All Chapters of เพื่อนเรารักนาย (อัทธ์ เฟื่อง ) : Chapter 11 - Chapter 20

วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายแล้ว เฟื่องลดายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ตลอดปีที่ผ่านมา เธอตั้งใจมาตลอดทั้งปีในการเรียนและวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้หยุดพักเรื่องเรียนและได้กลับบ้านไปหาแม่สักทีอัทธ์เดินตรงมาหาคนที่เพิ่งออกจากห้องสอบก่อนจะส่งดอกกุหลาบสีขาวให้"ขอให้ได้เอสมใจนะ" เฟื่องลดายิ้มอายๆก่อนจะรับดอกไม้มา"ขอบใจน้าาาาาา"เสียงเฟื่องลดาบอกอย่างเขินอาย แล้วรับดอกไม้มาก่อนจะสูดดมเบาๆ"กลับบ้านพรุ่งนี้กี่โมง" เค้าถามเธอ เฟื่องลดายิ้มออกมาอย่างมีความสุข"กลับเที่ยง"รถกะบะสีประตู ติดเครื่องรออยู่ที่หน้าหอ เฟื่องลดามองหาคนที่จะมารับ"เฟื่อง เฟื่อง " เสียงอัทธ์เรียกเธอเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูรถออกมา"พ่อกับแม่เรามารับ เดี๋ยวจะไปส่งที่ขนส่ง" เฟื่องลดายิ้มอายๆก่อนจะส่งกระเป๋าเป้ให้เค้าถือให้เฟื่องลดา ยิ้มอายๆแล้วทักทายทำความเคารพพ่อกับแม่ของอัทธ์อย่างสุภาพ เรียบร้อย ผู้ใหญ่ทั้งสองมองแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู ท่าทางเรียบร้อย หน้าตาน่ารัก แถมยังเรียนเก่ง เสียงพ่อกับแม่คุยกัน เฟื่องลดายิ้มอายๆ"อัทธ์ไม่เห็นบอกเลยว่าจะพามาเจอพ่อกับแม่" เธอกระซิบถามเค้า อัทธ์หัวเราะเบาๆแล้วจับมือบางมาไว้ที่มือตัวเอง ก่อนจ

วาดดาวกดโทรศัพท์หาแฟนหนุ่มหลายรอบแต่เค้าไม่รับสาย เธอปาโทรศัพท์ลงกับที่นอนแล้วร้องไห้ออกมา เธอเสียใจเหลือเกินนี่เป็นครั้งแรกที่พ่อตำหนิเธอรุนแรงขนาดนี้ วาดดาวเป็นดาวดวงน้อยของพ่อเสมอ แม้ว่าเธอจะเกเรชอบเที่ยวหรือ ละเลยเรื่องเรียนแต่เธอก็ประคับประคองตัวเองมาอย่างดีโดยตลอดให้สมกับที่พ่อทั้งรักและตามใจเธอทุกอย่างมือบางเปิดสมุดเล้กเชอร์แล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ทำไมถึงเป็นแบบนี้วาดดาว ทำไมเธอถึงทำตัวแบบนี้ เสียงเธอร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น วาดดาวกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทในกลุ่ม ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน เธอถามถึงชีทเรียนและสมุดเล้กเชอร์ แต่ทุกคนไม่มีใครสนใจจะตอบคำถามเธอสักนิด มีแต่คนถามเรื่องไปเที่ยว เรื่องหนังใหม่ และร้านอาหารชื่อดัง เธออยากจะบ้าจริงๆวาดดาวคิดในใจอัทธ์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ทำงานวันละแปดชั่วโมง เหนื่อยไม่ใช่เล่นเลย เค้าเพิ่งจะรู้ว่า ทำงานจริงๆมันเหนื่อยขนาดไหนกว่าจะได้เงินมาแต่ละร้อย ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย อัทธ์คิดถึงเฟื่องลดาไม่ได้ เธอเก่ง เธออดทน เธอมุมานะ พยายามทุกอย่าง เค้ารักคนไม่ผิดจริงๆเฟื่องลดาหยิบเงินออกมาจ่ายที่ร้านสุกี

สามเดือนผ่านไปเร็วมาก วันนี้เธอต้องกลับไปมอแล้ว เฟื่องลดากอดแขนแม่เอาไว้แบบออดอ้อน"หนูยังไม่อยากกลับไปเลย ขี้เกียจจัง" ลูกสาวอ้อน แม่ลูบผมลูกสาวก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น แล้วไปหยิบของสิ่งหนึ่งมาให้ลูกสาว"แม่ขอให้คุณพระคุณเจ้า คุ้มครองลูกสาวแม่ ขอให้แคล้วคลาดปลอดภัยนะลูก"มือหยาบกร้านบรรจงสวมสร้อยเส้นเล็กห้อยพระให้ลูกสาวอย่างทะนุถนอม เฟื่องลดาน้ำตาคลอก่อนจะกราบแม่อย่างซาบซึ้งใจ ของมีค่าราคาแพงจากแม่ชิ้นนี้ เธอจะเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุดเฟื่องลดา เอากระป๋องเงินออกมาส่งให้แม่"เงินที่ขายของได้จ้ะ หนูให้แม่" ลูกสาวยัดกระป๋องใบเล็กใส่มือแม่ ผู้เป็นแม่เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ก่อนจะรับกระป๋องเงินมา"ขอบใจนะลูกที่ให้แม่ แต่แม่ให้น้องเฟื่องเอาไปติดตัวไว้"เฟื่องลดาตาโตค้อนแม่ แม่รู้ดีว่า ถ้าไม่รับเธอก็จะคะยั้นคะยอให้แม่รับจนได้ แต่แม่รับไป แล้วให้เธอคืนมา แล้วเธอจะปฎิเสธได้ยังไง"เอาไปไว้ซื้อของสวยงาม รองเท้า กระเป๋า เปลี่ยนใหม่เสียบ้าง เป็นสาวแล้วนะลูก เลือกสัก2-3แบบ เปลี่ยนๆใส่บ้าง"แม่บอกลูกสาว เฟื่องลดาเป็นคนสวย แต่ด้วยฐานะที่ไม่ค่อยดี เฟื่องลดาจึงค่อนข้างประหยัด ใส่รองเท้าไปเรียนทั้งปี คู่เดี

อัทธ์รอเฟื่องลดาที่หน้าหอสักพักแล้ว เค้าโทรหาเธอสองครั้งเธอก็ไม่รับ เช้านี้มีรับน้อง เธอและเค้าจะไปดูการรับน้องด้วยกัน เฟื่องลดาไม่รับสายเค้ายืนกระวนกระวายใจก่อนจะขยับรถตัวเองไปจอดที่ลานจอดรถในร่ม แล้วรีบเดินตรงเข้าไปในตึกทันที นี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่เค้าได้เข้ามาในตึกแห่งนี้ ส่วนใหญ่จะมาส่งแค่ข้างหน้าเท่านั้น แต่มีบ้างที่ช่วยถือของมาส่งถึงหน้าห้องเสียงเคาะประตูดังหน้าห้อง เฟื่องลดาลืมตามองดูนาฬิกาที่ตั้งบนโต้ะเขียนหนังสือ แล้วตาโตทันที เธอสายแล้ว มือบางควานหาโทรศัพท์ใก้ลหมอน ก็เห็นว่ามีสายไม่ได้รับ อัทธ์คงจะโทรมาตามนั่นเอง เสียงเค้าเคาะประตูสลับกับเรียกชื่อเธอดังเป็นระยะ เฟื่องลดากัดฟันลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ทันที เพราะเกรงใจคนอื่นๆหน้าซีดเซียวโผล่ออกมา อัทธ์รีบคว้าตัวเอาไว้"ไม่สบายเหรอเฟื่อง เป็นอะไร"เค้าถามออกมาอย่างร้อนรน เฟื่องลดาอายเหลือเกิน เธอยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน เพิ่งตื่นแบบนี้สภาพคงแย่มากเลย เธอค่อยๆเดินมานั่งบนที่นอน ของตัวเอง ก่อนจะเอาเสื้อมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้"เฟื่องอาย ยังไม่ได้ล้างหน้าเลย" เสียงเธอบอกกับเค้า ก่อนจะเอาหมอนมาปิดหน้าตัวเอง อัทธ์มองคนข้างๆตัวเองแล

อัทธ์นั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์สักพัก ก็วางเครื่องลงก่อนจะมองคนข้างๆที่นอนหลับสนิท เสียงพัดลมตัวเล็กพัดเบาๆ เค้าลูบผมคนที่นอนหลับสนิทแล้วยิ้มออกมา ไว้ใจกันไปแล้ว เฟื่องลดา ก่อนจะค่อยๆขยับตัว แล้วดันเธอให้ขยับเข้าไปนอนด้านใน แล้วตัวเค้าเองก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุขหน้าขาว ผิวใส จมูกเล็กน่ารัก กับริมฝีปากปางเฉียบ ดูน่ารักที่สุด ชุดนอนตัวบางที่ดูคล้ายเด็กมัธยม ลดอายุไปอีก แม้จะมีผ้าห่มผืนหนา คลุมร่างกายเอาไว้ แต่เค้าก็ยังรู้สึกถึงความอวบอิ่มของหน้าอก อัทธ์นอนมองหน้าเธอสักพักก็หลับไปอีกคนอาการปวดท้องดีขึ้นเเล้ว เฟื่องลดา ขยับตัวนิดหน่อยก่อนจะลืมตาขึ้นมา น่าจะบ่ายแล้วแน่ๆเลย เธอนอนหลับตั้งแต่ก่อนเที่ยงด้วยซ้ำอาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออาการเมาข้าวเหนียวก็เป็นได้ เธอลืมตาขึ้นมาแล้วมองคนตรงหน้าที่หลับสนิท ในความเจ็บป่วยของเธอ ยังมีคนตรงหน้านี้คอยดูแล ผู้ชายที่ไม่อายเวลาไปซื้อผ้าอนามัยให้ผู้หญิง นอนหลับอยู่ตรงนี้ วันนี้เป็นอีกวันที่เธอจะไม่มีวันลืม อัทธ์น่ารักกับเธอมาก มากจริงๆเฟื่องลดานอนมองหน้าเค้าที่กำลังหลับสนิท ผมด้านหน้าปิดหน้าผากขาว จมูกโด่งคมสัน แก้มขาวใส และปากของเค้า