All Chapters of วิวาห์รอหย่า: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณโปรดคะ... ” ลลิษามาด้วยสีหน้าลำบากใจ เต็มไปด้วยความกังวล รู้จากรำนำมาคร่าวๆ แล้ว และยิ่งมาเห็นคู่ป้าหลานยิ่งแน่ใจว่าแผนแตกแล้ว สองเท้าก้าวไปใกล้ปรีดิทา ทว่ากลับเจอคำสวนให้สะอึก “อย่ามาบอกโปรดนะคะว่าไม่ใช่เรื่องจริง โปรดไม่ใช่คนโง่” แค่เห็นใบหน้าของลลิษา เธอก็รู้ได้ว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง เธอไม่ได้ผ่าตัดผิดพลาดจนส่งผลให้คนไข้ของตัวเองเดินไม่ได้ แต่มันคือแผนต่างหาก คงทั้งสองเคสเลย ความเจ็บปวดค่อยๆ แซะหัวใจคล้ายจะทำให้มันหลุดออกจากขั้ว สายตามองคนเจ้าแผนการอย่างตัดพ้อต่อว่า ลลิษาพูดไม่ออก สายตาดึงไปมองป้านิดและยอมรับว่าตนเองพลาด คิดว่าเลือกคนที่น่าจะเชื่อใจได้แล้วแท้ๆ ว่าจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ตามหลังมา แต่สุดท้ายก็เกิดเรื่องขึ้น ฝ่ายป้านิดก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่ให้สามีแกล้งทำเป็นเดินเหินไม่ได้เพื่อใส่ร้ายคุณหมอคนเก่งเพราะอยากได้เงิน ส่วนหลานสาวยังไม่สะทกสะท้านใดๆ “ไม่สิ โปรดโง่มาตลอด ทำไมถึงทำแบบนี้กับโปรด แล้วมาทำดีกับโปรดไปทำไม ถ้าจะฆ่ากันทั้งเป็นแบบนี้ หรือเพราะนึกสนุก” ปรีดิทาเค้นเสียงถาม เธอโง่มาตลอดที่ถูกคนพวกนี้หลอก

บทที่ 12 หัวใจที่เธอเอาไปพนัน “คุณโปรดอยู่ไหน” คำถามห้วนๆ ดังออกจากปากหนา สีหน้าของผู้กลับมานั้นวางเฉยราวกับไม่รู้สึกใดๆ ทั้งที่หัวใจมีอาการร้อนรน “อยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาเลยค่ะ” รำนำเอ่ยกับคนผู้เป็นนาย สีหน้ามีอาการกังวลชัดเจน เมื่อภายในห้องมีแต่ความเงียบจนน่าใจหาย สองเท้าของทิวัตถ์รีบก้าวไวๆ ตรงไปยังห้องนอนของปรีดิทา มือหมุนลูกบิดประตู แน่นอนว่ามันถูกล็อก เขาซึ่งมีกุญแจไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมาไขอย่างเร็วไว จากนั้นก้าวไปด้านในห้อง ห้องที่เงียบจนหัวใจของเขาสะท้าน ไม่ต้องกวาดตามองก็เห็นคนที่ต้องการ ปรีดิทานั่งชันเข่าฟุบหน้าลง แผ่นหลังไหวสะท้านราวกับกำลังร้องไห้ ร้องเหมือนจะขาดใจ แต่กลับไม่มีเสียงหลุดเล็ดลอด ฝ่ายหญิงสาวที่จมอยู่กับความเจ็บปวดรู้สึกเรี่ยวแรงทั้งหมดนั้นหายไป โลกทั้งใบที่มืดอยู่แล้วมืดยิ่งกว่าเดิมราวกับพระอาทิตย์ดวงใหญ่สูญสลาย ไม่นึกเลยว่าคนที่เคยรักกันจะทำร้ายกันได้ถึงขนาดนี้ คนตัวโตไม่ต่างจากเอามีดผ่าตัดที่เธอรักมากรีดหัวใจของเธอสดๆ แบบไม่พึ่งยาชา จังหวะหนึ่งมุมปากก็ต้องแค่นยิ้มใส่ตัวเอง

เธอทำให้ตัวเองเจ็บ แต่ที่เจ็บกว่าคงเป็นเขา แล้วนึกตำหนิตัวเองที่ทำเรื่องบ้าๆ ลงไป นัยน์ตาเฝ้ามองทิวัตถ์อย่างขอโทษพร้อมพยายามอธิบาย “เนกไทเส้นนั้นโปรดซื้อมาด้วยเงินของโปรด ไม่ใช่จากเงินพนัน เงินนั่นโปรดไม่ได้เอามาใช้ โปรดเอามันไปบริจาคค่ะ” หญิงสาวพยายามตั้งสติ ทุกอย่างกำลังพลิกกลับด้าน อยากจะขยับตัวกลับไปหาคนที่ยืนนิ่งมอง แต่ไม่กล้า เพราะเธอเห็นความเสียใจในแววตาของเขา ก่อนจะรู้ว่าเธอไม่ควรแก้ตัว “โปรดจะไม่แก้ตัว โปรดขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ แต่โปรดอยากบอก อยากอธิบาย” เธออยากให้เขาฟัง เธอไม่ได้ตั้งใจ ไม่เคยคิดพนัน พร้อมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงชอบย้ำว่าเงินนั้นสำคัญกับเธอ รวมถึงรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนั้นลงไป เพราะเธอรักการเป็นหมอพอๆ กับรักเขา เขาจึงสวนกลับด้วยการทำลายสิ่งที่เธอรักบ้าง หัวใจเจ็บปวดขึ้นมาอีกระลอก เธอทำตัวเองแท้ๆ เธอเป็นคนเริ่มก่อน แล้วปากนั้นก็ปล่อยคำถามโง่ๆ ออกไป “คุณเกลียดโปรด?” “ฉันสมควรรักคนที่เอาหัวใจฉันไปล้อเล่นหรือไง มันเป็นสิ่งที่ฉันเกลียดมากที่สุด เกลียดเพราะหยางจินก็ทำกับแม่ของฉันแบบเดียวกับเธอ”

“ลลิษว่าเธอควรรู้มากกว่านั้น” ทิวัตถ์นิ่งเงียบคล้ายยืนยันในคำตอบที่เขาเคยบอก หากเป็นไปได้อยากให้มันเป็นความลับตลอดไป แม้มันเป็นความต้องการที่ขัดกับสมอง ความรู้สึกหลายสิ่งขัดแย้งกัน บางทีสมองก็ชนะ แต่ส่วนใหญ่เป็นหัวใจโง่เง่าที่เจ็บแล้วไม่ค่อยจำสักเท่าไร “แต่สุดท้ายแล้วพี่จะไม่เหลือใครเลย และลลิษว่าคุณโปรดรักพี่จริงๆ” คนที่จะเจ็บมากที่สุดไม่ใช่ปรีดิทา แต่เป็นชายตรงหน้าของเธอ “แต่เงินนั้นก็ยังสำคัญกว่า...” เขาพร้อมให้อภัย หากในวันนั้นปรีดิทาไม่รับเงินนั่นมา หนำซ้ำยังใช้มันไปซื้อเนกไทมาให้ เขาได้ยินเต็มสองหูที่ออมสินถามว่าหญิงสาวจะเอาเงินไปใช้อะไร แน่นอนว่าคำตอบคือซื้อของให้ตน มันไม่ต่างจากใช้มีดแทงกัน แล้วยื่นมือมาช่วยรักษา ไหนจะประโยคกินใจนั้นอีก ที่สื่อได้ว่าปรีดิทาไม่ได้รักเขาเลย ที่ทำไปทั้งหมดก็เพียงเพื่อจะเอาชนะพนัน “ลลิษไม่ต้องห่วง พี่ยังไหว และมันก็ใกล้จะจบแล้วจริงไหม” แค่มองดูก็รู้ว่าลลิษาห่วงว่าเขาจะแบกสิ่งต่างๆ ไว้บนหลังไม่ไหว ตราบใดสิ่งที่ต้องการยังไม่สำเร็จ เขาจะอดทนต่อ แม้ต้องคลานไปบนพื้นก็ไม่หวั่นเกรง “จ

บทที่ 13 ปกป้อง           ในยามเช้าที่มาถึงปรีดิทาที่นอนไม่ค่อยหลับลุกขึ้นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังจากสมาร์ตโฟน แทนที่จะเป็นเสียงของยัยตัวเล็ก สายตานั้นมองหาคนที่นอนข้างๆ กัน แต่เขานั้นไม่ได้อยู่ในห้องเสียแล้ว          หญิงสาวคว้าลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอด หอมลงบนแก้มนุ่มๆ ในวันนี้ปราณปรียาไม่มีอาการงอแง แกตื่นขึ้นมาสักพักแล้วแต่กลับทำแค่นอนตาแป๋วราวกับอยากให้มารดาที่มีเรื่องทุกข์ใจได้พักผ่อนต่ออีกสักหน่อย ก่อนจะผละห่างออกไปอาบน้ำ เพราะหลังจากนี้เธอมีเรื่องหนึ่งต้องจัดการ          พอก้าวเท้าออกจากห้อง สายตาก็กวาดมองหาคนตัวโต พบเขานั่งอยู่ในห้องรับแขก โชคดีที่เขายังไม่ได้ออกไปทำงาน          “โปรดอยากขอออกไปหาเพื่อนค่ะ” เธอรีบก้าวเท้าเข้าไปหาพร้อมเอ่ยบอกในธุระของตัวเอง อึดใจนั้นก็ได้ยินเสียงห้วนๆ สวนกลับมา      &nbs