All Chapters of เจ้าบ่าวมัจจุราช: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11.“ดี งั้นก็ให้นังพวกนี้ยกออกไปเลยนะ ส่วนแกกลับไปที่ห้องพักได้แล้ว”“ค่ะ พี่อิน” ญาดามินทร์ก้มหน้ารับคำสั่งของพี่สาวด้วยความหวั่นเกรงแม่ครัวร่างอ้วนท้วมรอจนนางปีศาจร้ายเดินออกไป จึงเอ่ยขึ้นกับญาดามินทร์ด้วยความสงสาร “ป้าว่าคุณญาดาน่าจะบอกเรื่องพวกนี้กับคุณท่านทั้งสองบ้างนะคะ”“ญาดาไม่อยากทำร้ายพี่อิน... ถึงยังไงซะเราก็เป็นพี่น้องกัน”“พี่น้องเหรอคะ ป้าไม่เห็นคุณอินเห็นคุณญาดาเป็นน้องสาวสักนิด มีอะไรก็จิกหัวใช้ มีอะไรก็ตบก็ตี เพื่อนมนุษย์ร่วมโลกกันเขายังไม่ทำกันรุนแรงขนาดนี้เลยค่ะ ป้าเห็นแล้วก็อยากจะเอาอีโต้ขว้างหน้าคุณอินซะวันล่ะร้อยๆ รอบ เอ่อ อย่าหาว่าป้าหยาบคายเลยนะคะ คุณอินนี่น่ะตอแหลสุดๆ เลย”“จริงด้วยจ้ะป้า ทั้งเล่นละครเก่ง ทั้งบีบน้ำตาเก่ง ขนาดคุณดีเลียนร้ายๆ แบบนั้นยังเชื่อสนิทใจเลยว่าคุณอรถูกคุณญะญ๋ารังแก...”ลูกมืออีกคนเข้ามาผสมโรงด้วย ในขณะที่อีกคนที่ถูกเงินของอินทุอรยัดปากเอาไว้ก้มหน้าไม่พูดไม่จาและเก็บรายละเอียดอย่างเดียวเพื่อไปฟ้องเจ้านายของตัวเองญาดามินทร์ได้แต่ระบายยิ้มเศร้าหมอง หล่อนวางชิ้นมะเขือเทศในจานเป็นชิ้นสุดท้าย จากนั้นก็บอกให้แม่ครัวกับลูกครัวอีกสองค

ตอนที่ 13.สุ่มเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจจอมปลอมของใครคนหนึ่งทำให้ดีเลียนได้สติกลับคืนมาแทบทั้งหมด เขาเงยหน้าขึ้นจากกิจกรรมหวานๆ ที่ทำอยู่ จากนั้นจึงเสสายตาไปมองต้นเสียง และก็ได้พบว่าอินทุอรกำลังยืนหน้าตาตื่นมองอยู่ ตรงกันข้ามกับมินรญาที่ทำได้แค่ยืนตัวสั่นหน้าแดงก่ำเพียงเท่านั้น“มีอะไรหรืออินทุอร”“เอ่อ...”อินทุอรมองท่าทางไม่สะทกสะท้านของดีเลียนด้วยความขุ่นเคือง แต่กระนั้นก็จำต้องเก็บซ่อนความรู้สึกไม่พอใจมากมายแบบนี้เอาไว้แต่เพียงในอก สิ่งที่ทำได้ก็คือการยิ้ม ยิ้มหวานๆ ยิ้มอย่างนางเอกออกไปเท่านั้น“เอ่อ คือว่าคุณพ่อกับคุณแม่ให้มาตามไปที่โต๊ะอาหารค่ะ”ดีเลียนไม่ได้ตอบอะไรออกมาอีก นอกจากปล่อยร่างอรชรของมินรญาออกจากอ้อมแขน จากนั้นก็ก้าวยาวๆ เดินออกจากห้องรับแขกไปทันทีอินทุอรรอจนร่างของดีเลียนลับสายตาไปแล้ว หล่อนจึงสลัดคราบนางฟ้าออกไปจากตัวและเริ่มต้นแสดงเนื้อแท้อันร้ายกาจของตัวเองออกมาทันที“อ่อยเก่งนักนะนังญะญ๋า เมื่อกี้ก็คนน้อง ต่อมาก็คนพี่ นี่แกจะเหมาหมดทั้งห้าคนเลยหรือไง นังผู้หญิงร่านร้อน!”มินรญาหน้าร้อนผ่าว มองคนที่ด่าทอตัวเองด้วยความไม่พอใจ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยอินทุอร

ตอนที่ 15.ทั้งนับดาวและอะเดลระบายยิ้มออกมาด้วยความโล่งอกทั้งคู่ ตรงกันข้ามกับอินทุอรที่ตอนนี้นั่งกำช้อนในมือแทบหัก แต่งงานเหรอ? แต่งงาน... ไม่มีทางเสียล่ะ หล่อนจะทำทุกอย่าง ทำทุกทางให้ได้ดีเลียนมาเป็นของตัวเอง เขาจะต้องเป็นของหล่อน รวมถึงสมบัติทั้งหมดของเขาด้วย อินทุอรคิดอย่างหมายมาด ความชั่วร้ายในใจของหล่อนกลั่นแผนการออกมาได้อย่างแยบยลนัก หล่อนไม่มีทางยอมให้นังมินรญามันได้ดีไปกว่าหล่อน หลังจากที่มันแย่งตำแหน่งลูกรักของอะเดลจากหล่อนไปแล้ว หล่อนก็ไม่คิดจะเสียอะไรให้กับมันอีก รวมถึงจะแย่งทุกอย่างที่มันได้ไปกลับมาเป็นของตัวหล่อนเองอีกด้วย หญิงสาวหัวเราะสะใจอยู่ภายในอก สะใจที่อีกไม่นานศัตรูของหล่อนจะต้องย่อยยับคามือ“จะรีบไปไหน”ข้อมือบางถูกกระชากจากทางด้านหลัง และนั่นก็ทำให้ร่างอรชรต้องเซถลากลับไปปะทะแผงอกกว้างของเจ้าของมืออุ่นจัด“ปล่อยญะญ๋านะ”“จะดิ้นรนไปทำไม อย่าลืมสิว่าลึกๆ แล้วเธออยากให้ฉันทำมากกว่านี้เสียอีก”“คนหยาบคาย”มินรญาต่อว่าเขาอย่างเหลืออด แต่ดีเลียนกลับหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วเรือนร่างอรชรอย่างจาบจ้างไม่มีความสุภาพเลยสักนิด คนถูกมองหน้าร้อนผ่าว เพ

ตอนที่ 17.ดีเลียนรับคำสั้นๆ นั่นก็ทำให้นับดาวกับอะเดลต้องหันมามองหน้ากันก่อนที่อะเดลจะเป็นฝ่ายพูดขึ้น“หลานต้องการให้งานแต่งถูกจัดขึ้นเมื่อไหร่ล่ะ สักอีกสามเดือนข้างหน้า หรือว่าปีหน้าดี”ดีเลียนจ้องหน้าอะเดล ก่อนที่คำพูดที่ไม่มีใครคาดถึงจะเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของผู้ชายหล่อลากดินเบื้องหน้า“ผมต้องการให้จัดงานแต่งโดยเร็วที่สุดครับ เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”“ดีเลียน...?!”ทั้งนับดาวและอะเดลอุทานขึ้นพร้อมเพรียงกัน“ผมไม่ได้พูดเล่นครับ ผมต้องการอย่างนั้นจริงๆ” ดีเลียนพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลย จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน“ผมคงต้องขอตัวลากลับก่อนนะครับคุณน้าคุณอา”“เอ่อ ตามสบายเถอะดีเลียน”จบคำอนุญาตของผู้อาวุโสทั้งสอง ดีเลียนก็ก้าวยาวๆ ออกจากห้องรับแขกไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนคนที่มาแอบฟังแทบหลบไม่ทัน“นี่เราหูฝาดไปหรือเปล่า ทำไม...? ทำไมพี่ดีเลียนถึงได้ต้องการแต่งงานกับนังญะญ๋าเร็วแบบนี้ ทำไมกัน หรือว่าพี่ดีเลียนจะหลงเสน่ห์มันเข้าแล้ว...” ความคิดนี้ทำให้อินทุอรตกใจจนหน้าซีด ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความริษยา“แต่ฝันไปเถอะว่าฉันจะยินยอมให้แกได้ครอบครองทุกอย่างนังญะญ๋า ฉันจะต

ตอนที่ 19.“แกเห็นมันดีกว่าฉันใช่ไหมนังญาดา ใช่ไหม?!”อินทุอรทรุดตัวนั่งลงบนส้นเท้าของตัวเอง มือจิกผมของน้องสาวอีกครั้ง“พี่อิน... พี่อินพูดเรื่องอะไร ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ...”ญาดามินทร์ร่ำไห้ วิงวอนพี่สาวให้เลิกกระทำรุนแรงกับตัวเอง แต่ไม่มีหยาดหยดแห่งความเมตตาจากอินทุอรราดรดลงมาบนหัวใจของหล่อนเลยแม้แต่นิดเดียว คงมีแต่ความร้ายกาจเท่านั้นที่เทกระหน่ำลงมาใส่อย่างไม่ลืมหูลืมตา“แกคิดว่าฉันตาบอดหรือไงนังญาดา ฉันเห็นนะ เห็นแกกับนังญะญ๋านั่งคุยกันอยู่ในสวน แถมยังจับไม้จับมือกันราวกับเป็นพี่น้องกันมาแต่ชาติปางก่อน ทั้งๆ ที่คนที่เป็นพี่ของแกคือฉัน ฉันคนนี้”“โอ๊ย! พี่อิน ฉันเจ็บ...” เมื่อพี่สาวขยุ้มเส้นผมของหล่อนแรงขึ้น และกระชากให้เงยไปด้านหลังญาดามินทร์ก็ไม่สามารถทนเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ได้อีก “พี่อิน... กรุณาฉันเถอะ... ฉันเจ็บ เจ็บเหลือเกิน...”“เจ็บสิดี เจ็บจะได้จำ จะได้จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ว่าฉันคือพี่สาวของแก ส่วนนังญะญ๋ามันคือศัตรู มันคือศัตรูของพวกเราทั้งสองคน จำเอาไว้!”แล้วร่างของญาดามินทร์ก็ถูกกระชากให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นฝ่ามือเล็กแต่หนักเอาการของอินทุอรก็ฟาดเปรี้ยงใส่หน้าของน้องสาวเต็ม