All Chapters of ฝาแฝดเอวดุ: Chapter 91 - Chapter 100

จู่ๆความรู้สึกอิ่มเอมใจก็วาบเข้ามาในใจของคนทั้งคู่อย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะเป็นครั้งแรกที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอหน้าใครสักคนตั้งแต่เริ่มวันใหม่กับสายฟ้า เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้นอนกอดคนที่ชอบแล้วตื่นมาเจอ ส่วนกับพาฝันที่อยู่คนเดียวมานานจนชิน การได้มีใครสักคนมาอยู่ข้างๆมันย่อมแปลกใหม่เป็นธรรมดาแต่เป็นความแปลกใหม่ที่รู้สึกดีไม่น้อยเลย…"พี่ฟ้าจะกลับบ้านเลยมั้ยคะ"พาฝันถามเข้าประเด็นทันทีอย่างไม่รอช้า ที่ปล่อยให้เลยเถิดมาเมื่อคืนก็มากเกินพอแล้ว วันนี้ขืนยังปล่อยให้หมอฟ้าตีเนียนอยู่อีก ความต้องการถอยห่างคงไม่มีวันสำเร็จ"อือ...วันนี้พี่ฟ้าหยุดครับ หนูก็หยุดไม่ใช่เหรอ"สายฟ้าหลับตาพูดอู้อี้แต่พาฝันที่ได้ฟังกลับใจสั่นจนต้องเบือนหน้าหนี คำแทนตัวแบบนี้ให้ตายก็ไม่ชินจริงๆ เธอจะเป็นโรคหัวใจก่อนรึเปล่า"ใช่ค่ะ พี่ฟ้ารู้ได้ไงคะ""พี่ฟ้าเปลี่ยนตารางเวรตามหนูไงครับ""..."เป็นอันกระจ่างว่าทำไมหมอฟ้าถึงได้เข้าเวรตรงเธอทุกครั้งอย่างน่าอัศจรรย์ ความพยายามเป็นเลิศจริงๆ"แล้วพี่ไม่กลับบ้านเหรอคะ"พาฝันพยายามจะชักมือออกเมื่อรู้สึกจักจี้แปลกๆ แต่คนดื้อดึงก็ใช่จะยอมง่ายๆ นอกจากแนบหน้าถูไถยังแถมด้วยการหอมมือข

สายฟ้าที่กลับไปเป็นเด็กชายตัวน้อยของพ่ออีกครั้งไถตัวลงไปนอนหนุนตักที่ไม่ได้นุ่มเหมือนตักแม่บัว แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบายใจอย่างหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว มือหนาดึงมือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลามาแนบหน้าแล้วหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย “มีอะไรอยากเล่าให้พ่อฟังมั้ยพี่ฟ้า”ก้องฟ้าใช้มือข้างที่ว่างลูบหัวทุยของลูกชายคนเดียวอย่างรักใคร่เอ็นดู สำหรับคนเป็นพ่อแล้ว ต่อให้ลูกโตจนรับผิดชอบตัวเองได้ขนาดไหน ในสายตาก็ยังคงเป็นเด็กที่ต้องคอยดูแลห่วงใยอยู่เสมออย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ“พี่ฟ้าไม่รู้จะเริ่มยังไงครับ ที่จริงพ่อก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”สายฟ้าตอบอย่างรู้ทัน เพราะทุกเรื่องในชีวิต ต่อให้ไม่เคยเล่าแต่พ่อก็มักจะรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่ได้ไม่พอใจอะไรหรอก เพราะพ่อก็ไม่เคยมาวุ่นวายอะไรให้หนักใจเลย กลับกันพอมีเรื่องไม่สบายใจแบบนี้ พ่อจะเป็นคนแรกที่เข้ามาหาและมอบความสบายใจให้เสมอ“ถึงรู้ พ่อก็อยากฟังจากพี่ฟ้ามากกว่าจากคนอื่น พ่อเคยบอกพี่ฟ้ามาตั้งแต่เด็ก จำไม่ได้เหรอครับ”“ครับ พี่ฟ้าจำได้”สายฟ้ายิ้มบางอย่างนึกย้อนไปช่วงที่ยังเด็ก ช่วงที่ยังขาดความยับยั้งชั่งใจ จนทนกับวาจาและความร้ายกาจของเพื่อน

“ฝัน! ทางนี้ๆ”พาฝันหันตามเสียงเรียกทันทีที่เดินเข้ามาถึงห้างใหญ่ ลลิลที่วันนี้ก็ยังคงแต่งตัวดูทะมัดทะแมงเหมือนสมัยเรียนไม่มีผิด แขนยาวโบกมือส่งเสียงร่าเริงมาให้อย่างดีใจ พาฝันเดินเข้าไปหาเพื่อนเร็วๆอย่างดีใจไม่ต่างกัน ลลิลสวมกอดเพื่อนที่สูงแค่ไหล่อย่างคิดถึง ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย ดีหน่อยก็เห็นหน้าผ่านโซเชี่ยลแต่ประเด็นคือทั้งคู่แทบไม่มีเวลาไปเล่นหรือลงรูปตัวเองกันด้วยซ้ำ“คิดถึงจังเลย ผอมลงอีกรึเปล่าเนี่ยบอกให้กินข้าวเยอะๆไง”ลลิลจับตัวเพื่อนหันซ้ายขวาอย่างสำรวจเมื่อรู้สึกว่าพื่อนซูบไป พาฝันขำเบาๆกับความชอบทำตัวเหมือนแม่ของเพื่อน ตอนเรียนชอบบ่นยังไงตอนนี้ก็ยิ่งไม่ต่างจากเดิม“ช่วงนี้งานหนักน่ะ ลิลเองก็ไม่เห็นจะมีเนื้อขึ้นมาเลย”พาฝันอดจะบ่นกลับไม่ได้ เพราะเพื่อนที่สูงกว่าเธอที่สูงตามมาตรฐานไปอีกตั้งเป็นสิบเซ็นต์ ก็ไม่เห็นจะอ้วนขึ้นตรงไหน ดูผอมกว่าเธอซะอีก“ก็งานหนักเหมือนกันแหละน่า พยาบาลอย่างเรามีเวลาพักได้ก็บุญแล้วไม่ใช่เหรอ มาเถอะ ไปหาร้านอร่อยๆกัน หิวมากกก ไม่ได้ออกมากินอะไรแบบนี้เป็นเดือนแล้วล่ะ”ลลิลที่จับจูงเพื่อนตัวเล็กให้เดินตามบ่นไปยิ้มไปอย่างที่ดูก็รู้ว

“มันจะมีใคร ที่อยู่กับเราไปตลอดชีวิตได้เหรอลิล สุดท้ายเราก็ต้องจากกันไม่ว่าจะเหตุผลอะไรไม่ใช่เหรอ เพราะแบบนั้นเราถึงอยากอยู่คนเดียวไง เพราะตอนนี้นอกจากเราแล้วก็ไม่เหลือใครเป็นครอบครัวอีกเลย”ลลิลมองสายตาที่ปนความตัดพ้อและโดดเดี่ยวของเพื่อนอย่างใจหาย ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพาฝันจะมีมุมมองกับความรักได้น่าเศร้าขนาดนี้ ที่ผ่านมาเพียงคิดว่าเพื่อนยังไม่สนใจใครเท่านั้น ไม่เคยรู้เลย ว่าพาฝันจะกลัวความรักมากขนาดนี้พาฝันเคยบอกมาตลอดว่าอยู่คนเดียว เพราะแม่เสียไปตั้งแต่จบมัธยม ดีที่มีเงินเก็บกับเงินประกันพอให้ใช้และเรียนต่ออย่างไม่ลำบาก ถึงได้ผ่านช่วงเวลาที่แย่ๆมาได้ สิ่งที่เธอนึกสงสารเพื่อนมาตลอดคือ แม้แต่ตอนแม่เสียก็ไม่มีญาติมาสักคน ไม่มีใครรับรู้นอกจากคนรู้จักที่อยู่ใกล้เคียงมาช่วยงานและให้กำลังใจเท่านั้นเพราะแม่ของพาฝันเลี้ยงเธอมาคนเดียว ไม่เคยบอกว่าพ่อคือใคร ไม่เคยพาไปหาญาติที่ไหน ไม่เคยรู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับความเป็นมาของแม่ รู้เพียงแค่มีเธอกับแม่ คนที่เลี้ยงเธอมาโดยไม่ให้ลำบากและคิดเผื่ออนาคตของเธอไว้เสมอว่าพาฝันต้องมีที่อยู่และเงินพอที่จะเรียนจบเพื่อเอาตัวรอดได้ และคำสอนที่ว่า ต่อให้ไม่

“หยอกหนิดหยอกหน่อยทำเป็นหัวร้อน ดูกูนี่ทั้งพ่อทั้งแม่ทิ้งไปหมด เหลือแต่บริษัทไว้ให้ ไม่ถามกูสักคำว่าอยากทำรึเปล่า แถมยังให้กูตามหาคนที่ไม่รู้อยู่ส่วนไหนของโลกอีก เวรกรรมจริงๆ”“อยู่ดีๆดราม่าใส่กูเฉย อย่าร้องไห้นะกูปลอบไม่เป็น แต่บ่นขนาดนี้มึงไม่น่าคิดถึงพ่อแม่แล้วมั้ง เค้ามีสมบัติทิ้งไว้ให้ก็บ่น เนรคุณจริงๆ”นทีบ่นเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก เพราะเรียนจบไม่นานพ่อแม่ของภาสกรก็ประสบอุบัติเหตุจากไปทั้งคู่ ภาสกรเคว้งคว้างอย่างที่เพื่อนต้องพากันอยู่เป็นเพื่อนพักใหญ่ ดีที่เจ้าตัวถูกพ่อเคี่ยวเข็นให้เรียนรู้ธุรกิจและลงมือจริงมาตั้งแต่ยังเรียนอยู่ ถึงได้ใช้ความรู้และประสบการณ์รักษาธุรกิจเอาไว้ได้อย่างไม่ยากเย็น เสียก็แต่จิตใจที่บอบช้ำกับความสูญเสียกะทันหันนั่นแหละ ยังไม่ทันมีเวลาเสียใจก็ต้องทำงานหัวหมุนจนเครียดไปหมดไหนจะยังมารับรู้เรื่องบางอย่างของพ่อหลังจากที่เสียไปแล้วอีก ทำใจอยู่นานกว่าจะยอมรับได้ ภาสกรที่อารมณ์ดีนักหนา ก็ผ่านเวลาเลวร้ายมาอย่างสาหัสเช่นกัน“มึงชมพ่อคนอื่น มึงไม่เนรคุณเลยมั้ง”ภาสกรเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ แต่นทีทำเพียงยักไหล่กวนๆไม่สนใจคนที่ประชดประชันสักนิด“วันนี้ไอ้ภัทรไม่น่า