All Chapters of ฝาแฝดเอวดุ: Chapter 101 - Chapter 110

พาฝันทั้งตกใจทั้งแปลกใจกับข้อความที่ได้รับ เพราะท่าทางที่กลับไปเมื่อวันก่อนดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ไม่คิดว่าพอเช้ามาจะยังส่งข้อความมาแบบนี้ ที่สำคัญยังจะมารอรับกันอีกต่างหาก นี่เธอปฏิเสธไม่ชัดเจน หรือว่าหมอฟ้าไม่เข้าใจกันแน่ที่คิดมากจนนอนไม่หลับมาทั้งคืนว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง ไม่มีความหมายเลยหรือไงกัน แบบนี้จะต่างอะไรจากที่เป็นอยู่ ไม่ใช่ว่าเธอขอเวลาเพื่อทบทวนหรอกเหรอถึงจะแปลกใจยังไงแต่ด้วยมารยาท ก็ยังต้องตอบกลับอยู่ดี พาฝันถอนหายใจก่อนกดเข้าหน้าแชททันที‘พี่มารอทำไมคะ วันนี้ฝันต้องไปทำงานแล้วค่ะ’‘พี่ก็มารับไปทำงานไง วันนี้พี่ก็ต้องทำงานเหมือนกันครับ อ้อ แล้วก็จะพาไปกินข้าวด้วย’ข้อความที่ตอบกลับมาทันทีทำเอาพาฝันขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม แบบนี้ไม่ใช่ว่าทำตัวปกติเกินไปหรอกเหรอ ช่างเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้จริงๆถึงจะทั้งไม่เข้าใจทั้งไม่พร้อมเผชิญหน้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก ถูกมัดมือชกแบบนี้พาฝันก็ได้แต่ปลดปลงในใจ งานที่ทำก็อยู่ภายใต้อำนาจของหมอฟ้าเธอยังไม่สะดวกจะไปหางานใหม่ตอนนี้หรอก ถึงงานจะเหนื่อยแต่สำหรับที่นี่ก็ถือว่าดีที่สุดกว่าที่อื่นแล้ว ค่าตอบแทนก็แสนจะคุ้มค่า อุตส่าห์บากบั่นเข้ามาจน

ฐิตาพูดขึ้นมาอย่างนึกได้ ความอิจฉาที่มีเปลี่ยนเป็นความสะใจทันที พาฝันเองก็อดจะถอนหายใจเบาๆอย่างเบื่อหน่ายไม่ได้ เธอมาทำงานนะไม่ได้มาเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังสักหน่อย รู้ว่าสงสัยแต่ถามกันขนาดนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือไง เพราะแบบนี้เธอถึงไม่ชอบสังคมที่ทำงานเลย เรื่องส่วนตัวกลายเป็นเรื่องส่วนรวมอย่างเลี่ยงไม่ได้“แล้วตารู้ได้ไงว่าหมอฟ้ามีคู่หมั้นแล้ว พี่ไม่เห็นรู้เลยนะ”มิ้งถามขึ้นอย่างไม่พอใจแทนพาฝัน ดูก็รู้ว่าอิจฉาจนหาเรื่องให้คนอื่นคิดมาก“แหม พี่มิ้งจะไม่รู้ได้ไงคะ คนเค้ารู้กันทั้งรพ.แล้วมั้งว่าคุณริต้าเป็นคู่หมั้นหมอฟ้า พี่เองก็เคยเจอนี่นา”ฐิตาพูดอย่างหมั่นไส้ในความแกล้งไม่รู้เรื่องของรุ่นพี่ ตัวเองรับหน้าตลอดแท้ๆจะไม่รู้ได้ไง“พี่ยังไม่เห็นเค้าบอกสักคำว่าเป็นคู่หมั้น มีแต่มาถามหาเหมือนคนอื่นนั่นแหละ”“คำว่าเป็นเพื่อนอ่ะพี่มิ้ง สมัยนี้ใครๆก็รู้มั้ยว่าไม่ใช่เพื่อน แถมยังรู้จักไปถึงท่านผ.อ.ขนาดนั้น ไม่ใช่คนพิเศษได้ยังไง”ฐิตาเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ เพราะเธอเห็นกับตาว่าคนที่เหมือนนางแบบคนนั้นพอไม่เจอหมอฟ้าก็ขอขึ้นไปพบพ่อหมอฟ้าแทน แถมยังเรียกว่าคุณลุง ไม่ใช่คู่หมั้นจะเป็นอะไรอีก“คนที่เป็นคู

สองขายาวก้าวมาตามทางเดินจนถึงหน้าห้องตรวจ ก่อนจะเดินเลยไปแอบมองคนที่ประจำอยู่ตรงเคาน์เตอร์ด้านหน้า เห็นหน้าสวยหวานที่แย้มยิ้มให้ทั้งคนไข้และพยาบาลด้วยกันยามพูดคุยก็อดมองค้างอย่างชื่นชมไม่ได้ ก็พาฝันตอนอยู่กับสายฟ้าน่ะ นอกจากทำหน้านิ่งกับเขินหลบสายตาแล้ว แทบจะไม่เคยยิ้มให้เห็นเลย ใครจะรู้ว่ายิ้มแล้วโลกสดใสจนใจเต้นผิดจังหวะขนาดนี้กันแต่เพราะเป็นเวลางานที่ต้องทำหน้าที่ ถึงได้หันกลับมาเข้าห้องตรวจอย่างตัดใจ จะเดินไปหาบ่อยๆก็คงจะไม่เหมาะนัก รอเลิกงานก่อนค่อยทำคะแนนก็ได้ ----------------------------------- ‘พี่ฟ้าง่วงจัง ซื้อกาแฟให้หน่อยได้มั้ยครับ’พาฝันกดอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจออย่างแปลกใจ พอเห็นว่าคนส่งเป็นใครก็มองซ้ายขวาอย่างกลัวใครจะเห็น คนที่มาปล่อยระเบิดไว้เมื่อเช้าทำที่เอาเธอทำงานอย่างไร้สมาธิ แถมยังถูกมองอย่างล้อเลียนอยู่ตลอดอีกต่างหาก ตอนนี้ยังจะมีเรื่องอะไรมาแกล้งกันอีก แค่นี้ก็โดนเขม่นจากแฟนคลับหมอฟ้าจะแย่แล้ว‘ได้ค่ะ รอแป้บนึงนะคะ’พาฝันตอบกลับไปอย่างจนใจ จะให้ปฏิเสธก็ดูจะไร้น้ำใจเกินไปอีกนั่นแหละ“ฝันไปซื้อกาแฟแป้บนึง มีใครฝากซื้ออะไรมั้ยคะ”พาฝันลุกขึ้นก่อนหันไปถา

สายฟ้าถามคนที่ยังเหม่อมองกันบนเตียงยิ้มๆ คนสวยที่ตอนนี้อยู่ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มเสื้อแขนสั้น และกางเกงขาสั้นเข้าชุดกัน ผมยาวนุ่มลื่นที่เคยสัมผัสถูกปล่อยลงมาส่งให้ใบหน้าดูหวานกว่าเดิมโดยไม่ต้องแต่งเติมอะไร เพราะดวงตาของพาฝันมันสวยจนสะกดตาคนมองได้อยู่แล้วและสายฟ้าก็ชอบดวงตาคู่นี้เหลือเกิน“พี่ฟ้านอนที่เตียงเลยค่ะ เดี๋ยวฝันออกไปนอนข้างนอก”พาฝันตอบคนที่ยังยืนขยี้หัวตัวเองแรงๆจนกลัวว่าผมจะหลุดแทน“ข้างนอก?”สายฟ้าทวนคำงงๆ ก็เตียงมีที่เดียวแล้วพาฝันจะไปนอนข้างนอกตรงไหนอีก“ค่ะ เดี๋ยวฝันไปนอนที่โซฟาเอง พี่ฟ้านอนที่เตียงได้เลยค่ะ”พาฝันอธิบายก่อนจะหอบเอาผ้าห่มผืนหนาลงมาจากเตียงเพื่อจะออกไปอย่างที่ว่าจริงๆ“ได้ไงล่ะครับ พี่ฟ้ามารบกวนจะให้หนูไปนอนลำบากได้ไง เดี๋ยวพี่ฟ้าไปเองครับ หนูนอนที่เตียงนี่แหละ”สายฟ้ารีบดึงแขนคนที่หอบผ้าห่มออกไปอย่างไว พาฝันชะงักกับสัมผัสที่ทำให้วูบวาบนั่น ก่อนจะบิดแขนออกแล้วหันมาหาคนที่ห้าม“แต่พี่ฟ้าเป็นแขก จะให้ไปนอนแบบนั้นได้ไงคะ ฝันไปเองนี่แหละค่ะ”พาฝันยืนยันดึงตัวออกจากมือใหญ่อย่างไม่ยอม เธอไม่กล้าให้หมอฟ้าไปนอนลำบากแบบนั้นหรอก“ไม่ได้ครับ ถ้าอย่างงั้นพี่ฟ้าก็จะ

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาแผ่วเบาและปนด้วยเสียงหัวเราะในท้ายประโยค แต่สายฟ้ากลับรับรู้ได้ถึงความอ้างว้างและโหยหามันเหมือนตอนที่สายฟ้าคิดถึงและอยากเจอแม่สักครั้งแต่ทำไม่ได้ ยิ่งรับรู้เรื่องราวของแม่จากพ่อมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอยากเจอ อยากรู้สักครั้งว่าสัมผัสจากแม่เป็นแบบไหน จะเหมือนกับพ่อหรือแม่บัวรึเปล่า เพียงแต่ความเป็นจริงคนเราไม่มีทางได้ทุกอย่างที่ต้องการและไม่มีใครฝืนธรรมชาติได้ ต่อให้สายฟ้าได้ความรักจากพ่อและแม่บัวขนาดไหน ในใจลึกๆก็ยังมีช่วงเวลาที่โหยหาในสิ่งที่ไม่มีทางได้กลับมาเช่นกันเพราะแบบนี้สายฟ้าถึงเข้าใจความรู้สึกของพาฝันได้โดยไม่ต้องถามอะไรเพิ่มเลย“พี่ฟ้าขอโทษครับ”สายฟ้าเอ่ยเสียงเบาอย่างรู้สึกผิดที่ไปกวนตะกอนความเศร้าของพาฝันอย่างไม่ตั้งใจ ยิ่งรู้แบบนึ้ถึงได้เข้าใจอะไรๆมากขึ้น ทั้งความไม่กล้าเปิดใจ ความไม่ไว้ใจที่พาฝันแสดงออกมา สายฟ้าเข้าใจทั้งหมดแล้ว สายฟ้าที่เคยชินกับการไม่มีตั้งแต่จำความได้แต่กลับมีความรักของคนรอบกายที่รายล้อมมาทดแทน กับพาฝันที่เคยชินกับการมีอยู่ และเผชิญกับความสูญเสียโดยลำพัง มันเทียบอะไรกันไม่ได้เลย เพราะสายฟ้ามีแค่ความอยากพบแต่ไม่มีความทรงจำร่วมกันมาก