All Chapters of วิวาห์รอหย่า: Chapter 31 - Chapter 40

“ว้าย” หนนี้เป็นเสียงร้องตกใจของปรีดิทาบ้าง และนั่นทำให้มีสายตาคู่หนึ่งหันขวับไปมอง หยุดการก้าวเดินที่กำลังจะมุ่งหน้าไปยังห้องที่มีเสียงร้องของเด็กได้อย่างฉับพลัน “มือโดนลวกไหมโปรด” ใครคนนั้นไม่พ้นทิวัตถ์ เท้าหมุนกลับมาหาในทิศของปรีดิทา แล้วคว้าข้อมือนุ่มไปมอง “ไม่โดนค่ะ” ปรีดิทาส่ายหน้า โชคดีที่น้ำร้อนๆ ไม่ได้ลวกมือ เธอแค่ทำน้ำร้อนหกลงเคาน์เตอร์เท่านั้น สายตาไม่วายจ้องมองคนที่ดูห่วงเป็นอย่างมาก ไม่นึกว่าในวันนี้จะได้มาเห็นสีหน้าแบบนี้ของเขาอีกครั้ง แล้วต้องพูดย้ำไปอีกรอบ เพราะเห็นว่าสายตากังวลยังคงอยู่ “โปรดไม่เป็นอะไรค่ะ” ทิวัตถ์พลิกมือนุ่มดูอย่างละเอียด ก่อนจะผ่อนลมหายใจช้าๆ ไม่ทันได้พูดอะไรกันอีก เสียงของแก้วตาดวงใจก็ดังขึ้นอีก นั่นทำให้เท้าคู่หนึ่งขยับทันที ไม่ใช่เท้าของปรีดิทาที่มุ่งไปเป็นคนแรก แต่เป็นเขา คนที่ทำตัวแข็งกระด้างตลอดมา แง้ง คนที่มักวางหน้าเรียบเสมอเวลานี้มีความร้อนใจนิดๆ เท้ารีบมุ่งหน้าไปยังห้องนอนที่ชั้นล่าง พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องก็ยื่นมือไปหมุนลูกบิด แต่จู่ๆ เขากลับถอยห่าง

“โปรดเจอคนรู้จักจ้ะ” ปรีดิทายกมือขึ้นโบกทักทายคนที่เธอเห็นว่าตอนนี้ยืนอยู่ด้านนอกร้าน ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ สองเท้าก้าวไปหาพร้อมพายัยหนูไปด้วย “พี่กันต์” “อ้าวโปรด มาทำอะไรที่นี่” “โปรดมาเที่ยวค่ะ แล้วพี่กันต์ล่ะคะ มาเที่ยวหรือพาผู้โดยสารมาส่ง” ปรีดิทาระบายยิ้มให้กับเพื่อนบ้านที่ไม่ได้เจอกันนาน โชคดีที่ได้มาเจอกันอีก “พี่พาครอบครัวมาเที่ยวน่ะ แล้วเราอยู่ที่นี่นานไหม” กันต์ร้องบอกแล้วส่งยิ้มคืนไปให้ “โปรดอยู่ที่นี่แค่สองสามวันเท่านั้นค่ะ” “ถ้าอยากไปไหนหรือทำอะไรบอกพี่ได้นะ พี่พาไปได้” กันต์ขันอาสา เขาเอ็นดูปรีดิทา ก่อนจะมองเลยไปด้านในร้านเพราะเห็นคนหนึ่งมองมา “ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่ก็หาค่าขนมให้ลูกอยู่” กันต์เห็นท่าทีของปรีดิทาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัว จึงบอกให้หญิงสาวสบายใจ “ก็ได้ค่ะ โปรดดีใจที่ได้เจอพี่อีกครั้งนะคะ” ปรีดิทารู้สึกดีใจและอบอุ่นที่ได้หวนกลับมาเจอคนที่ดีกับเธอเสมอ แล้วโบกมือลาให้อีกฝ่ายกลับไปหาครอบครัว สองเท้าเดินวนกลับเข้าด้านในร้าน เธอและรำนำกินอา

สองวันต่อมา ในช่วงประมาณสิบโมงเช้าปรีดิทาก็กลับมาประจำตำแหน่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กของเธอพร้อมกับกดเข้าโปรแกรมสอน สีหน้าของหญิงสาวสดใสขึ้น โชคดีที่สองคืนที่ผ่านมาปราณปรียาไม่งอแง ออกจะอารมณ์ดีด้วยซ้ำ ในเวลานี้รำนำและจารวี ช่วยดูแลแทน หญิงสาวใช้เวลาสอนหนังสืออยู่ราวๆ สองชั่วโมง ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ แต่หลังจากนี้ยังต้องสอนต่อในช่วงบ่ายอีกสองชั่วโมง เธอพยายามหาเงินมาสำรองไว้ให้มากที่สุด ทั้งเรื่องที่คิดจะหนีไปให้พ้น และเรื่องการรักษาของนงลักษณ์ จะคอยแต่ให้ทิวัตถ์ช่วยคงไม่ได้ ระหว่างนี้ก็เดินออกไปหาลูกที่กำลังถูกจารวีกล่อมอยู่ ไปอุ้ม ไปหอมแกขอกำลังใจ แม้อาจจะมีเหนื่อยบ้าง แต่เธอรู้ว่าทำเพื่อใครก็ไม่คิดถอย พอถึงเวลาสอนอีกครั้งหญิงสาวก็กลับเข้าสู่โหมดทำงาน มีความจริงจัง แต่ไม่ได้เข้มงวดจนทำให้นักเรียนของตัวเองต้องเคร่งเครียด เพียงว่าเมื่อก้าวเท้าเดินออกมาหาลูกอีกครั้งกลับต้องชะงัก เมื่อเวลานี้คนที่กำลังอุ้มยัยหนูของเธอไม่ใช่จารวี หรือรำนำ “ลลิษมาเยี่ยมหลานค่ะ” แต่เป็นลลิษาที่มองปราณปรียาอย่างเอ็นดู “คุณโปรดมีส

ไม่นานนักดวงหน้าหวานก็ต้องหันมองตรงหน้าประตูห้อง เพราะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินวนไปวนมา ปรีดิทาตัดสินใจอุ้มลูกออกไปดู แล้วพบว่าเป็นทิวัตถ์ แต่สิ่งที่เขาทำนั้นทำให้เธอร้องถาม “มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าหยางจินส่งคนมาเฝ้าดู” เธอเห็นเขาเปิดผ้าม่านแล้วมองไปรอบๆ แถมยังเช็กหน้าต่าง จึงคาดเดาว่าคนของหยางจินคงมาซุ่มดู หรือไม่ก็เป็นเพราะปัญหาของเธอตามที่หยางจินเคยบอก ทิวัตถ์ไม่ได้ตอบ แต่ทำสีหน้าตั้งคำถามกลับ “แกยังตาแป๋วอยู่เลยค่ะ คืนนี้น่าจะยาว” หญิงสาวให้เหตุผลที่เธอยังไม่ได้ทิ้งตัวลงนอน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เขาอีกนิดแล้วเอ่ยปากวอนขอ “คุณช่วยอุ้มแกสักแป๊บได้ไหมคะ” คำขอนั้นทำให้ทิวัตถ์นิ่งมอง “โปรดปวดท้อง” คนตัวเล็กบอกเหตุผลแล้วนิ่วหน้าแสดงอาการที่สมควรเป็น ทิวัตถ์ค่อยๆ รับยัยเด็กตัวนุ่มเข้ามาไว้ในวงแขน สีหน้านั้นยังเรียบเฉย ขณะปรีดิทายิ้มขอบคุณแล้วหมุนตัวเดินกลับไปทางห้องนอนของตัวเอง เธอเดินไปถึงหน้าห้อง แสร้งเป็นเปิดประตูออกแต่ไม่ได้เปิดเข้าไป แล้วเลือกเดินย้อนไปทางเดิม เพราะอยากพิสูจน์บางอย่าง สิ

รำนำคิดว่าน่าจะเป็นคู่ป้าหลานจากการได้ยินบทสนทนา “เร็วๆ สิป้า รีบไปเข้าห้องน้ำ” หลานผู้หญิงที่แต่งตัวค่อนข้างวัยรุ่นรีบดึงมือของหญิงที่น่าจะมีอายุประมาณห้าสิบปีนิดๆ เดินลึกเข้ามาด้านใน เสียงดังอยู่ไม่น้อย ไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้า แล้วไม่วายบ่นออกมาอีกประโยค “จะกลัวอะไรนักหนา ป้าไม่อยากได้เงินเหรอ” น้ำเสียงนั้นหงุดหงิดในความขี้กลัวของคนเป็นป้า “เอ็งไม่กลัวถูกฆ่าหรือไง” เสียงของป้าต่างจากหลาน เพราะเบาราวกระซิบ หลังไปหยุดเท้าอยู่หน้าห้องน้ำห้องหนึ่ง “จะกลัวอะไรนักหนาป้า ถ้าเห็นท่าไม่ดีเราก็บอกมันไปสิว่าถ้าเราตาย วิดีโอสารภาพเรื่องที่ป้าร่วมหัวกับพวกมันใส่ร้ายนังหมอนั่นเรื่องการผ่าตัดผิดพลาดจะถูกส่งไปให้นังหมอกับนักข่าว จะไม่ได้มีแค่พวกมันกับเราที่รู้เรื่อง ทุกคนก็จะได้รู้ด้วย เท่านี้พวกมันก็ไม่กล้าทำอะไรเราแล้ว” คนเป็นหลานกลอกตามองบน ไม่ได้มีท่าทางหวั่นเกรงเลยสักนิด เพราะคิดว่าตนเองเป็นต่ออยู่มาก หากแผนการแบล็กเมลไม่สำเร็จ ก็จะหันไปเป็นพันธมิตรกับผู้ถูกกระทำ แล้วยิ้มอย่างอวดดี “แต่เขาจะให้เงินเราเหรอ เขาเพิ่งให้