำหนดวันปิดเทอมแล้ว มีแพลนจะไปเที่ยวไหนกันไหม" โฟร์เลือกถามขึ้น ช่วงเวลานึงเคยหลงผิดมั่วสุมยาเสพติด หากได้มีเวลาอยู่กับเพื่อนนิสัยดีๆบ้าง คงจะไม่มีทางหันกลับไปเดินทางผิดอีก"เราคงต้องช่วยงานบริษัท ถ้าโฟร์ไม่รู้จะทำไร แวะมาวาได้น่ะเพราะที่นี่เราก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย" เธอยิ้มหวานให้เพื่อนสาว พร้อมกับจับมือให้กำลังใจ ฮิวเคยรายงานว่าสภาพครอบครัวของโฟร์ไม่ค่อยดี

"คือว่าเบรนคลอดก่อนหนูแค่ไม่กี่นาที แต่ได้โรคหัวใจมาด้วย ซึ่งหนูแข็งแรงดี ส่วนเบรนรักษามาหลายปีจนตอนนี้เหลือกินยาเป็นบางครั้ง" ดวงมณีนั่งลงข้างเตียง ปัดไรผมออกจากใบหน้าลูกสาว มองใบหน้านั้นใกล้ๆ ซึ่งเค้าโครงคล้ายเบรนอยู่เช่นกัน ย่อมไม่มีข้อกังขาสักนิดเดียว"เพราะหนูคนเดียวเลย เบรนถึงได้เจ็บตัว เป็นนู้นเป็นนี่เพราะหนู ฮือ...." เสียงหวานร้องไห้สั่นคลอ มองห้องกระจกด้านคนที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายฝาแฝดยังนอนสลบนิ่ง เครื่องมือพันธนาการเต็มรอบตัว ทำทุกคนในห้องที่มองมาน้ำตาคลอเช่นกัน"เธอเหนื่อยแล้วควรกลับไปพักกัน" มาเฟียหนุ่มเลือกที่จะพูดขึ้น ถึงจะมีรอยช้ำบางๆ แต่นั่นคือสิ่งที่ไม่ควรมีบนร่างบาง เรือนร่างที่เขาอยากจะหวงแหน"งั้นไปนอนบ้านแม่เลยนะ ให้พ่อแม่ได้ดูแลหนูบ้าง" ในเมื่อมาถึงเหตุการณ์แบบนี้แล้ว ดวงมณีก็อยากจะรีบรับเธอไปคอยดูแล ถึงบัดนี้จะมีวัยอายุเกือบเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว สำหรับเธอและสามีย่อมมองว่าโนวาคือลูกสาวตัวน้อยอยู่ดี"กลับบ้านเรากันก่อน ให้เวลาเธอได้ปรับตัวหน่อย" กลายเป็นทุกสายตาหันมาจ้องที่ร่างกำยำสง่า ที่จู่ๆราวกับเขาหวงน้องสาวที่พึ่งจะบอกความจริงเกี่ยวกับพ่อแม่เธอเมื่อกี้ ใบหน้าหนาต

"อื้อ....พี่สกายเข้ามาได้ไง" น้ำเสียงหวานแหบพล่า ต้องลืมตาตื่นจากการรบกวนยามนอนในช่วงกลางดึก มาเฟียหนุ่มเงยหน้าเล็กน้อยจากการดูดดึงยอดเต้างาม ด้วยอารมณ์กระสัน ในทางกลับกัน ไม่รู้ว่าตัวเปล่าเปื่อยทั้งคู่ตั้งแต่ตอนไหน เธอไม่ควรจะหลับสนิทจน โดนลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวขนาดนี้ หากเป็นโจรหวังมิดีมิร้าย คงได้ถูกทำร้ายนานแล้ว"คิดว่าหนีพ้นหรือไง" ทันทีที่รู้ว่ากำลังโดนลูบไล้ตามกลีบดอกไม้ มือเล็กรีบคว้าจับไว้ ส่งสายตาอ้อนวอนให้หยุดการกระทำ แม้จะขัดกับใจที่ยอมรับไฟราคะกำลังถูกเขาจุดขึ้น เพียงแค่เห็นหน้าใจก็ไม่รักดี"อ๊าา...เดี๋ยวพ่อแม่วา..อะ..รู้...ขยี้นะ...อื้อ" สกายเขยิบตัวเลื่อนขึ้นมา สบตาจ้องหน้าคนใต้ล่าง ใจแกร่งที่ห่อเหี่ยวในช่วงเย็น เต้นพองฟูรัวซ้ำๆ นิ้วยาวทำหน้าที่สะกิดติ่งเกษรดอกไม้ ส่งเร่งร่างบางเริ่มบิดเร้า เกิดอารมณ์ไล่ตามกัน เพียงเวลาไม่นานน้ำเมือกใสเริ่มปะทุออกมา"ก็ดีสิจะได้ไม่ต้องอธิบาย"ปั่ก!!!!!!!!"อ๊ะ..เบาๆ..จะ..บอกยังไง..เรา...ไม่ได้..เป็น...อ่า..ไร..กานนน.." ยังไม่ทันได้ตั้งแต่ แท่งเอ็นร้อนกระแทกเข้าใส่ร่องกลางกายสาว ไร้การบอกกล่าว เขายังคงจ้องใบหน้าเหยเกของคนใต้ร่าง ช่างดูเซ็