Semua Bab มายาร้ายมาเฟีย / Evil: Bab 11 - Bab 20

บริษัท....เพราะคำว่าบุตรบุญธรรมสถานะของโนวา ไม่อาจหลีกเลี่ยงเสียงเล็กเสียงน้อยของพนักงานที่ซุบซิบกันได้ แม้จะมีกฏตั้งไว้ ว่าไล่ออกทุกกรณีไม่มีข้อยกเว้น ซึ่งเอทินจะดำเนินการทันทีที่รองประธานสั่ง"ทำไมไม่ย้ายโต๊ะให้วาล่ะคะ" โนวาก้าวเข้าห้องรองประธานใหญ่ ตรงเข้าไปถามเอทินมือขวาของมาเฟีย ที่ยืนอ่านเอกสารบนโต๊ะ ดวงตากลมสอดส่องสายตามองหาเจ้าของห้อง "เป็นคำสั่งนายครับ" เอทินตอบอย่างสุภาพเคารพเจ้านายอีกคน เปิดอ่านแฟ้มดำเลือกเฉพาะงานสำคัญที่มาเฟียหนุ่มจำเป็นต้องแวะมาเซ็นต์ เหตุเพราะเขาต้องคุมประชุมผลประกอบการของผับไตรมาสนี้"เจ้านายพี่ทินเจ้ากี้เจ้าการเก่งนักน่ะ!" มือเรียววางปากกาลงบนโต๊ะอย่างเจ็บใจ แค่คำว่าผู้ปกครองนึกจะทำไรกับชีวิตเธอก็ได้ก็อก ก็อก!!!"พ่อแม่!" ชายหญิงวัยกลางคนเปิดประตูห้องรองประธานเข้ามา ส่งผลให้ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นยืน วิ่งเข้าโผกอดด้วยความคิดถึงทั้งสองคน มาเฟียหนุ่มที่พึ่งเข้าบริษัทมาเซ็นต์เอกสารตามที่เอทินบอก ชะงักหันมามือไหว้ นั่งลงโต๊ะรองประธานเปิดแฟ้มดำอ่าน"ดีใจละสิที่พ่อกับแม่มาเซอร์ไพรส์ แล้วดูสิใครมาด้วยเอ่ย" สิรินภาเอ่ยบอกลูกสาวลูบหัวเล็ก โนวาถึงจะคลายกอดจากธนั

คอนโดพรีส......ตึกสูงใหญ่ในเขตส่วนบุคคล ระบบจัดการความปลอดภัยหนาแน่น โนวาจำเป็นต้องโกหกฮิวว่าอยู่เคลียร์รายงานกับเพื่อนที่มหาลัย เลี่ยงการโดนผู้ปกครองดุราวกับเธอยังเป็นเด็กเล็กอยู่"ให้วาขึ้นไปด้วยจะดีหรอ" โฟร์ขับรถมาเอง โนวานั่งข้างคนขับสีหน้าไม่สู้ดี ใจดวงน้อยเต้นรัวถี่ ยิ่งเข้าเขตพื้นที่ส่วนบุคคล หากเกิดอันตรายคงไม่มีใครมาช่วยเธอได้ทัน"ดีสิ พรีสดูชอบวานะ มีแต่เพื่อนผู้หญิง" โฟร์ปลดเข็มขัดให้เพื่อนสาวออก พยามแสดงสีหน้าให้เชื่อ ถือกล่องของขวัญไว้"แป๊บเดียวนะโฟร์" น้ำเสียงหวานบอกอย่างจำใจ แม้จะรู้ดีว่าเหตุการณ์มันแปลกพิกล มองไล่ดูทั่วบริเวณพบแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเท่านั้น ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน"เคร"ก็อก ก็อก!!!"อ้าว...โฟร์มาแล้วหรอ" พรีสในชุดเดรสเซ็กซี่ เปิดประตูออกมาต้อนรับ ต่างจากวันที่เห็นในบาร์วันนั้น ไม่มีแว่นใสสวมใส่ "ใช่เราพาโนวามาด้วย" โฟร์เอียงตัวให้พรีสเหลือบมองคนด้านหลัง ยิ้มตอบรับอย่างเจ้าเล่ห์"มาๆ สนุกกัน เต็มที่เลยนะวา" โนวาถูกพรีสจูงแขนเรียว พาเข้าห้องบรรยากาศครึกครื้น หญิงสาวอีกหลายคนแต่งตัวไม่ต่างกับเจ้าของห้อง เสียงเพลงดนตรีดังเร่งจังหวะ เครื่องดื่มมากมา

แกร๊ก!!!!!มือเล็กสั่นเทากำลูกบิดประตูเปิดออก โนวานุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนขาว ก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ใช้เวลานานนับนาทีที่อยู่ทำใจในนั้น เธอภาวนาให้เรื่องทุกอย่างในคืนนี้ ผ่านไปให้รวดเร็วจบและสิ้นสุดก็พอ"โอ๊ย" มาเฟียหนุ่มเข้ามาผลักร่างบางลงบนเตียงกว้าง ในขณะที่เธอไม่ได้ตั้งตัว ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บเสียดทั่วแผ่นหลัง พร้อมดันตัวเองขึ้นคล่อม บดเบียดตัวเข้ากลางร่องขาเรียว"อื้อ...อ่อยยวา..." ใบหน้าหนาก้มลงกระแทกริมฝีปากอย่างรุนแรงประกบจูบ แทรกลิ้นหนาดูดตวัดลิ้นเล็กตักตวงความหวาน ปนกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง จนเธอมีสีหน้าแดงกล่ำจวนเจียนจะสำลัก แทบจะขาดอากาศหายใจ"วากลัววแล้วว...." มือใหญ่ตวัดผ้าขนหนูออกจากเรือนร่าง ให้เปล่าเปลือยทั้งคู่ เหลือบสายตาเข้มมอง แท่งเอ็นร้อนดีดชนขาเรียว ยิ่งทำให้ไรขนอ่อนคนใต้ร่างชันขึ้น ใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความกลัว ผงกหัวขึ้นมองสิ่งที่ชนขาผงาดแข็งใหญ่โตจนเกร็งตัวสั่นเทา ผลักแขนแกร่งให้ลุกออกจากเรือนร่าง ดันตัวหวังจะหนี"กลัวแล้ว..ปล่อยวาไปเถอะนะ" เสียงหวานรีบพูดขึ้นทันที ตอนริมฝีปากบางเป็นอิสระ เบ่งบวมเปียกปอนด้วยน้ำลาย หางตาเริ่มปล่อยหยดน้ำท่วม สองใบหน้าพ่นลมหายใจส

"ตัวร้อนทำไมไม่หัดกินยา" ทันทีที่เอทินเดินออกไปส่งนายหญิงกับนายใหญ่ น้ำเสียงเข้มพูดขึ้น แต่สายตายังไล่อ่านแฟ้มเอกสารอยู่ ร่างบางก้มเงยใกล้กัน จนรับรู้ถึงอุณหภูมิผิดปกติของเธอ เขาจรดปากกาเซ็นมาดนิ่งสมกับตำแหน่งรองประธานใหญ่"จะเสียงดังทำไมคะ กลัวจนมือสั่นแล้วเนี้ยพี่สกาย" เธอแสร้งล้อเลียนกลัว เลิกตากลมมองสบตาเขาแวบนึง มาเรียกตอนใช้สมาธิ ทำให้ต้องเริ่มอ่านใหม่"จะกล้าไปนะ" ปากกาในมือใหญ่วางบนแฟ้ม หันใบหน้าจ้องตอบ นิ่งไร้ความรู้สึกแสดงออก"เมื่อเช้าแม่โทรมาเร่งให้เคลียร์งาน จะได้แวะไปดูสินค้าที่โชว์รูมกับคุณดัชค่ะ เลยยังไม่ได้ทานอะไรเลย" เธอก็พึ่งนึกได้ว่าผิดเวลาทานข้าวไปมากแล้ว คงเพราะร่างกายเริ่มมีไข้จึงแปรปวน ต่อระบบอาหารไม่ส่งเสียร้องเตือน"ทำไมฉันต้องรู้" คิ้วหนาเลิกขึ้น หันหน้าไปสนใจงานบนโต๊ะต่อ"นั่นสิคะ เหลือแค่ตรงนี้ใช่ไหม" เธอไล่ขีดเขียนใหม่ ก้มใบหน้าลงพิจารณา ให้ถี่ถ้วนเลี่ยงการโดนดุซ้ำซากจากคนปากจัด"ทั้งเล่ม...ทิน!..ไปเอาข้าวเอายามา" เสียงเข้มตะโกนดังออกนอกห้อง"ครับนาย""งั้นก็เสร็จเย็นพอดี ไม่ทันคุณดัชสิคะ" เวลาถูกไล่ตามตารางแล้ว และคงโดนแม่บ่นให้หูชาเช่นเคย ถ้าผิดเวลานัดก

บริษัทสุขภาพLP"นี่คือเพื่อนผมที่จะช่วยทำโปรเจคนี้ครับ" เบรนแนะนำเพื่อนสาวทั้งสองคนให้ดวงมณีแม่ของเขาฟัง ทั้งหมดตัดสินใจมาในช่วงเวลาเลิกเรียน หวังว่าจะเอางานนี้ลงพรีเซ็นในชั้นเรียนด้วย"สวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะ" โนวาและโฟร์ยกมือพนมไหว้อย่างนอบน้อมเมื่อเจอผู้ใหญ่ ทั้งคู่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาและหอบเอกสารที่พร้อมจะมาทำโปรเจคนี้"นะหนู..ชื่ออะไรจ๊ะ" ดวงมณีเอ่ยอย่างละล่ำละลัก ใบหน้าเนียนคุ้นคล้ายเหมือนเจอพบ มีผลต่อหัวใจที่ห่อเหี่ยวตั้งแต่ยี่สิบกว่าปีที่แล้ว พองฟูใหม่อีกครั้ง ดวงตาสีซีดจ้องมองไม่ลดละ จนลูกชายสะกิดเบาๆที่แขนเรียกสติ"โนวาค่ะ" น้ำเสียงหวานตอบชัดถ้อยชัดคำ เธอชิ่งต่อสายตรงขออนุญาตจากสิรินภาจากต่างประเทศ เพื่อให้ผู้ปกครองที่บ้านไม่ดุด่าตามหลัง แม้จะมีฮิวมาเฝ้าอยู่ช่วงล่างของบริษัทแล้ว"เราเคยเจอกันมาก่อนไหม ทำไมแม่รู้สึกคุ้นหน้าหนูโนวาจัง" น้ำเสียงโทนนุ่มนวลเอ่ยถาม แล้วยังยิ้มให้ราวกับสนิทชิดเชื้อ"อาจจะเห็นตอนผมคุยกันตอนไหนก็ได้มั้งครับ" เขาตอบแบบเลี่ยงๆ เพราะเวลาว่างมักจะพากันคุยกลุ่มในโทรศัพท์"เอางั้นก็ได้จ๊ะ แม่เตรียมห้องสำหรับพวกเราล่ะ จะได้ทำงานสะดวก" ดวงมณีสั่งพนักงานให้เตรียม