Semua Bab วิวาห์รอหย่า: Bab 71 - Bab 80

“แผนแตกหรือวะ” เขาคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง สีหน้าเคียดแค้น เพราะไม่ยอมให้ทุกสิ่งที่ทำมาพังทลายและทุกอย่างต้องจบลงในวันนี้ “คุณท่าน ผมขอปืนหน่อยครับ” ตรีหันไปเอ่ยบอกกับเจ้านาย “ผมจะยิงสกัดพวกมัน ปืนของผมหล่นไปตั้งแต่ตอนที่ถูกยิงครับ” ตรีอธิบายตามความจริง แต่ก็มีอีกเหตุผลด้วย หยางจินส่งปืนให้โดยไม่ลังเลพร้อมออกคำสั่ง “ตรงกลับบ้านก่อน” “ไม่ได้ครับ... ” ตรีร้องแย้งเสียงดัง ไม่ทันให้หยางจินถาม ปีศาจที่แฝงตัวอยู่ก็เปิดเผยออกมา “เพราะมึงต้องไปที่โกดังกับกู” ปัง ไม่ทันให้หยางจินได้ตกใจกับคำพูดด้วยซ้ำเสียงปืนก็ดังสนั่นรถ ตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ขณะรถนั้นเพิ่มความเร็วมากขึ้นเพื่อจะสะบัดให้รถที่ไล่ติดตามมาห่างออกไป ทางด้านภายในรถอีกคันที่พยายามขับตามติด ชายหนึ่งในสองคนได้หยิบสมาร์ตโฟนติดต่อหาเจ้านาย “แย่แล้วครับคุณไท่” “เกิดอะไรขึ้น” ไท่ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านตามคำบอกกล่าวของทศมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม ภายในรถนั้นมีลลิษานั่งอยู่ด้วย มือหนากดเปิดสปีกเกอร์โฟ

“ตลกว่ะ คนกลับกลอกแบบนี้ยังเชื่อกันอีก” ตรีคิดว่าไอ้สามคนตรงหน้าโง่ฉิบหายที่ยังกล้าเชื่อคนอย่างหยางจิน แล้วหันมองไปทางทิวัตถ์ เพราะมีเรื่องหนึ่งที่มันสมควรรู้ “มึงไม่รู้เหรอไอ้ไท่ว่ามึงก็ถูกหลอก ที่จริงเมียมึงไม่ได้เอามึงไปพนันหรอก นังโปรดไม่เคยรับคำท้า แต่เพราะหยางจินสืบรู้ว่านังออมสินเป็นศัตรูกับนังโปรดแล้วรู้เรื่องการท้าทาย มันเลยให้นังออมสินไปยั่วยุให้นังโปรดโมโหจนรับเงินพนัน” “แล้วก็จัดฉากให้มึงไปเห็น มึงจะได้กลับมาเป็นคนของมันอย่างเต็มตัว เต็มใจ...เพราะมันรู้ว่ามึงมีแผลเรื่องนั้น มันไม่อยากให้มึงคิดหวนไปหานังโปรดอีก เพราะนังโปรดไม่ได้มีผลประโยชน์ตอบแทนมันได้” ตรีบอกด้วยสีหน้าจริงจัง ขณะกวาดตามองไปรอบๆ อย่างระวังภัย เมื่อทั้งด้านหน้า ด้านข้างมีแต่คนของพวกมันล้อมอยู่ “ไม่จริง อย่ามาตอแหล” หยางจินแย้งทันควัน แล้วหันไปกดเสียงด่าไอ้คนทรยศ ทิวัตถ์แค่นยิ้ม เขาตกใจที่ได้รู้ แต่ไม่แปลกใจ คนอย่างหยางจินทำได้ทุกอย่าง ที่เขาเคยเข้าหาออมสินก็เพราะต้องการจะจับผิด เขาคิดว่าหยางจินกับออมสินอาจจะมีบางอย่างปิดบังหลังอีกฝ่ายให

บทพิเศษ 1 ดวงอาทิตย์ยังคงทำหน้าที่ของมันเหมือนในทุกวันที่เคยเป็น แม้วันเวลาจะผันแปรและมีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลง ชีวิตของคนคนหนึ่งก็เปลี่ยนเช่นกัน คนที่กำลังอุ้มเด็กวัยเก้าเดือนใส่คาร์ซีตในรถครอบครัวที่เจ้าตัวหันมาใช้มันแทนแอสตันมาร์ตินคันโปรด นาทีนั้นก็มีเสียงอ้อแอ้ดังขึ้น “มีอะไรคะ...ชวนป๊ะป๋าคุยหรือคะหนูปราณ” ทิวัตถ์ระบายยิ้มเต็มกรอบหน้า รู้สึกชื่นใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของปราณปรียา ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปบนรถแล้วค่อยๆ ขับออกจากบ้าน “อีกไม่นานก็ถึงแล้วค่ะ” เมื่อขับรถออกมาได้สักระยะหนึ่งทิวัตถ์ก็เอ่ยบอกกับปราณปรียาที่หันมองไปรอบๆ รถ เขานั้นกำลังพาลูกสาวไปยังสถานที่หนึ่ง ที่แต่ก่อนหากเลือกได้เขาไม่อยากไป แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ชีวิตของเขาเองก็มีการเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง รวมถึงได้ทำในสิ่งที่ตัดสินใจไว้นั่นคือ การลาออก เพราะต้องการรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป แม้จะมีเสียงร้องห้ามของภรรยา แต่เขาก็ยังยืนยันเช่นเดิม เพราะต้องการให้ทุกคนหมดความแคลงใจในความสามารถของหญิงสาว ถึงเขาจะไม่ได้เป็นหมอ

หญิงสาวป้อนข้าวลูกจนอิ่มถึงหันมาสนใจปากท้องของตัวเอง ปากนุ่มระบายยิ้มให้คนที่ลงมือหัดทำอาหารเพื่อเธอ นาทีนั้นก็ได้ยินคำถามจากปากหนาเมื่อเธอลองชิมเมนูโปรดของตัวเองอีกครั้ง หลังจากครั้งก่อนหน้าเขาทำมันไม่ค่อยดีสักเท่าไร “เป็นไงบ้างโปรด วันนี้ดีขึ้นไหม” พบความกังวลบนใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย เขากำลังพัฒนาฝีมืออยู่ “ดีค่ะ รสชาติคล้ายๆ กับที่ป้านงทำเลยค่ะ” “พี่ให้แกช่วยสอนน่ะ” ชายหนุ่มถึงกับเป่าปากออกมาอย่างโล่งใจ เมื่อเขาไม่เก่งจึงต้องหาผู้ช่วย รวมถึงกำลังมีหนึ่งความคิดด้วย “โปรด...” “คะพี่ไท่” เธอช้อนตาไปมองคนที่ทำสีหน้าจริงจัง “พี่ว่าพี่จะเรียนทำอาหาร” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม “พี่ชอบหรือคะ” เธอมองว่าหากเขาลงทุนไปเรียน แสดงว่าต้องชอบอย่างแน่นอน “อื้ม พอได้ทำบ่อยๆ ก็สนุกดี” ในตอนแรกๆ ที่ทำครัวอย่างเต็มตัวก็ดูเคอะเขินไปบ้าง แต่พอชินเขาก็รู้สึกสนุกและอยากจะต่อยอดให้กับตัวเอง รวมถึงอยากทำอาหารเพื่อภรรยาและลูกสาวด้วย “งั้นเต็มที่เลยค่ะ โปรดสนับสนุน” ขอแค่เขาชอบ เธอพร้อมสนับสนุนและพร้อมจะเดิ

วัดแห่งนี้มีผู้คนหลั่งไหลกันมาทำบุญอยู่เสมอด้วยความศรัทธา ปรีดิทาพนมมือขึ้นไหว้ ส่วนทิวัตถ์นั่งอยู่ข้างๆ ถัดมาเป็นนงลักษณ์ “ธุจ้า...ธุจ้า” ทิวัตถ์เอ่ยกับลูกสาว แม้แกยังเอ่ยตามไม่ได้ แต่ก็อยากให้แกได้ซึมซับ ปรีดิทาระบายยิ้มกับภาพที่เห็น ชีวิตของเธอไม่จำเป็นต้องหวือหวา กินของหรู ไปเที่ยวทุกสัปดาห์ ขอแค่ให้ได้ใช้ชีวิตไปพร้อมคนที่รักก็พอ แล้วไม่นานก็เห็นคนตัวโตหันมองเธอ มองด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเขานั้นก็มีความสุขไม่ต่างกัน นงลักษณ์ก็ด้วย แล้วเธอก็หันไปเอ่ยอธิษฐาน จากนั้นก็พากันไปเดินเที่ยวงานที่มีร้านขนมและอาหารชื่อดังหลายร้านมาตั้งบูธขายของ บรรยากาศอาจจะอบอ้าวไปบ้าง แต่ก็ยังพอไหว ต่อด้วยการพากันไปนั่งกินข้าวที่ร้านขึ้นชื่อ ทว่าเมื่อสุขจนล้นใจก็ถึงเวลาแห่งการร่ำลา “ไว้โปรดจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ” “ค่ะ” “ขับรถกลับกันดีๆ นะคะ” นงลักษณ์โบกมือลา ใจหายทุกครั้งที่ต้องมายืนส่งคนที่เธอรัก แต่ก็รู้ว่าอีกไม่นานอีกฝ่ายก็จะแวะเวียนมาหาใหม่ รวมถึงถึงเวลาที่คุณหนูของเธอจะเติบโตไปพร้อมคนที่รักแล้ว