ปรื้นนน~ เอี๊ยดด ! เสียงรถแล่นเข้ามาหน้าคฤหาสน์หรู ที่มีคนยืนอยู่อย่างใจจดใจจ่อ เหมือนรอใครบางคน "ตาคิม! เป็นยังไงบ้างลูก บาดเจ็บตรงไหนไหม!" หญิงวัยกลางคนรีบพุ่งเข้าไปถามคนที่อยู่ในรถด้วยความเป็นห่วง "คุณใจเย็นสิ ให้ลูกมันลงมาจากรถก่อน" ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรามภรรยาเบาๆ "จิ๊!! ก็ฉันเป็นห่วงลูกหนิคุณ!!" เธอหันไปตวาดอย่างหงุดหงิด ลูกถูกไล่ยิงทั้งคน ใครจะไปใจเย็นได้ลงล่ะ "ผมไม่เป็นไรครับม๊า" ตุบ! ร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กลงมาจากรถ โดยมีฟินิกซ์คอยเปิดประตูรถให้พูดขึ้น "คุณลุง คุณป้าสวัสดีครับ" ฟินิกซ์สวัสดีทักทายพ่อแม่ของคิมหันต์อย่างเป็นมารยาท "สวัสดีจ่ะฟินิกซ์ ตาคิม เอ๊ะ? แล้วนั่นทำไมอุ้มกันมาแบบนั้น น้องเป็นอะไร!!" ผู้เป็นแม่พูดอย่างตกใจเมื่อเห็นลูกชายอุ้มหญิงสาวอยู่ในอ้อมแขน "น้องไม่ได้เป็นอะไรครับ แค่ตกใจจนสลบไป" "อืม งั้นพาน้องขึ้นไปพักที่ห้องลูกก่อนไป เดี๋ยวให้คนเอายาดมขึ้นไปให้ แล้วจะตามขึ้นไป" คิมหันต์เดินเข้าไปในบ้าน แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องตัวเองทันที แกร็ก! ฟุบ! "ถ้าคริสตัลฟื้นแล้วมึงจะเอาไงต่อ น้องต้องถามมึงเรื่องวันนี้แน่นอน ว่าเกิดอะไรขึ้น" ฟินิก
Baca selengkapnya
Masuk
