บททั้งหมดของ The Return Of The Abandoned Ex-Wife: บทที่ 301 - บทที่ 310

Nakailang gising-tulog si Amber dahil sa pagod na nararamdaman. Pero nang magising ito, malalim na ang gabi ay nasa bisig na siya ng isang lalaki, ang kanyang likod ay nakadikit sa hubad nitong mainit na dibdib. Ramdam niya ang bawat tibok ng kanyang puso at maging ang init mula sa katawan ng lalaking nakayakap sa kanya. Nakayapos ang mga binti ng lalaki sa kanya. She could feel his erection.Napasinghap siya, nag-init ang pisngi sa inis. Agad siyang napalingon—at nang makumpirma kung sino iyon, sinuntok niya ang dibdib ng lalaki, sinundan pa ng matinding kagat.“Agh—!” daing ni West, nagising sa sakit.Hindi pa rin binitiwan ni Amber ang pagkakakagat. Dinagdagan pa niya ang diin, hanggang sa magdugo ang balat ng lalaki. Pero kahit ganoon, mas lalo lang siyang niyakap nito, at lalo pa siyang naramdaman ang init ng katawan nito—kasama na ang bagay na ‘yon.His lips brushed against her ear, his breath warm, low, and teasing. “Madam, don’t move.”“If you really can’t help it…” he murmure

She laughed—bitter, ironic. “Do you even know what love is?”Then he snapped. Agad na sinakal ni West si Amber at diniin sa dingding. Napahawak si Amber sa malaki niyang kamay pilit tinatanggal sa kanya.“I hate you…” bulong ni Amber.“I don’t love you, Amber. I don’t love you. And I will never love you… Never…”Pero kasalungat no’n ay ang binubulong ng kanyang puso. Paulit-ulit niyang sinasabi iyon, as if this would help him ignore the pain in his heart and prevent him from getting hurt. Pero hindi. Mas lalo lang siyang nasasaktan. Hindi niya kayang sabihin ang totoo sa harap ng babaeng ilang taon na niyang minahal. Dahil kapag sasabihin niya ang totoo, natatakot siya na baka’y paggising niya ay wala na ang babae sa tabi niya na parang bula.She hates him. Paanong maniniwala si Amber sa kanya kung sasabihin niyang mahal niya ito?He’d better say the otherwise and keep her by his side, than say the truth and lose her again.Napaubo si Amber kaya agad niyang binitawan ang leeg ng baba

As the ship neared port, tahimik lang na nakatayo si Amber sa open deck, pinagmamasdan ang tanawin ng lungsod. The colorful buildings of Naples glimmered from afar, habang ang manipis niyang puting damit ay sumasayaw sa ihip ng hangin.Naples.She had just learned the truth—that Darius had kidnapped her from London and brought her to Italy. The island they’d been on was Sicily.Sobrang layo.Biglang may mahabang coat na ipinatong sa balikat niya. She instantly recognized the familiar scent of cold sandalwood. A strong arm wrapped around her waist."Ang lamig. Bakit hindi ka nag-jacket?" bulong ni West, hinahaplos ang braso niya habang ang baba nito'y nakapatong sa kanyang ulo.She tensed, trying to pull away."Don’t move," he warned. "We had a deal. Compensation, remember?"“I never said it like that,” she replied, gritting her teeth in frustration.His presence—so overwhelming, so relentless. Always hovering, always assuming control.On the surface, they looked perfect. Nakayapos ang

BILANG PASASALAMAT ng may-ari ay mag-offer ito na lutuan sila ng libre ng isang authentic italian dinner.Hapit-hapunan na rin naman kaya hindi na nakatanggi pa si Amber lalo na kung pagkain lang naman ang pag-uusapan.Kinuha niya ang tinidor at kutsilyo at agad na tinakam ang lobster pasta. And the moment she tasted it, her eyes widened. “Ang sarap!” she muttered.The pasta was rich, buttery, and perfectly seasoned. Now she understood why the owner had so much confidence in his cooking skills.Magsasandok pa sana ulit si Amber nang bigla iyon kinuha sa kanya at pinalitan ng vegetable salad.She looked up, feeling betrayed and annoyed.“Hindi ka pa tuluyang gumagaling,” mahinahong saad ni West at kalmado nang tinatakam ang kanyang lobster pasta. “You should avoid seafood for now.”Nanlilisik ang mga mata ni Amber at siyang paghigpit ng hawak nito sa kanyang tinidor at kutsilyo.She was injured.She was hungry.She was being robbed.But she held it in.Then the crab dish came out.Ngu

“Hindi ko birthday,” malamig na tugon ni Amber. Pero tila walang narinig si West, kinuha ang singsing sa loob ng box at nang isusuot na sana iyon sa daliri ni Amber nang bigla itong lumayo sa kanya.Wala ng pakialam si Amber kung may sapatos man siya o wala, basta’t hindi lang magkaroon ng close contact sa lalaki.Mapait na ngumiti si West habang nakatitig sa singsing. Binalik niya iyon sa box at umupo sa tapat ni Amber, saka marahang tinulak ang box sa tapat nito.“Take it. It’s yours,” malumanay na saad ni West, basag ang boses. “Nasa sa’yo na rin kung susuotin mo o kung itatapon mo, it’s fine.”Napatingin si Amber sa singsing. Hindi niya aakalaing babalik sa dating kintab at naroon na muli ang mga diyamanteng natanggal noong tinapon at inapakan niya noon. Mas lalong hindi niya rin aakalain na galing iyon sa mamahalin at kilalang jewelry shop sa buong mundo.Tahimik siyang napakuyom ng kamao sa ilalim ng lamesa. “What is this schemes all about, West?” malamig na tanong ni Amber hi