All Chapters of วิวาห์รอหย่า: Chapter 51 - Chapter 60

ส่วนด้านคนที่ถูกกล่าวหาใส่ร้ายนั้นเลือดลมในกายเดือดปุด สีหน้าบ่งบอกถึงความเคียดแค้น “กูจะฆ่ามันไอ้ระยำ” แม้ผ่านมาแล้วหนึ่งวัน ความกรุ่นโกรธกลับไม่ได้ลดจากหัวใจเลย ฝ่ามือทุบลงบนโต๊ะภายในห้องรับแขกอย่างแรงและไม่เก็บอารมณ์ ทั้งที่มีแขกนั่งอยู่ด้วย “เฮียใจเย็นๆ” คนที่นั่งนิ่งดูพี่ชายกรุ่นโกรธมาหลายชั่วโมงพยายามปราม แต่อี้รู้ดีว่าตงนั้นใจร้อนสักแค่ไหน เป็นข้อเสียที่อีกฝ่ายแก้ไม่ได้เสียที “มึงอย่ามาขี้ขลาด มันกำลังจะกำจัดเราให้พ้นทาง” ตงหันไปตวาดใส่น้องชายขี้ขลาด แล้วเน้นบอกไปอีกเสียงหนัก ปากสั่นนิดๆ “กูไม่ปล่อยมันไว้แน่ กูจะส่งคนไปฆ่ามัน” “เฮีย” อี้ตกใจแต่ไม่มาก เพราะรู้ดีว่าหากพี่ชายกรุ่นโกรธยั้งอารมณ์ไม่อยู่แน่ แถมยังไม่มีสติอีกด้วย ก่อนจะต้องหันไปมองแขกที่ตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ต่างกัน “อย่าฆ่าหยางจินเลยครับ” พลัชเอ่ยขึ้น หลังเดินทางมาหาสองพี่น้องที่ถูกใส่ร้ายตั้งแต่เช้า เมื่อวานหลังประชุมเสร็จเขาก็ขลุกตัวอยู่กับทั้งสอง เพราะตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกันมาก “มึงเข้าข้างมัน มึงออกจากบ้านของกูไป” ตงหันขวั

บทที่ 14 ตัวล่อ            ในที่สุดวันที่ปรีดิทาเฝ้ารอก็มาถึง วันเกิดของเธอที่ปีนี้มีเรื่องให้ต้องตามหา หัวใจหวนคิดถึงภาพวันวาน ในตอนที่มีบิดาและคนตัวโตร่วมฉลองด้วยกัน          มันมีแต่ความอบอุ่น เธอนั้นยิ้มไม่หยุด แม้ปีนี้อาจจะไม่สุขเท่าก่อน แต่เธอยังมีรอยยิ้มจากลูกเป็นแรงกำลังให้ตามหาความจริง เธอไม่อยากอยู่โดยไม่รู้อะไร และไม่อยากเดินวนอยู่ที่เดิม พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องพร้อมอุ้มยัยหนูมาด้วย เพราะต้องการให้จารวีดูแล          เธอเดินตรงไปหารำนำและจารวีที่อยู่ในห้องครัว              “คุณไท่ยังไม่กลับมาอีกเหรอเนม” กลีบปากอิ่มปล่อยคำถาม เมื่อคืนเธอได้ยินเสียงเขาขับรถออกไป ดูเหมือนสองวันที่ผ่านมาเขาจะยุ่งอยู่ไม่น้อย สีหน้าเคร่งเครียดพอตัว ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่เธอกำลังค้นหาอยู่หรือเปล่า  

“คุณอย่ามาปั่น”          “ไม่เชื่อ งั้นเอาหลักฐานไปสิ”          เขาคิดไว้แล้วว่าปรีดิทาอาจจะไม่เชื่อ แล้วกดส่งหลักฐานที่เขามีไปให้คนโง่เขลาที่ไม่รู้อะไร          ส่วนคนที่กำลังจะได้รู้ความจริงพยายามตั้งสติ แล้วไม่รอช้ากดฟังคลิปเสียงนั้น           “แล้วเมื่อไหร่แกจะหย่า ฉันอยากได้กำหนดเวลา” หยางจินไม่อยากให้มันนานเกินรอ          “ไม่ใช่ตอนนี้...เพื่อลลิษ”          “ยังไง”          “เพื่อความปลอดภัย”          “ฉันไม่เข้าใจ” คนที่ยังตามเกมไม่ทันทำสีหน้างุนงง  &n

“โปรดขอซื้อน้ำกินก่อนนะ” พอลงจากรถคนมีแผนก็เอ่ยบอกพร้อมมองไปยังร้านน้ำที่อยู่ตรงหน้าลานวัด ห่างจากจุดจอดรถไปไม่มาก          สองเท้าของรำนำก้าวไวๆ ตามไป แล้วหยุดอยู่หน้าร้านน้ำ          “รำกินไหม”          “ไม่ค่ะ”                    ปรีดิทายิ้มรับ แล้วสั่งน้ำหนึ่งแก้วให้กับตัวเอง สายตาพยายามจะไม่มองไปรอบๆ แต่จังหวะหนึ่งก็แอบเป่าปากเมื่อเธอกำลังจะเริ่มแผนการอีกขั้น          พอจ่ายเงินและรับน้ำมาแล้วทั้งสองก็พากันเดินลึกเข้าไปด้านในวัด รำนำกวาดตามองไปรอบๆ คล้ายสำรวจและระวังภัย          ก่อนเธอนั้นจะได้รับธูปและดอกไม้ที่เจ้านายยื่นมาให้จึงดึงความสนใจกลับไป ทว่าไม่ถึงนาทีคนตรงหน้ากลับทำท่าค้นหาอ

“พาฉันไปส่งที่ร้านกาแฟร้านหนึ่งที” กลีบปากอิ่มเอ่ยบอกจุดที่ตั้งของร้านกาแฟร้านนั้น แล้วรถก็ค่อยๆ ขยับเคลื่อนออกมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ใช้เวลาไปราวสิบนาทีก็ถึง พอไปถึงปรีดิทาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาต่อสายหาคนหนึ่ง “รำ นี่โปรดเองนะ” “คุณโปรดตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ....” รำนำตาโตตั้งแต่เห็นว่าปรีดิทาโทร.เข้ามาหา คำถามถูกส่งไปทันที ตอนนี้ทุกคนกำลังตามตัวอีกฝ่ายให้วุ่น แล้วได้ฟังคำบอกที่ทำให้รีบโทร.หาคนเป็นนายโดยพลัน “คุณไท่คะ เจอคุณโปรดแล้วค่ะ เธอบอกว่าอยู่ที่ร้านกาแฟที่คุณไท่พาเธอไปตอนเดตแรกค่ะ” น้ำเสียงของรำนำคลายความกังวลไปเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าที่ไหน” ทิวัตถ์สวนกลับมาทันที เขาจำได้ดีว่าร้านกาแฟร้านนั้นอยู่ตรงไหนแล้วบอกรำนำไปอีกประโยค “ไปเจอกันที่นั่น” “ได้ค่ะ” ทิวัตถ์รีบขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟที่เป็นเดตแรกของเขากับสาวเจ้า โชคดีที่อยู่ห่างจากร้านไปไม่มาก ความห่วง ความกังวลยังเกาะกุมเต็มอก แต่อย่างน้อยก็รู้ได้ว่าหญิงสาวปลอดภัย ไม่รู้เจ้าตัวคิดทำอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าไม่ควรทำเช่นนี้ พอไปถึงที