All Chapters of ฝาแฝดเอวดุ: Chapter 111 - Chapter 120

“ทำอะไรครับ”สายฟ้าที่ตื่นมาแต่งตัวเสร็จเดินตามกลิ่นอาหารเข้ามาในโซนห้องครัวอย่างสนใจ ร่างสูงมาหยุดข้างๆคนที่แต่งตัวพร้อมไปทำงานที่ยังไม่หยุดมือในการเตรียมอาหารเช้า จู่ๆสายฟ้าก็อดจะคิดไม่ได้ว่าตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคู่สามีภรรยาเลยนี่นา“ข้าวต้มค่ะ ไม่รู้พี่ฟ้าจะกินอะไรเลยทำอันนี้ให้ กินได้ใช่มั้ยคะ”พาฝันที่ไม่รู่สักนิดว่าสายฟ้ากำลังฝันหวานไปถึงไหนต่อไหน หันกลับมามองคนที่ยังเสยผมฟูฟ่องลวกๆอย่างอ่อนใจ เธอกลัวผมหมอฟ้าจะหลุดเหลือเกินกับการกระทำที่เห็นตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ ทำไมถึงได้รุนแรงกับหัวตัวเองขนาดนั้นนะ“ได้ครับ ปกติแม่บัวก็ทำให้พี่ฟ้าแบบนี้ เพราะตอนเช้าพี่ฟ้ารีบไม่มีเวลานั่งนานๆเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่กินก็โดนงอนจนต้องยอมอยู่ดี”สายฟ้าเล่าถึงคนที่ป่านนี้คงงอนรออยู่ที่บ้านยิ้มๆอย่างเอ็นดูจนพาฝันรู้สึกได้“ดูเป็นคนน่ารักจังนะคะ แม่บัวของพี่ฟ้า”“ครับน่ารักมาก แต่ก็ดุเก่งมากเช่นกัน”สายฟ้าขำออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงเวลาตัวเองโดนดุ ดุเพราะไม่ค่อยกลับบ้าน ไม่ค่อยกินข้าวตรงเวลา หนักเข้าก็งอนจนต้องง้อด้วยการอยู่บ้านให้เห็นหน้าพักใหญ่ๆ แต่ทั้งหมดก็เพราะห่วงสายฟ้ายิ่งกว่าอะไรนั่นแหละ จะให้เมินลงไ

“ฟ้า…ทำไมหลับแบบนี้คะ อ่านหนังสือจนเลยเวลาอีกแล้วใช่มั้ย”เสียงหวานพร้อมมือนุ่มที่ลูบผมหนาเบาๆปลุกสายฟ้าที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นอย่างงัวเงีย ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้คนที่แสนดูดีลดความน่ามองลงไปได้“เธอ…มานานแล้วเหรอคะ”เสียงทุ้มที่ออกจะแหบพร่ากว่าปกติเพราะเพิ่งตื่นนอนถามคนที่ลูบผมตัวเองอยู่อย่างแผ่วเบา รอยยิ้มสดใสที่สะกดใจตั้งแต่วันแรกถูกส่งมาให้จนตาพร่า สายฟ้าจับมือบางมาแนบแก้มอย่างออดอ้อนทันทีจนได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสอย่างเอ็นดู“คิดถึงเธอจังเลยค่ะ” สายฟ้าหน้ามุ่ยอย่างที่อยากให้รู้ว่าคิดถึงมากๆจนคนมองขำเบาๆในความขี้อ้อนนั่น“ก็ไม่ว่างจริงๆนี่คะ ฟ้าก็รู้ว่าเราเรียนหนักเหมือนกัน แต่เราก็มาหาฟ้าแล้วไง”คนสวยประคองกรอบหน้าคมแล้วบีบแก้มนิ่มเบาๆอย่างเอ็นดู สายฟ้าน่ะเป็นคนที่ลุคภายนอกดูหล่อร้ายมากแต่ใครจะรู้ว่าที่แท้ ก็แค่เจ้าลูกหมาตัวโตแสนอ้อนเท่านั้นแหละ“ย้ายมาอยู่กับเราได้มั้ยคะ อย่างน้อยก็ได้เจอกันทุกวัน เราสัญญาจะดูแลเธออย่างดีเลย นะคะ” คำขอที่ทำให้ลำบากใจนักหนาถูกเอ่ยขึ้นมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ และตอนนี้คนที่ทนมองสายตาเว้าวอนอยู่ก็ยังยืนยันจะปฏิเสธเหมือนเดิม เพราะยังไม่พร้อม

"รอนานมั้ยคะ"พาฝันถามคนที่ส่งยิ้มบางมาให้อย่างรู้สึกผิด เพราะรอลิฟท์นานกว่าที่คิด เลยทำให้รู้สึกเกรงใจหมอฟ้าไม่น้อย "รอทั้งชีวิตก็ได้ครับ"เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำให้พาฝันที่กำลังคาดเข็มขัดชะงัก ก่อนจะเงยขึ้นสบตาพราวระยับอย่างแสนเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ใจสั่นไหวนั่น แต่เพราะตอนนี้มีภูมิคุ้มกันมาไม่น้อยแล้วหลังจากต้องใกล้ชิดกันมาสักระยะ พาฝันที่หน้าเห่อร้อนพลันมองค้อนใส่ทันทีอย่างหมั่นไส้นิดๆ"งั้นรออีกสักชม.น่าจะได้มั้งคะ เหมือนฝันจะลืมว่าต้องซักผ้า"เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นทันทีที่พาฝันพูดจบ สายฟ้าที่ไม่คิดฝันว่าจะโดนย้อนมาแบบนี้ถึงกับกลั้นไม่ไหว "ร้ายขนาดนี้แล้วเหรอครับ ไม่เขินให้พี่ฟ้าหน่อยเหรอ""มุกเก่าขนาดนี้ก็ไม่คิดว่าจะเล่นเหมือนกันนะคะ""หมดกัน พี่ฟ้ารู้สึกเสียความมั่นใจมาก"สายฟ้าทำหน้าเศร้าสวนทางกับรอยยิ้มที่ดูยังไงก็ชอบใจ จนพาฝันค้อนเข้าให้อีกทีอย่างเชื่อไม่ลง"เราจะไปที่ไหนนะคะ"พาฝันตัดบทจนสายฟ้าขำอีกรอบอย่างกลั้นไม่ไหว รู้สึกดีมากนั่นแหละที่พาฝันเริ่มเป็นตัวเองด้วยขนาดนี้ แต่ก็ปัดทิ้งทุกประโยคที่อุตส่าห์สรรหามาหยอดเหลือเกิน "พี่ฟ้าไปไหนก็ได้ถ้ามีหนูไปด้วยครับ"และคว

“นี่ค่ะ”พาฝันยื่นตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยให้“ให้พี่ฟ้าเหรอครับ”สายฟ้ายิ้มกว้างก่อนรับเจ้าหมีตัวน้อยสวมเสื้อสีขาวน่ารักมาจับดูอย่างดีใจ ไม่ได้อยากได้ตุ๊กตาอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ถ้าเป็นของที่พาฝันให้จะไม่ดีใจยังไงไหว“เห็นอยากได้ไม่ใช่เหรอคะ คีบอยู่ตั้งนาน”พาฝันมองคนที่กอดหมีตัวน้อยแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู และเหมือนว่าคนอื่นรอบๆก็เริ่มเอ็นดูตามเธอแล้วเหมือนกัน ถึงได้รีบหยิบมาใส่ถุงให้อย่างไวก่อนจะมีคนมองมากไปกว่านี้“ขอบคุณนะครับ พี่ฟ้าไม่ได้ให้อะไรหนูเลย”สายฟ้าขอบคุณและบ่นออกมาอย่างรู้สึกผิด อุตส่าห์พามาเดตแท้ๆ ลืมคิดไปเลยว่าควรให้อะไร“ไม่เป็นไรค่ะ ฝันไม่ได้อยากได้อะไร แล้วมันก็ไม่ได้แพงอะไรเลยค่ะ”พาฝันรีบบอกคนที่เริ่มทำหน้าหงอยให้ยิ้มออกอีกครั้ง สายฟ้าถึงได้จูงมือเธอเดินเล่นต่ออย่างอารมณ์ดี พลางนึกในใจว่าจะเอาเจ้าหมีน้อยนี่ไปไว้ตรงหน้ารถน่าจะดี พอมองแล้วจะได้เหมือนเห็นหน้าคนให้ตลอดเวลา—-------------------------- "พี่ฟ้าจะไปไหนอีกรึเปล่าคะ"พาฝันถามเมื่อเดินกันมาสักพักจนไม่มีที่จะไปต่อแล้ว"ไม่แล้วครับ หนูอยากไปไหนมั้ยพี่ฟ้าพาไปได้นะ"สายฟ้าก้มลงบอกอย่างใจดี พา

"มั่นใจแล้วใช่มั้ยคะ ที่เป็นฝัน"พาฝันขยายความให้จนสายฟ้าเบิกตาโตขึ้นอย่างน่าขำ เพราะไม่คิดว่าพาฝันที่ขี้อายนักหนาจะกล้าถามแบบนี้ ก่อนจะรีบพยักหน้ายืนยันรัวๆจนพาฝันอดจะขำเบาๆไม่ได้ ไม่ใช่ไม่เขิน แต่เพราะอยากตอบแทนความน่ารักที่มากล้นทุกวันของหมอฟ้า ถึงได้เป็นฝ่ายพูดออกมาเองอย่างนี้"มั่นใจที่สุดเลยครับ"สายฟ้ายิ้มกว้างจนคนมองตาพร่า ความยินดีที่ปิดไม่มิดแสดงออกมาผ่านสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับ รอยยิ้มที่พาฝันอยากจะเห็นตลอดไป อยากมองไปทุกวัน อยากรักษาไว้ ไม่ให้หายไปไหนเลย"ถ้างั้นฝันก็อยากมั่นใจเหมือนกันค่ะ""บอกมาเลยครับพี่ฟ้าจะทำให้หนูมั่นใจเอง หนูอยากมั่นใจเรื่องอะไรครับ"สายฟ้าจับมือเล็กมาแนบแก้มถามด้วยความกระตือรือร้น ไม่ว่าจะเรื่องอะไร สายฟ้ายินดีทำให้มั่นใจทั้งนั้น ขอแค่บอกมา"มั่นใจว่าจากนี้ พี่ฟ้าจะเป็นของฝันแค่คนเดียว"และคำตอบเกินความคาดหมายแบบนี้ คนที่แพรวพราวนักหนาอย่างสายฟ้า ก็ตั้งรับไม่ทันเหมือนกัน"หนูครับ…"ประโยคที่เคยคิดไว้เพื่อขอโอกาสอีกครั้งปลิวกระจัดกระจายออกจากหัวไปอย่างหาคำพูดไม่เจอ คนที่ทั้งรุกทั้งหยอดมาตลอดแบบสายฟ้า กลับมาเสียอาการขนาดนี้เพราะคนตัวเล็กตรงหน้า ร