Semua Bab วิวาห์รอหย่า: Bab 61 - Bab 70

บทที่ 16 อย่าคิดแตะ...คนของกู เสียงนั้นดังสะท้านทำเอาทุกคนสะดุ้ง ส่วนปุริมฉัตรเวลานี้หันขวับไปมองด้านหลัง ก่อนออกคำสั่ง “มึงอย่ายุ่ง” สีหน้าแสดงชัดว่าไม่ต้องการให้ใครเข้ามาก้าวก่าย หลังสรพัศเดินมาทำท่าจะปกป้องเจ้านายจึงหันไปใช้ปืนยิงสกัด ด้านทิวัตถ์ส่ายหน้าให้คนของตัวเองถอยห่างไป แล้วได้ยินถ้อยคำที่สวนกลับมา “ตอบกูมาว่ามึงกล้าเอาลลิษไปเป็นตัวล่อได้ยังไง” ปุริมฉัตรตะเบ็งเสียงใส่ สีหน้าดุดัน ก่อนจะขยับปืนไปหาอดีตน้องชายแล้วสั่งทางสายตาให้มันขยับเข้าบ้าน แต่มันไม่ยอมทำ “เดินเข้าบ้านไป หรือจะให้กูยิงลูกน้องของมึง” ทิวัตถ์ไม่มีทางเลือก ได้แค่ทำตามทั้งที่ไม่อยากทำ ขณะหัวใจเริ่มกลัว เขาไม่ได้คิดถึงเหตุการณ์นี้ ไม่คิดว่าจะถูกปุริมฉัตรเอาปืนจ่อ ส่วนอาวุธปืนของเขาเพิ่งยัดใส่ลิ้นชักในรถไปเมื่อครู่ แล้วมองออกไปด้านนอกบ้านเล็กน้อยราวกับตั้งความหวัง ก่อนต้องเดินลึกเข้าด้านในบ้าน หยุดตรงหน้าห้องรับแขก ทิวัตถ์มองไปรอบๆ คิดว่าเวลานี้รำนำน่าจะดูแลทุกคนอยู่ แค่ได้ยินเสียงปืนรำนำก็คงเดาได้แล้วว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น แล้วดึง

“ปากดี ไม่กลัวตาย” “กลัวค่ะ แต่ถ้าถึงเวลาตาย ใครเลยจะฝืนได้” ใครกันบ้างที่ไม่กลัวตาย แต่หากเมื่อถึงเวลาก็ไม่มีใครยื้อไว้ได้หรอก “เด็ดเหมือนกันว่ะคนของมึง” ปุริมฉัตรเข้าใจได้แล้วว่าทำไมน้องชายถึงรักผู้หญิงคนนี้ คนที่ใจกล้าไม่ทิ้งมันไป ไม่ยอมหลบอยู่ในห้อง แต่กลับเดินมาเผชิญความตายพร้อมกับมัน “หันปืนมายิงกู มันจะได้จบๆ ไปไป๋” ทิวัตถ์ไม่อาจอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้อีกแล้วจึงเอ่ยบอก และรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปปุริมฉัตรคงไม่เชื่อ วินาทีนั้นเสียงใสๆ ก็ร้องขัด “อย่าทำเขา” “ปกป้องกันดีนี่ งั้นก็ตายเพื่อมันสิ ถ้าแน่จริงต้องไม่กลัวตาย” ปุริมฉัตรท้าทาย “เชิญค่ะ” ปรีดิทากดหน้ารับ สายตามองคนที่ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่ อย่าทำแบบนี้โปรด....ได้โปรด” ทิวัตถ์ร้องขอเสียงสั่นติดแหบ เขาไม่ต้องการมัน แล้วได้ยินประโยคที่คล้ายเขาเอามีดจ้วงแทงตัวเอง “ถือว่าโปรดชดใช้ในสิ่งที่โปรดทำไว้ละกันค่ะ ที่โปรดเอาหัวใจของคุณไปพนัน” เธอผิดก็ควรชดใช้ พร้อมได้คำตอบแล้วว่าทั้งหมดที่เขาทำเพื่อปกป้องเธอเสียมากกว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่

บทที่ 17 ทุกอย่างเพื่อเธอ คนที่ยังนั่งเฝ้ารออยู่ที่โรงพยาบาลถอนหายใจทิ้งไปไม่รู้กี่รอบ ใจอยากจะกลับไปพัก แต่เขายังต้องทำหน้าที่ เพราะเวลานี้ลูกชายทั้งสองคนหายเงียบไป โทร.ไปก็ไม่ยอมรับ แต่ไม่นานเขากลับได้ยินเสียงเรียกหาดังแว่วมา “คุณท่านครับ...คุณท่าน” “มีอะไร” หยางจินหันไปมอง เห็นคนสนิทของลูกชายคนโตวิ่งหน้าตื่นมาหา แล้วได้ยินถ้อยคำที่ทำให้ดวงตาขยายกว้าง มีอาการตกใจสุดขีด “คุณไป๋ครับ คุณไป๋ถูกยิงครับ” “อะไรนะ” หยางจินหน้าซีดคล้ายตั้งรับไม่ทัน ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือคนร้ายที่ยิงลลิษาจะมุ่งหมายเอาชีวิตปุริมฉัตรด้วย ก่อนจะได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิทอย่างตรีที่กลับมารายงานความคืบหน้าว่ายังไร้เบาะแสเอ่ยถามฉับพลัน “ใครยิงคุณไป๋กัน” ทั้งตรีและทศตกใจไม่แพ้กัน “คุณไท่ยิงคุณไป๋ครับ” แค่ได้ยินหยางจินก็แทบจะลมใส่ ลูกของเขาฆ่ากันเองอย่างนั้นหรือ แล้วได้ฟังคำอธิบายมาอีก “คุณไป๋ไปหาเรื่องคุณไท่ที่บ้านครับ” “มันทำไปเพราะอะไร” หยางจินพยายามหายใจให้ช้าลง หลังหัวใจของเขาทำงานเร็วไว

“ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อลลิษหรอกค่ะ เพราะแต่ก่อนพี่ไท่ก็ทำเหมือนลลิษ พี่ไท่ยอมอยู่ข้างๆ ลลิษทั้งที่รู้ว่ามีอันตราย รวมถึงพี่ไท่ก็เคยเป็นตัวล่อให้ลลิษเหมือนกันเพื่อปกป้องคนที่ลลิษรัก” เธอกับทิวัตถ์ถือว่าไม่ได้มีอะไรติดค้างหรือมีบุญคุณต่อกัน เพราะต่างฝ่ายต่างตอบแทนกันแล้ว ถือว่าเธอตอบแทนอีกฝ่ายช้าเกินไปด้วยซ้ำ แล้วนึกไปถึงผู้ชายที่เอ่ยอีกครั้งอย่างชัดเจนว่าไม่เคยคิดรักเธอ แต่เธอกลับปกป้องเขามาเสมอด้วยการทำให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าทิวัตถ์คือคนสนิท คนที่เธอให้หัวใจ แต่เพราะพี่ชายไม่ได้มีอำนาจในมือ ไม่ได้มีอะไรมาต่อยอดผลทางธุรกิจ จึงไม่ได้ตกเป็นอันตรายสักเท่าไร “ขอบคุณนะคะคุณลลิษ” ปรีดิทามองลลิษาอย่างขอบคุณ และขอโทษที่เธอเคยไม่ไว้ใจ พลางหันมองคนข้างกายที่เธอเองสมควรขอบคุณเขามากๆ ไม่ต่างกัน “ขอบคุณนะคะที่ปกป้องโปรด ทั้งที่โปรดทำผิดกับ...พี่” เธอยิ่งรู้สึกผิด หนำซ้ำเธอกับบิดายังเป็นสาเหตุให้เขาต้องพาตัวเองกลับไปหาคนที่ชัง ทิวัตถ์ส่ายหน้า ใช่ว่าเขานั้นไม่ผิด เขาก็ผิดที่ไม่ยอมบอกอะไรคนรักเลย แถมยังไม่เคยให้ปรีดิทาได้อธิบาย ปากเป่าลม

ปรีดิทาที่ยังอยู่ในวงแขนของทิวัตถ์กอดเขาแน่นกว่าเดิม เพราะชายหนุ่มทำเพื่อเธอมากมาย เขายอมเจ็บ ยอมทรมานเพื่อให้เธอกับลูกปลอดภัย แล้วเข้าใจมากขึ้นว่าทำไมเขาถึงต้องทำตัวแข็งกระด้าง แถมยังต้องโดดเดี่ยวอีกด้วย ในขณะเธอมีลูก มีนงลักษณ์ให้โอบกอด แล้วเริ่มเดาเรื่องราวของคนสนิทของตนเองได้ “แล้วเรื่องของป้านง พี่ทำไปเพราะอยากช่วยแกใช่ไหมคะ” “อื้อ มันคือส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือถ้ามีอะไรเกิดขึ้นแล้วพี่ต้องเลือกที่จะช่วย พี่จะช่วยแค่โปรดกับลูก แต่พี่ก็รู้ว่าป้านงสำคัญกับโปรด พี่เลยต้องหาทางออกที่ดีที่พอทำได้” เขารู้ดีตนเองมีความเห็นแก่ตัวจึงต้องหาทางออก นั่นคือผลักนงลักษณ์ให้ห่างออกไป ให้เจ้าตัวได้กลับไปรักษาตัว โดยให้เพื่อนคนหนึ่งที่เป็นหมอช่วยดูแล “แล้วคุณหมอที่ผ่าคลอดให้โปรดล่ะคะ เกี่ยวข้องยังไง หมอที่โปรดไปฝากครรภ์ด้วย” เพราะเธอเห็นว่าเขาก็สืบประวัติคุณหมอเหล่านั้นด้วย “คุณหมอสองคนนั้นไม่เกี่ยวอะไรด้วยหรอก แต่ที่พี่มีประวัติเพราะพี่อยากตรวจสอบ เพราะพี่ห่วงโปรด” เขาทำการเช็กประวัติคนรอบตัวหญิงสาวแทบทุกคน เพราะอยากให้ปรีดิทาและลูกปลอดภัย คนของเขา