LOGINเขา ผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดา ในรั้วมหาลัยใครๆ ต่างก็รู้ว่าคิมหันต์นั้น หล่อ รวย เก่ง เท่ห์ ฮ็อต และ โหด!!! แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าแท้จริงแล้ว เขาคือทายาทมาเฟียที่กำลังจะขึ้นมาสื่อทอดตำแหน่งต่อจากพ่อ แต่มีข้อแม้ว่าเขาจะต้องหานายหญิงคนใหม่ และแต่งงานก่อน ถึงจะขึ้นรับตำแหน่งได้ ส่วนเธอ ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่อยากมีชีวิตที่สงบสุข นิสัยนิ่ง และเย็นชาเป็นบางครั้ง จนหลายคนคิดว่าเธอนั้นหยิ่ง! โลกส่วนตัวสูง! เข้าถึงยาก! และที่คริสตัลต้องแสดงออกแบบนั้น นั่นก็เพราะว่ามีเหตุผลบางอย่าง…แต่จริงๆ แล้วน้อยคนนักที่จะรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเธอนั้น ทั้งแสบ ซน ดื้อ และขี้อ้อนมากๆ เมื่อผู้ชายโหด และผู้หญิงที่ใครๆ ก็คิดว่า หยิ่งและโลกส่วนสูง มาเจอกันความวุ่นวายจึงได้เกิดขึ้น… “คนอะไร ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย” “ไม่มีความเป็นผู้หญิงแล้วมันยังไง…เอาพี่ทำผัวได้แล้วกัน!” “งั้นก็เอาต้องนี้เลยสิ!!”
View Moreก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
มือเล็กเคาะลงบนบานประตูห้องพักหรูของโรงแรมเจียงเจิ้น โรงแรมระดับหกดาวใจกลางเมืองหลวง
ร้อนจัง! ฟ่านลั่วซีคิดอย่างกระวนกระวาย มือเล็กดึงปกเสื้อเชิ้ตของเธอออกห่างจากลำคอ กระพือขึ้นลง เพื่อสร้างลมเย็นดับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั้งตัว ผิวขาวผ่องของเธอตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ
หัวใจของฟ่านลั่วซีเต้นเร็วขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่เธอถูกอีกฝ่ายหลอกให้ดื่ม หรือเป็นเพราะความกังวลว่าอีกฝ่ายจะไล่ตามมาทัน
ฝ่ามือเล็กชื้นเหงื่อกำแน่นอย่างลังเล ดวงตากลมโตหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง พลางนึกเสียใจที่ตนเองเลี้ยวผิดทางจนต้องมายืนทุบประตูตรงหน้าที่เป็นห้องพักสุดทางเดิน เลยไม่มีช่องทางให้หนีต่อ
สำหรับฟ่านลั่วซีที่ตอนนี้ มีทางเลือกแค่สองทางคือวิ่งหนีกลับไปยังทางเดิมหรือจะบุกเข้าไปซ่อนตัวในห้องพักห้องนี้ให้ได้ แต่สุดท้าย เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังไล่หลังขึ้นมา ทำให้ฟ่านลั่วซีตื่นตกใจตัดสินใจเลือกได้ในทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
มือเล็กรัวทุบลงบนประตูบานหนาอย่างร้อนใจ ก่อนจะนึกสบถในใจ
ไอ้พวกเป่ยตั้งใจจะเก็บเราแน่ ๆ แล้ว! ทำงานพลาดแค่งานเดียวเองนะ ถึงกับสั่งคนมาเก็บเราเลยเหรอ!?
ไม่รู้ว่าจะนับว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย เพราะคนที่ได้รับมอบหมายงานสั่งเก็บเธอจากองค์กรเป่ยดันเป็นพวกหัวล้านหื่นกาม พอได้เห็นรูปของเธอแล้วก็ดันอยากได้ หวังจะล่วงเกินข่มเหงแล้วค่อยเก็บตามคำสั่ง
ไอ้หัวล้านที่ชื่อเฉินเฮ่านั่นถึงได้ออกอุบายลวงเธอว่าเป่ยต้องการสั่งงานเธอเพิ่ม ให้มารับงานที่โรงแรมเจียงเจิ้น ฟ่านลั่วซีจึงได้มาตามนัดหมาย พอได้ดื่มเครื่องดื่มที่อีกฝ่ายส่งให้ ทั่วร่างของเธอก็เริ่มออกอาการร้อนรุ่ม สมองเริ่มงุนงง ใบหน้าของมันก็ฉายแววลามกคิดไม่ซื่อในทันที
ฟ่านลั่วซีเลยแกล้งโอนอ่อนตามมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอาศัยจังหวะที่มันขึ้นคร่อมตัวเธอ ออกแรงยกเข่ากระแทกเข้าสู่จุดยุทธศาสตร์ของมันในทีเดียว แล้วยกเท้าอีกข้างถีบมันตกลงจากเตียง แล้วฟ่านลั่วซีจึงได้รีบเปิดประตูวิ่งหนีออกมา
แอ๊ด...
ในที่สุด ประตูที่เธอทุบเอาเป็นเอาตายก็เปิดออก บรรยากาศภายในสลัวไปด้วยแสงไฟ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำปรากฏขึ้น แสงสว่างจากทางเดินทำให้ฟ่านลั่วซีเห็นเสี้ยวหน้าหล่อคมคาย พร้อมเสียงบ่น
“ฉันบอกแล้วว่าให้เอาบัตรที่รีเซ็ปชั่นข้างล่าง อุ๊บ! โอ๊ย!”
ฟ่านลั่วซีไม่รอให้อีกฝ่ายส่งเสียงดังจนคนของเป่ยได้ยิน เธอรีบเขย่งปลายเท้าปิดปากเขา โถมร่างกายเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ในห้องนั้น พร้อมกับใช้ปลายเท้าถีบประตูให้รีบปิดสนิท
เสียงแกรกของประตูดังขึ้น ทำให้ฟ่านลั่วซีเบาใจไปหนึ่งเปลาะ แล้วเอื้อมมือไปทางด้านหลัง คล้องโซ่ประตูซ้ำอีกครั้ง
อย่างน้อยก็หนีรอดจากเป่ยแล้ว!
“ดะ... เดี๋ยวสิ!” ร่างสูงใหญ่เจ้าของห้องพักที่เธอบุกเข้ามารีบผลักฟ่านลั่วซีออกไป ก้มหน้ายกนิ้วโป้งขึ้นเช็ดเลือดที่ริมฝีปากของเขา เพราะเมื่อครู่ที่ร่างเล็กโถมเข้ามาจูบเขา ฟันหน้าซี่เล็ก ๆ ของเธอไปโขกเข้ากับริมฝีปากเขาอย่างจังจนรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของเลือด
ฟ่านลั่วซีเหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว สัมผัสมือสากที่ผลักเธอเมื่อกี้ยังคงทิ้งไอร้อนวาบหวาม สร้างคลื่นความร้อนที่กระหายอะไรบางอย่างในตัวของเธอ ยิ่งได้สัมผัสกับผิวกายของเขา มันก็ทำให้ฟ่านลั่วซีไม่อาจอดใจได้เลย
หญิงสาวยื่นมือไปกำสาบเสื้อชุดคลุมอาบน้ำของเขาไว้แน่น แล้วโถมกายเข้าไปหาอีกครั้ง กดซบจมูกดอมดมกลิ่นกายบุรุษเข้าเต็มปอด วินาทีนั้น ความร้อนในตัวของเธอถึงได้รู้สึกบรรเทาลง
สองมือเล็กลูบไล้แหวกเข้าไปใต้ชุดคลุมที่มีเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าของเขา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเบี่ยงหลบริมฝีปากซุกซนนั้นพัลวัน
สองมือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาหวังจะรั้งไหล่บางออกไม่แรงนัก เพราะเกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บ แต่ไม่รู้ทำไมร่างเล็กตรงหน้ากลับร้อนรุ่มและมีแรงมากผิดปกติ
“นี่เธอ! ถึงฉันจะนัดเธอมาทำเรื่องนั้นก็จริง แต่ก็ไม่ต้องรีบขนาดนี้ก็ได้มั้ง โอ๊ย!” เจียงซือหยางประท้วง ก่อนจะร้องโอดโอยออกมา เมื่อถูกฟ่านลั่วซีขบกัดอย่างมันเขี้ยวที่เขาเอาแต่ปฏิเสธ
ด้วยความเจ็บที่ถูกหญิงสาวกัด เจียงซือหยางจึงเพิ่มแรง จับไหล่บางรั้งออกมาสบตากัน
ดวงหน้าหวานแปลกหน้ากำลังแดงก่ำภายใต้แสงสลัวสีอ่อน แต่เจียงซือหยางก็ยังไม่ได้เมาไวน์ถึงขั้นแยกไม่ออกว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นสาวไซด์ไลน์คนที่เขานัดมารึเปล่า
“หื้ม? เธอไม่ใช่คนที่ฉันนัดมานี่...” เจียงซือหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนทำท่าจะปล่อยมือ แล้วผละออกไป
แต่ฟ่านลั่วซีรีบขยำสาบเสื้อคลุมของเจียงซือหยางไว้แน่น ใจเธอเริ่มสั่นสะท้านแล้วฤทธิ์ยาที่พลุ่งพล่าน ยิ่งได้กลิ่นอายบุรุษเพศโอบล้อมตัวตนอย่างนั้นด้วย ยิ่งทำให้เธอยากจะทนต่อไปได้ไหว
ไม่ไหว! ทนฤทธิ์ยาไม่ไหวแล้ว!
ยังไงซะ เธอต้องได้ผู้ชายคนนี้!
ฟ่านลั่วซีสะบัดหน้าเล็กน้อย พยายามควบคุมเสียงแหบพร่า
“คนที่คุณนัด เธอติดธุระมาไม่ได้ เลยส่งฉันมาแทน...”
"เฮียกับป่ะป๊าเร็วๆ สิคะ! น้องเรนอยากไปโรงเรียนแล้วนะ" สาวน้อยน่ารักในชุดนักเรียนลายสก๊อต กำลังกระโดดเด้งขึ้นลงราวกับกระต่ายตัวน้อย พลางเอ่ยเร่งผู้เป็นพ่อ "จะรีบอะไรขนาดนั้นคะลูกสาว นี่มันยังเช้าอยู่เลย" เสียงหวานเอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยอย่างอ่อนโยน มือป้อมๆ กอดขาเรียวของแม่ไว้แน่น พลางส่งสายตาออดอ้อนให้อย่างน่ารักน่าเอ็นดู จนทุกคนที่มองอยู่พากันยิ้มให้กับความสดใสของเธอ "ก็น้องเรนตื่นเต้นนี่คะ ที่จะได้ไปโรงเรียนแล้ว!" ไม่แปลกหรอกค่ะที่จะตื่นเต้นขนาดนี้ เพราะวันนี้เป็นวันที่ยัยตัวแสบจะได้ไปโรงเรียนวันแรกและครั้งแรก แต่... "อยู่บ้านก็ไม่มีเพื่อนเลย เพราะเฮียไปโรงเรียน น้องคาริสก็ยังเด็ก เล่นกับน้องเรนไม่ได้ น้องเรนเหง๊าาเหงาค่ะคุณแม่ขา~" ปากเล็กแบะคว่ำลงพลางทำหน้าตาเหงาหงอยเหมือนหมาซึม!? หึ! ทำเป็นตีหน้าเศร้า รู้หรอกว่าจริงๆ แล้วมีแผนอื่นซ่อนอยู่...แต่ก็นะ เอาเป็นว่าแม่จะตามน้ำหนูไปก่อนก็แล้วกัน "เหงาจริงรึเปล่าเจ้าตัวแสบ! ไม่ใช่ว่ามีวัตถุประสงค์อื่นหรอกหรอ หื้ม!?" ร่างสูงเดินออกมาจากบ้าน พร้อมเด็กชายวัยกำลังโตอีกสองคนเอ่ยขึ้น "วัตถุประสงค์อะไรคะ ไม่มี๊! ไม่มี!!" มือน้
หลายปีต่อมา คริสตัล "เดี๋ยวป้าจันทร์กับพี่ๆ ช่วยกันยกอาหารออกไปวางด้านนอกเลยนะคะ" ร่างเพรียวสวยกล่าวกับเหล่าแม่บ้าน ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารภายในครัว วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของเฮียและลูกชายฉันเอง คือคิรันและคิริน หลายคนก็คงจะรู้แล้วว่าคิรันคือใคร...เด็กน้อยมหัศจรรย์ที่อยู่ในความฝัน ได้มาเกิดเป็นลูกของฉันเอง! แต่ประเด็นคือ..เขาไม่ได้มาคนเดียว! ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองอุ้มท้องลูกแฝดก็ตอนคลอด แถมยังเกิดวันเดียวกันกับพ่อของพวกเขาด้วยอีก! ตอนนั้นฉันทั้งตกใจและก็ดีใจเหมือนกัน ที่รู้ว่าได้ลูกแฝด แต่คนที่ดีใจมากกว่าฉัน ก็ไม่พ้นคุณพ่อมือใหม่นั่นแหละ ถึงขั้นร้องป่าวประกาศลั่นโรงพยาบาล หึ! จนเกือบจะโดนยามไล่เลยทีเดียว ไม่รู้ว่าจะเล่นใหญ่ไปถึงไหน "ได้ค่ะนายหญิง!" แม่บ้านตอบรับคำสั่งของนายสาว "เฮ้อ! หนูบอกแล้วไงคะ ว่าให้เรียกหนูว่าคริสตัลก็พอ~" ร่างบางถอนหายใจเสียงดัง ใบหน้ายู่เล็กน้อยกับสรรพนามที่ถูกเรียก "โธ่~ อย่างอนสิคะนายหญิง ก็พวกเราชินกับการเรียกแบบนี้แล้วนี่หน่า..." แม่บ้านสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจ "งึก! ก็เพราะว่าทุกคนไม่ยอมเรียกชื่อหนูกันตั้งแต่แรกนี่..." "สรุป
เอี๊ยดด ปัง! "หนูคริสตัล ทำไมตาแดงแบบนั้นลูก!" คาร่าถามคริสตัลที่ลงมาจากรถด้วยดวงตาที่บอบช้ำและแดงก่ำ "ตาคิมแกทำอะไรน้อง! แล้วทำไมถึงขับรถช้านัก ป๊ากับม๊าถึงบ้านนานแล้ว เราสองคนก็ยังกลับไม่ถึงบ้านสักที" คาร่าหันไปถามคิมหันต์เสียงเข้ม "ป๊า ม๊า อ๊ากกกก!! เมียผมท้องแล้วครับ! เมียผมท้องแล้ว ได้ยินไหม!!" "วู้วว! เมียกูท้องแล้วเว้ย!!" "ทุกคนรู้ไหม ว่าตอนที่ผมได้ยินหมอบอกว่าคริสตัลท้อง ผมต้องอดทนมากแค่ไหนที่จะไม่ร้องตะโกนออกมากลางโรงพยาบาล!" ทันทีที่ลงมาจากรถ คิมหันต์ก็ตะโกนร้องป่าวประกาศด้วยความดีใจ ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่อยู่ในใจ ตั้งแต่ตอนที่อยู่โรงพยาบาลออกมา "เฮ้ออ ที่แกเงียบ และทำหน้าเรียบเฉยตอนออกมาจากห้องตรวจ ก็เพราะแบบนี้สินะ!" เจ้าสัวหยางถึงกับถอนหายใจกับการกระทำของลูกชาย ที่ทำเอาทุกคนใจหายใจคว่ำหมด เพราะคิดว่าไม่อยากมีลูกซะอีก "ฮึก! ฮื้อออ!~" เสียงร้องไห้จากร่างบางดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองก้วยความตกใจ "หนูคริสตัล!" "คริสตัล! หนูเป็นอะไรครับ เจ็บตรงไหนบอกเฮียสิ!" คิมหันต์ใจหล่นวูบ เมื่อได้ยินเสียงร้องจากแม่ของลูก รีบวิ่งเข้าไปจับร่างบางหมุนซ้ายหมุนขวา เพื
"ป๊าม๊าสวัสดีครับ / ค่ะ" "สวัสดีลูก คริสตัลตอนนี้หนูเป็นยังไงบ้างลูก ดีขึ้นรึยัง" คาร่าถามไถ่ลูกสะใภ้ด้วยเสียงอ่อนนุ่ม "ดีขึ้นแล้วค่ะม๊า แผลปิดสนิทแล้ว" "ดีแล้วล่ะจ้ะ แต่ที่ม๊าถามไม่ใช่แค่เรื่องนั้นหรอก..." "เอ่อ แล้วมีเรื่องอะไรอีกหรอคะ" คริสตัลถามอย่างงุนงง นอกจากเรื่องที่เธอบาดเจ็บ ก็ไม่เห็นจะมีเรื่องอะไรแล้วนี่หน่า… "ก็พี่เขาบอกม๊าว่าช่วงนี้หนูอารมณ์อ่อนไหวง่าย หนูโอเครึเปล่าลูก มีอะไรไม่สบายใจบอกม๊าได้นะ" คาร่าเดินเข้าไปกุมมือบางเบาๆ พลางเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "เอ่อ ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้หนูไม่สบายใจหรอกค่ะ แต่ว่าา..." คริสตัลอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไงดี "…แต่ว่า หนูไม่รู้ว่าช่วงนี้ตัวเองเป็นอะไร ถึงได้มีอารมณ์แบบนั้น" "หนูขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง โดยเฉพาะเฮีย..." ร่างบางก้มหน้าพูดเสียงหงอย "ไม่เป็นไรครับ เฮียแค่เป็นห่วงกลัวว่าเหตุการณ์ร้ายๆ ที่ผ่านมา จะส่งผลกระทบต่อจิตใจของหนูมาก จนทำให้หนูเป็นแบบนี้" อีกอย่างหนึ่งเขากลัวว่าเธอจะคิดมากจนกลายเป็นโรคซึมเศร้า "เรื่องมันผ่านไปแล้ว หนูไม่ได้กลับไปคิดถึงมันหรอกค่ะ และตอนนี้หนูก็สบายดี ไม่ได้เป็นอะไรจริ
ติ๊ดๆๆๆๆ!! สัญญาณชีพจรดังขึ้นรัวๆ อย่างผิดปกติ ทำให้พยาบาลต้องรีบวิ่งไปตามหมอมาดูอาการ "คิรัน คอปเตอร์! หนูเป็นอะไรครับ ฟื้นขึ้นมาหาพี่สิ! ฮึก!" คริสตัลร้องตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างเล็กก็กระตุกเกร็งแล้วนิ่งไป "ฮื้ออ คิรันอย่าเป็นอะไรนะ!!" "พวกคุณออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ!" พยาบาลบอกกับทั้งสองคน "เ
พรึ่บ!! "เฮือก!! ไม่นะคิรัน!!!" ร่างบางลืมตาสะดุ้งตื่น ร้องเรียกหาคนในความฝันเสียงดังลั่น "คริสตัล!! หนูเป็นยังไงบ้างครับ เจ็บตรงไหน!!?" คิมหันต์ถามอย่างร้อนรน เมื่อเห็นแฟนสาวที่สลบไปหลายวันฟื้นขึ้นมาแล้วร้องตะโกนเสียงดัง "ฮึก! เฮีย~" คริสตัลน้ำตาคลอ เมื่อหันไปตามเสียงแล้วเห็นคนรักที่
"!!!" เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้ทุกคนหันไปมอง "คนนี้แหละที่ไปช่วยพวกกู แล้วก็...ฆ่าไอ้เดเนียล!" วายุกระซิบบอกกับคิมหันต์ "ลุงคาลอส!!" ร่างสูงเรียกชื่อผู้มาใหม่อย่างแปลกใจ "คริสตัลเป็นยังไงบ้าง" ร่างชายวัยกลางคน เดินไปยืนมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเป็นกังวล "น้องยังไม่พ้นขีดอันตรายครั
"ว่าไงครับ รู้สึกยังไง" คิมหันต์ตั้งหน้าตั้งตารอคำถามจากร่างบาง "......" มันพูดไม่ออกอ่ะ~ "...หนูไม่ได้รู้สึกแบบเฮียใช่ไหมครับ แต่ไม่เป็นไร! สักวัน เฮียจะทำให้หนูรักเฮียให้ได้!!" เขาพูดเสร็จก็ลุกขึ้นจากเตียง หมับ!!! "เฮียอย่าเพิ่งไป คือหนู..." ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหันกลับไปมองร่าง





