LOGINตอนที่ 25.ดิออน โกรเวอร์ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่าง ยิ้มกว้างให้กับหล่อน ในขณะทรุดกายใหญ่โตลงนั่งบนขอบหินใกล้ๆ “ดีใจนะที่ได้พบกันอีกญะญ๋า”“ญะญ๋าก็ดีใจค่ะที่ได้พบพี่ดิออนอีก นึกว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ว”แม้จะยังไม่คลายเศร้าจากสิ่งที่ดีเลียนกระทำ แต่มินรญาก็ระบายยิ้มบางๆ ออกมาเมื่อได้พบกับพี่ชายของ เกรตา โกรเวอร์ เพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของหล่อนนั่นเอง แต่ถ้าพูดตามความเป็นจริงหล่อนได้สนิทสนมอะไรกับเกรตานักหรอก เพราะเกรตาค่อนข้างจะเป็นคนก้าวร้าวและเหย่อหยิ่ง ไม่เหมือนกับ สมาไพร เด็กที่พ่อแม่ของดิออนกับเกรตาเก็บมาเลี้ยง รายนั้นน่ารักและนิสัยดีมาก นิสัยเหมือนนางฟ้าไม่ผิดกับหน้าตาเลยสักนิดเดียว“เราต้องได้เจอกันสิญะญ๋า เราอยู่ในประเทศเดียวกันนี่” ดิออนอมยิ้ม ก่อนจะจ้องหน้าของสาวน้อยที่เขาแอบรักอยู่ด้วยความแคลงใจ“ตอบพี่หน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงมานั่งร้องไห้อยู่ริมฟุตบาทนี่คนเดียว เพื่อนฝูงไปไหนหมดล่ะ”คนถูกถามหน้าเศร้าสร้อยลงถนัดตา และก็ต้องใช้เวลานานหลายอึดใจนานหลายอึดใจกว่าจะสามารถตอบคำถามของดิออนได้“คือญะญ๋า...”“ใครรังแกหรือญะญ๋า? บอกพี่ได้ไหม”จะบอกไปได้ยังไงล่ะว่า
ตอนที่ 24.ดีเลียนกระแทกลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นยืนประสานสายตากับน้องชายอย่างไม่สะทกสะท้าน“แล้วยายแม่มดบอกอะไรนายบ้างมั้งล่ะ”“ถ้าญะญ๋าบอกผม ผมก็คงไม่ต้องเข้ามาถามพี่ดีเลียนแบบนี้หรอกครับ” เจอรัลด์จ้องหน้าพี่ชายใหญ่ของตัวเองด้วยจับผิดดีเลียนยิ้มบางๆ ไหวไหล่กว้างทรงพลังของตัวเองน้อยๆ ก่อนจะตอบออกมา“ก็ถ้าแม่นั่นไม่ได้บอกอะไรกับนาย มันก็เท่ากับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะสิ”“ไม่จริงหรอก!”“นี่เจอรัลด์อย่ามาขึ้นเสียงกับพี่เชียวนะ”ดีเลียนเอ็ดตะโรน้องชายเสียงเดือดดาล และนั่นก็ทำให้เจอรัลด์ได้สติ“ผมขอโทษครับ แต่ผมเห็นสภาพของญะญ๋าแล้ว เห็นปากของเธอ ผมเผ้าของเธอ ผมก็รู้แล้วล่ะว่าพี่ดีเลียนทำอะไรกับญะญ๋า”แม้จะไม่อยากยอมรับนัก แต่ดีเลียนก็รู้ดีว่าไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกแล้ว “มันก็เป็นเรื่องปกติที่คู่รักจะทำแบบนี้กันไม่ใช่หรือ”“แต่พี่ดีเลียนบอกว่าไม่ได้รักญะญ๋า...”ผู้เป็นพี่ชายหรี่ตามองหน้าน้องชายด้วยดวงตาแข็งกร้าว ก่อนจะเค้นเสียงแผ่วเบาแต่กระด้างน่ากลัวออกไป“ถ้ามันจะทำให้นายสบายใจ และเลิกโวยวายสักที พี่ไม่ได้รังเกียจอะไรยายนั่น”คำนี้แหละที่เขาอยากได้ยิน ในที่สุดดีเลียนก็ยอมพูดออ
ตอนที่ 23.เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงนั่งเฉย ดีเลียนที่ยังร้อนเป็นไฟเพราะแรงปรารถนาก็ก้าวยาวๆ เข้าไปกระชากร่างอรชรลงมาด้วยมือของตัวเองอย่างไม่ปรานี ร่างของมินรญายืนโงนเงนพิงกับโต๊ะทำงานไม้ด้วยท่าทางน่าเวทนา“ไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว และห้ามเธอมาเหยียบที่นี่อีก จำเอาไว้มินรญา จำเอาไว้!”คนฟังน้ำตานองหน้า มองคนพูดอย่างเจ็บปวด “พี่ดีเลียนใจร้าย ญะญ๋าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย พี่ดีเลียนต่างหากที่เป็นคนจูบญะญ๋า”“หุบปากเชียวนะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก”“ทำไมคะ จูบกับญะญ๋ามันเสื่อมเสียตรงไหน ในเมื่อเราก็กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว”คนตัวโตโกรธจนตัวสั่นเทา เขาก้าวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าของหญิงสาว ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะขยุ้มลงบนต้นแขนกลมกลึงอย่างไม่ปรานี“มันเสื่อมเสียตรงที่ฉันไม่ได้รักเธอยังไงล่ะ จำเอาไว้นังแม่มด”“ไม่รัก งั้นก็ไม่ต้องแต่ง ญะญ๋าก็จะไม่ทนกับคนใจร้ายเยี่ยงมัจจุราชแบบพี่ดีเลียนอีกแล้ว” หญิงสาวกัดฟันตอบโต้ และพยุงตัวเองกำลังจะเดินหนีไป แต่ก็ถูกมือหนาอุ่นจัดคว้าเอาไว้พร้อมๆ กับกระชากให้กลับมาหยุดที่เดิมเสียก่อน“ยังไงเราก็ต้องแต่งงานกัน และต้องแต่งกันให้เร็วที่สุดด้วย”“เหตุผลล่ะคะ ญะญ๋าขอเหตุผลหน่
ตอนที่ 22.คนที่หันหลังให้อยู่หมุนตัวกลับมา แสงแดดที่ส่องเข้ามากระทบกับด้านหลังของเขาช่วยทำให้ชายหนุ่มดูเหมือนมัจจุราชจากขุมนรกไม่มีผิดเพี้ยน หญิงสาวมองอย่างหวาดกลัว หัวใจเต้นระรัวเมื่อสบตากับนัยน์ตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มของผู้ชายตรงหน้า“เพราะ... เพราะ...”“คงไม่ได้คิดว่าฉันจะพิศวาสเธอหรอกใช่ไหม”คำเหยาะเย้ยจากดีเลียนทำให้มินรญาน้ำตาทะลักลงมาอาบแก้มอีก มือบางรีบป้ายมันทิ้ง ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ ความขมขื่นอัดแน่นอยู่ภายในอก“ญะญ๋าไม่เคยคิดอาจเอื้อมว่าพี่ดีเลียนจะมารักญะญ๋าหรอกค่ะ” พูดออกไปด้วยความน้อยใจคนฟังแสยะยิ้ม พลางเดินมาหยุดตรงหน้า และด้วยความสูงที่แตกต่างกันมากทำให้มินรญากลายเป็นคนแคระไปในทันที“ฝันยังไม่เคยเลย...” พูดแล้วก็กำลังจะก้าวเท้าถอยหลังหนี แต่ก็ถูกมือหนาอุ่นจัดของดีเลียนตวัดรอบเอวคอดเอาไว้เสียก่อน“จะถอยไปไหนล่ะ”“ปล่อยญะญ๋านะคะ เกลียดกันนักก็ไม่ต้องมาแตะต้อง”ดีเลียนระบายยิ้มเลือดเย็น พลางก้มหน้าลงไปหาในระยะกระชั้นชิด “ถึงจะเกลียด ถึงจะขยะแขยงแค่ไหน แต่ฉันก็ต้องเกลือกกลั้วกับเธอไม่ใช่หรือมินรญา...” ปากของเขาต่ำลงมาอีก แทบจะชิดกับกลีบปากอิ่มสีเชอรี่สุกของหล่อนอยู่แล้ว“ดั
ตอนที่ 21.เฮย์เดนหรี่ตามองน้องชายอย่างไม่เชื่อ “เสือผู้หญิงอย่างนายเคยปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ หุ่นๆ ดีหลุดมือไปสักคนทีไหนกันล่ะ อุ้มพระมาทั้งโบสถ์พี่ก็ไม่เชื่อหรอก” เฮย์เดนลุกขึ้นยืนและขอตัวจะขึ้นห้องไปพักผ่อน“แต่ผมไม่ได้มีอะไรกับแม่นางแบบนั้นจริงๆ นะครับ พี่ซานเซสเชื่อผมนะ”ผู้เป็นพี่ชายคนที่สามส่ายหน้าดิกและลุกขึ้นยืน “ก็อย่างที่พี่เฮย์เดินบอกนั่นแหละ ต่อให้นายอุ้มพระมาทั้งโบสถ์ก็ไม่มีใครเชื่อคำพูดของนายหรอก พี่ไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องรีบไปทำงานแต่เช้า นายเองก็ควรขึ้นไปนอนเช่นกัน” ซานเซสพูดจบก็ก้าวยาวๆ เดินออกไปจากห้องรับแขกตามหลังเฮย์เดนพี่ชายไปติดๆ ทิ้งให้อาร์แซนมองตามไปจนลับตา“คนอย่างผมถ้าไม่เช้าไม่นอนหรอกครับ”แล้วทายาทซาโกร่า กาซิยาสลำดับที่สี่ก็เดินผิวปากออกไปจากห้องรับแขก มุ่งหน้าตรงไปยังรถสปอร์ตสีดำเงาวับของตัวเองอย่างอารมณ์ดีเป็นที่สุด“เข้าไม่ได้นะคะ ต้องรอให้ท่านประธานอนุญาตก่อนค่ะ”สุ่มเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นกังวลใจของเลขาหน้าแฉล้มของดีเลียนไม่สามารถหยุดยั้งการก้าวเท้าของมินรญาได้เลยสักนิด เพราะในที่สุดหล่อนก็สามารถเข้ามาหยุดอยู่กลางห้องทำงานกว้างขวางของเขาได้เป็นผลสำเ
ตอนที่ 20.เฮย์เดนเห็นซานเซสน้องชายของตัวเองตอบไม่ทันใจจึงชิงพูดขึ้นซะเอง “คืออย่างนี้ครับพี่ดีเลียน พวกเรามานั่งปรึกษากันแล้วว่าหากพี่ดีเลียนไม่ชอบแม่ญะญ๋าอะไรนั่นจริงๆ และทนอยู่ใกล้ๆ ได้นานไม่เกินหนึ่งวินาที พวกเราก็คิดว่าพี่ดีเลียนก็ควรจะบอกเรื่องนี้กับคุณอาอะเดลไปตรงๆ และบอกให้ท่านเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวจากพี่ดีเลียนเป็นเจ้าเจอรัลด์แทน เพราะรายนั้นมันยอมรับว่ามันชอบแม่ญะญ๋าแสนสวยนั่นเต็มปากเต็มคำ”“มันสายไปแล้ว...”พี่ชายใหญ่ของตระกูลผุดลุกขึ้นยืน แม้ใบหน้าหล่อลากดินของดีเลียนจะราบเรียบไม่แสดงความรู้สึก แต่สายตาของเขานั้นกลับลุกเป็นไฟ“พี่ดีเลียนหมายถึงอะไรครับ อะไรกันที่สายเกินไป...”เฮย์เดนถามอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ใช่เฮย์เดนคนเดียวหรอกที่แคลงใจ เพราะอาร์แซนเองก็รู้สึกไม่ต่างจากพี่ชายของตัวเองเลยสักนิด“นั่นสิพี่ดีเลียน ราชสีห์อย่างพวกเรารู้จักคำว่า ‘สายเกินไป’ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”คนถูกถามขบกรามแน่นจนมันขึ้นสันนูน ก่อนจะหรี่ตามองหน้าน้องชายของตัวเองจนครบทุกคนจึงตอบขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้างน่ากลัว“มันสายไปก็ตั้งแต่ที่เจ้าเจอรัลด์จะถูกเสน่ห์ยาแฝดของยายแม่มดมินรญานั่นแหละ”“งั้นก็แสดงว่าพี่
ตอนที่ 5.กำปั้นทรงพลังของดีเลียนกระแทกลงกับขอบหน้าต่างด้วยความเดือดดาล กรามแกร่งขบกันแน่นจนเนื้อข้างแก้มกระตุกไหวด้วยโทสะ ดวงตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีของเปลวไฟ ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้ รู้สึกเหมือนหึงหวงยายแม่มดมินรญา แต่สุดท้ายเขาก็รู้สึกมันจนได้ หัวใจแทบระเบิดเมื่
ตอนที่ 4.ดีเลียนเดินมาหยุดตรงหน้ามินรญาและเจอรัลด์ สายตาคมกริบที่แสดงความเป็นอริชัดเจนของเขาจ้องหน้าหล่อนเขม็ง ก่อนจะเลื่อนไปมองกล่องขนมคุกกี้ที่ตอนนี้อยู่ในมือของเจอรัลด์“ไม่ใช่แล้วอะไรล่ะครับ”“กล่องขนมนั่นมันเป็นของพี่” ดีเลียนเค้นเสียงออกไป ตั้งใจจะดึงมันออกจากมือของน้องชายแต่เจอรัลด์เบี่ยงหล
ตอนที่ 3.คนถูกถามส่ายหน้าน้อยๆ ปั้นยิ้มทั้งๆ ที่ภายในอกเจ็บจนแทบขาดใจ“ไม่ใช่หรอกค่ะ มันคือขนมคุกกี้ ญะญ๋าหัดทำเมื่อวาน วันนี้ก็เลยเอาใส่กล่องมาให้พี่ดีเลียนลองชิมค่ะ”ท่าทางของคนให้เต็มไปด้วยความหวัง แต่คนรับก็ไม่คิดจะรักษาน้ำใจเลยแม้แต่น้อย“ฉันไม่ชอบทานของหวาน...”“คุกกี้คือขนมทานเล่นค่ะ เอาไว้
ตอนที่ 2. “คุณผู้หญิงมาหาใครหรือคะ”เสียงหวานใสของสาวใช้ทำให้มินรญาต้องหันหน้าไปมอง และก็ต้องหรี่ตาแคบจ้องหน้าสตรีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ หล่อนไม่เคยเห็นสาวใช้คนนี้มาก่อนเลย สาวใช้คนนี้หน้าตาน่ารักมาก โดยเฉพาะรอยยิ้มที่เกลื่อนบนใบหน้านั้นช่างสดใสไม่แพ้ท้องฟ้ายามเช้าเลยสักนิด “ฉ







