feeling in love ตกหลุมพราง(รัก)รุ่นพี่สุดโหด

feeling in love ตกหลุมพราง(รัก)รุ่นพี่สุดโหด

last updateLast Updated : 2025-06-03
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
48Chapters
4.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขา ผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดา ในรั้วมหาลัยใครๆ ต่างก็รู้ว่าคิมหันต์นั้น หล่อ รวย เก่ง เท่ห์ ฮ็อต และ โหด!!! แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าแท้จริงแล้ว เขาคือทายาทมาเฟียที่กำลังจะขึ้นมาสื่อทอดตำแหน่งต่อจากพ่อ แต่มีข้อแม้ว่าเขาจะต้องหานายหญิงคนใหม่ และแต่งงานก่อน ถึงจะขึ้นรับตำแหน่งได้ ส่วนเธอ ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่อยากมีชีวิตที่สงบสุข นิสัยนิ่ง และเย็นชาเป็นบางครั้ง จนหลายคนคิดว่าเธอนั้นหยิ่ง! โลกส่วนตัวสูง! เข้าถึงยาก! และที่คริสตัลต้องแสดงออกแบบนั้น นั่นก็เพราะว่ามีเหตุผลบางอย่าง…แต่จริงๆ แล้วน้อยคนนักที่จะรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเธอนั้น ทั้งแสบ ซน ดื้อ และขี้อ้อนมากๆ เมื่อผู้ชายโหด และผู้หญิงที่ใครๆ ก็คิดว่า หยิ่งและโลกส่วนสูง มาเจอกันความวุ่นวายจึงได้เกิดขึ้น… “คนอะไร ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย” “ไม่มีความเป็นผู้หญิงแล้วมันยังไง…เอาพี่ทำผัวได้แล้วกัน!” “งั้นก็เอาต้องนี้เลยสิ!!”

View More

Chapter 1

ตอนที่1 แนะแนว

"Lady Evelyne... Duchess Marianne memerintahkan Anda segera bersiap."Suara itu lembut. Terlalu lembut. Seperti kapas yang diusapkan ke telinga.

Aruna membuka mata. Dan dunia yang ia kenal lenyap. Bukan lampu neon kantor. Bukan meja kerja dengan tumpukan berkas. Bukan kursi ergonomis yang sudah bunyi kalau digerakkan.Langit-langit penuh ukiran emas. Lilin-lilin menyala di sudut ruangan—api beneran, bukan lampu hias. Tempat tidur besar berkanopi dengan tiang-tiang berukir sulur mawar. Meja rias antik, cermin besar berbingkai vintage, dan aroma bunga segar yang tidak pernah ia hirup di dunia lama. Aruna duduk perlahan. Tubuhnya terasa ringan—terlalu ringan. Ini mimpi.Ia mencubit lengannya. Kuat. Sakit. Ini bukan mimpi.

"Lady?" Seorang pelayan berdiri di samping tempat tidur, membungkuk dalam-dalam. Wajahnya muda, penuh kekhawatiran. "Anda tidak apa-apa?"

Aruna menatapnya. Kemudian menunjuk dirinya sendiri dengan jari gemetar."Lady...? Aku?"

Pelayan itu mengangkat wajah, bingung. "Tentu Anda Lady Evelyne. Putri dari Duchess Marianne. Bangsawan tinggi Kerajaan Asteria."

Nama itu. Evelyne. Aruna merasakan sesuatu berdenyut di kepalanya. Bukan sakit—tapi seperti pintu terbuka. Dan ingatan itu tumpah.

*****

Tiga jam sebelumnya...

"Gaji kamu dipotong!" Kalimat itu menamparnya lebih keras dari apa pun. Aruna baru saja melangkah masuk ke ruangan direkturnya. Belum sempat menarik kursi. Belum sempat mengucap salam. Dan langsung dihajar dengan potongan gaji.

"Karena apa, Pak?" Suaranya keluar lebih kecil dari yang ia inginkan.

Direkturnya—pria berjas rapi dengan ekspresi datar—melemparkan sebuah berkas ke meja. "VIP komplain. Menu tidak sesuai revisi. Dessert rusak. Target bulanan gagal. Dan kamu manajer operasional."

Aruna menatap berkas itu. Ia tahu isinya tanpa perlu membaca. Revisi menu datang mendadak satu jam sebelum produksi. Tim dapur sudah terlanjur siapin bahan versi lama. Ia sudah order ulang, tapi bahan yang datang kualitasnya jelek. Dessert rusak karena mobil pendingin tim logistik bermasalah. Target jebol karena dua hal di luar kendalinya.

Semua fakta itu ada di kepalanya. Siap dilontarkan.

Tapi direkturnya mendahului. "Kamu yang bertanggung jawab."

Dan kata-kata itu menggunting habis keberaniannya. Karena benar. Ia manajer operasional. Empat adik yang masih sekolah. Orang tua sakit-sakitan. Dan posisi ini—dengan segala tekanannya—adalah satu-satunya cara ia bisa memastikan mereka semua tetap hidup.

"Bonus dibatalkan. Potongan lima persen. Malam ini kamu periksa ulang semua laporan distribusi dan supplier."

Aruna mengangguk. Blazer lamanya yang sudah pudar di siku terasa sesak di bahu. "Baik, Pak."

Di luar ruangan, ia berhenti sejenak di lorong. Menarik napas. Lalu melanjutkan langkah. Menangis tidak akan mengembalikan lima persen gajinya.

Malam itu, Aruna lembur sendirian. Kantor sudah sepi. Hanya suara kipas komputer dan derik lampu neon yang menemani. Layar monitor menyala dengan puluhan file berjejer—laporan distribusi, data supplier, angka-angka yang sudah ia periksa berkali-kali. Kepalanya berat. Mata perih. Tangan mulai gemetar di atas keyboard pukul setengah satu dini hari. Ia meraih gelas di sampingnya. Amerikano enam shot. Pahit. Tapi tidak cukup menahan kantuk yang merangsek dari segala arah. Matanya jatuh ke tas di lantai. Dari dalam, ia mengeluarkan buku bersampulkan ilustrasi gadis bergaun dansa. Istana Elarion: Takhta dan Dusta. Novel murahan tentang kerajaan dan intrik bangsawan. Satu-satunya hiburan murah yang ia mampu.

Ia buka di halaman tengah. Bab di mana Lady Evelyne Ardent—antagonis pemalas yang menyebalkan—akhirnya dihukum. Adegan favoritnya. Setiap baca bagian ini, ia merasa ada keadilan di dunia. Tapi malam ini matanya terlalu berat. Buku itu jatuh menutupi wajahnya. Atau ia yang jatuh tertidur. Aruna tidak tahu.

*****

Dan sekarang...

Aruna berdiri. Melangkah ke cermin. Setiap langkah terasa seperti menapak di atas awan. Cermin itu menangkap bayangan yang bukan dirinya. Rambut pirang panjang tergerai sepinggang. Bukan rambut hitam lurus yang biasa ia ikat asal-asalan. Kulit seputih salju—tanpa lingkaran hitam di bawah mata. Mata biru muda dengan bulu mata lentik yang tidak pernah ia punya. Bibir semerah ceri yang tidak pernah ia punya waktu untuk mewarnai.Aruna mengangkat tangan. Wanita di cermin melakukan hal sama. Ia menyentuh pipinya—mulus. Halus. Seperti tidak pernah begadang sekalipun.

"Ini... aku?" Suaranya berbeda. Lebih lembut. Lebih merdu.

Di belakangnya, pelayan itu berkata, "Pesta Musim Semi akan digelar di Istana Elarion malam ini, Lady. Putra Mahkota Kael Draven akan hadir."

Putra Mahkota Kael. Nama itu menyalakan lampu lain di kepalanya. Istana Elarion. Kael Draven. Lady Evelyne Ardent. Novel itu. Ia sedang berada di dalam novel itu. Aruna mencoba mengingat sinopsisnya. Lady Evelyne—antagonis cantik, manja, pemalas. Terobsesi pada pangeran. Di akhir cerita, ia dipermalukan di depan seluruh istana dan kehilangan segalanya.

Astaga.

Ia menatap bayangannya lagi. Gaun tidur sutra yang ia kenakan harganya mungkin lebih dari sebulan gajinya di dunia lama. Meja rias penuh perhiasan. Pelayan pribadi yang menunggu perintah. Tapi semua ini... punya harga. Di dunia lama, ia kehilangan lima persen gaji. Di dunia baru, ia bisa kehilangan segalanya. Aruna menarik napas panjang

"Katakan padaku," ucapnya pelan. "Apa yang biasa kulakukan di pesta seperti ini?"

Pelayan itu mengerjap. "Anda... lupa, Lady? Biasanya Anda mendekati Pangeran Kael. Berdansa dengannya. Melakukan segala cara untuk menarik perhatiannya."

Aruna mengangguk pelan. Evelyne versi asli gila pangeran. Tapi aku... aku Aruna Wijaya. Manajer operasional yang baru dipotong gaji. Aku tidak punya waktu untuk urusan pangeran-pangeranan. Ia menatap tajam bayangannya sendiri di cermin.

"Tidak. Malam ini... aku akan berbeda."

Pelayan itu membelalak. "Berbeda? Maksud Lady?"

Aruna tersenyum tipis. Senyum yang tidak pernah dimiliki Lady Evelyne. "Aku tidak akan mengejar pangeran. Aku hanya akan... menikmati pesta."

Di luar jendela, matahari kerajaan mulai naik di ufuk timur. Hari pertama Aruna Wijaya di dunia baru telah dimulai. Dan ia sudah punya satu resolusi. Hidup ini promosi, bukan bencana. Dan aku tidak akan menyia-nyiakannya.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
48 Chapters
ตอนที่1 แนะแนว
ก๊อก ๆ ๆ!!"คริส ยัยคริส!!" โอ๊ยยยย เคาะประตูอะไรแต่เช้าเนี่ยคนจะนอน ฮื่อออ เพิ่งจะได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองอ่ะก๊อก ๆ ๆ!!"คริสตัล! ตื่นได้แล้วไม่ไปโรงเรียนรึไง เดี๋ยวก็สายหรอกลูกคนนี้หนิ" ยัง ยังจะเคาะอีก จะนอนนน เอ๊ะ?! แต่เดี๋ยวนะโรงเรียนหรอ? โรงเรียน!! ใช่วันนี้ฉันต้องไปโรงเรียนหนิ"เฮ้ย! จะสายแล้ว ตายแน่ๆ เลยจะไปทันไหมเนี่ย ตื่นแล้วค่าแม่!" ฉันคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียงมาดู ก็ต้องตกใจเพราะนี่มัน 07:40น.แล้ว มีเวลาอีก 20นาทีเท่านั้น…ฉันรีบตะโกนบอกแม่ทันทีว่าตื่นแล้ว จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองทันทีตึก! ตึก ๆ ๆ!"ลงมาสักที ไปโรงเรียนก็ตื่นสายทุกวัน ตั้งแต่เข้าโรงเรียนวันแรก จนตอนนี้จะจบม.6 อยู่ละก็ยังไปสาย" เสียงแม่บ่นฉันเองแหละ บ่นทู๊กกกวันไม่เบื่อบ้างรึไง ก็รู้ว่าตื่นสายทุกวันแล้วยังจะบ่น…แหะๆ ฉันได้แค่พูดอยู่ในใจนะ ไม่กล้าพูดออกไปหรอกขืนพูดไปมีหวังได้โดนตะหลิวฟาดหน้าแน่ๆ"โธ่แม่~ ก็มันง่วงอ่ะ ได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง" ฉันพูดกับแม่ด้วยเสียงอ้อนๆ หรืองัวเงียวะ แต่ชั่งเหอะ เฮ้ออ ยังนอนไม่เต็มอิ่มเรอะ จะว่าไปตอนนี้ก็ยังง่วงอยู่เลย ห้าวววว~โป๊ก!!"นี่แน่ะ! ตื่นยัง? แล้
Read more
ตอนที่2 วันซวย
"คริสตัล..." ฉันเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว กำลังล้างมือและส่องกระจกอยู่ ก็มีคนเรียกขึ้น จึงหันไปดู แต่พอเห็นหน้าคนเรียกก็ต้องมองบนทันที"........" ฉันไม่ได้ตอบ แต่ก็รอฟังอยู่ว่าเขาคนนั้นจะพูดอะไร"เอ่อออ...คืออ.." ฉันยังคงเงียบ และทำหน้าเรียบเฉยต่อไป"เอ่อ คือว่าเรา..." มีอะไรทำไมไม่พูดสักที ชักจะรำคาญแล้วนะ อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นแหละ"ไฟนอล! นายมีอะไรก็รีบพูดมาสักทีเถอะ มัวอ้ำอึ้งอยู่ได้!" คนที่เข้าทักฉันคือไฟนอล อยู่ม.6 เหมือนกัน แต่คนละห้องเป็นผู้ชายที่พยายามเข้ามาตีสนิทกับฉันมากที่สุด แต่ฉันไม่อยากสนิทด้วยไง! เพราะมันโคตรเจ้าชู้เลย ถ้าถามว่าทำไมถึงสนิทกับโลกันตร์ได้ทั้งที่มันก็เจ้าชู้เหมือนกัน ก็เพราะว่าโลกันตร์มันไม่ได้หน้าตัวเมีย เหมือนไอไฟนอลไง!! ทั้งหลอกฟันผู้หญิง และเอาผู้หญิงไปเป็นของเดิมพันในเกมของมันที่ฉันรู้ก็เพราะเผลอไปได้ยินมันคุยกับเพื่อน ว่าหลอกฟันรุ่นน้องคนหนึ่งได้สำเร็จ แล้วเอาผู้หญิงคนนั้นไปเป็นของเดิมพันที่มันแข่งรถแพ้ด้วย แค่นั้นยังไม่พอมันยังตั้งเป้าหมายใหม่เอาไว้ด้วยทุกคนลองทายสิว่าเป้าหมายใหม่ของมันคือใคร…"คือออ คือฉันชอบเธออ่ะ ชอบมานานแล้วด้วย!" เหอะ!คิดไว้ไม่มี
Read more
ตอนที่3 พบเจอ
"พวกแกสองคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย รีบเข้าไปฟังการแนะแนวได้แล้ว นี่ก็เป็นมหาลัยสุดท้ายแล้วที่มาแนะแนว ถ้าพลาดครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเรียนที่ไหนแล้ว" เออจริงด้วย ดีนะที่ยัยน้ำหนาวเตือนซะก่อน ไม่งั้นคงอยู่ตรงนี้อีกนานเลย พอมันพูดเสร็จก็เดินไปกับแสงเหนือ ไม่รอกันเลย"เออๆ รีบไปกันเหอะ เขาเข้ากันไปในห้องหมดแล้ว จะมีที่นั่งไหมเนี่ย" ฉันพูดอย่างร้อนรน เพราะกลัวว่าจะไม่มีที่นั่ง"มึงเพิ่งคิดขึ้นได้หรอ สมองช้าจริงๆ" ไอ้โลกันต์! มันจะเป็นศัตรูทั้งแสงเหนือแล้วก็ฉันเลยใช่ไหม"ไอ้กันต์ นี่แกจะเป็นศัตรูกับฉันด้วยใช่ไหมห๊ะ!!" มันด่าฉันเสร็จก็วิ่งหนีไปเลย อ้าว! แล้วฉันจะยืนโวยวายอยู่ตรงนี้ทำไมวะ พวกมันไปกันหมดแล้วฉันก็วิ่งสิ!ตุบ!!"โอ๊ยยยย!!" เจ็บอ่าา ชนใครอีกเนี่ย"......" เอ๊ะ! ผู้ชาย! แน่นมากแม๊~! หมายถึงหน้าอกนะ แต่ทำไมเงียบๆ วะ?"จะลูบ จะซบอีกนานไหม" เสียงเรียบพูดขึ้นมา แค่เสียงก็ยังหล่อเลย ฉันจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมองแม่เจ้า!!!!"........" สูง! ขาว! หล่อ!! หล่อไม่บันยะบันยัง หล่อไม่เผื่อแผ่ใคร"หล่อ~นี่มัน...เทพบุตรชัดๆ อย่างกับพระเอกในนิยายเลยอ่า" เห้ย!! คิดอะไรอยู่วะ ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ อ
Read more
ตอนที่4 วันซวยของคิมหันต์
คิมหันต์"มึงมองอะไรวะ ไอ้คิม..." วายุถามคิมหันต์เมื่อเห็นว่าร่างสูงเอาแต่มองไปทางอื่น ไม่ได้สนใจการแนะแนวในครั้งนี้เลย"......" ไม่มีเสียงตอบกลับ ร่างสูงยังคงมองไปทางเดิมด้วยสายตาที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์"...อะไรของมัน ถามก็ไม่ตอบ แถมยังจ้องเหมือนจะเขมือบใครอีก""หึ! มันก็จ้องจะตะครุบเหยื่อไง" เดวิลพูดอย่างรู้ทันเพื่อนว่ากำลังคิดอะไรอยู่"แต่ดูแล้วเหยื่อตัวนี้จะพยศแรงไปหน่อยว่ะ" ฟินิกซ์เอ่ยขึ้นอย่างขบขัน เมื่อนึกถึงวีรกรรมของเหยื่อตนนั้น ที่ทำเพื่อนเขาไว้อย่างเจ็บแสบ"นี่อย่าบอกนะ ว่าตอนที่กูไปเข้าห้องน้ำพวกมึงเจออะไรเด็ดๆ แล้วไม่บอกกู" อะไรเด็ดๆ ที่ว่าก็ไม่พ้นเรื่องผู้หญิงนั่นแหละ"แล้วใครวะเหยื่อของมัน แจ่มไหม" วายุถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าใครที่ทำให้เสือจอมโหดอย่างเพื่อนเขาสนใจได้ แถมยังพยศอีก"พวกมึงจะหยุดพูดกันได้ยัง!!" เสียงดุดันปนความหงุดหงิดของคิมหันต์ ไม่ได้ทำให้เพื่อนกลัวเลย แต่ยิ่งทำให้สนุก (สะใจ) ขึ้นไปอีก ที่มีคนทำให้เขาอารมณ์เสียได้ขนาดนี้"เอาน่า~ มึงก็อย่าไปใส่ใจเลย ก็แค่เด็ก" ฟินิกซ์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคิมหันต์ยังคงหัวร้อนอยู่"เด็กแสบน่ะสิ!! ถ้าไม่เ
Read more
ตอนที่5 สอบติด
1 เดือนต่อมา"กรี๊ดดด!! / เฮ้!!! สอบติดแล้วโว๊ยยย!!" ตอนนี้พวกฉันนั่งกันอยู่ที่สวนสาธารณะ กำลังดูประกาศผลสอบ พอเห็นว่ามีชื่อทุกคนพวกเราก็กรีดร้องด้วยความดีใจ ในที่สุดก็สอบติด สมแล้วที่ติวกันมา1เดือนเต็มๆ"ไอเหี้ย! ดีใจฉิบหาย ในชีวิตนี้กูไม่เคยตั้งใจ และดีใจขนาดนี้มาก่อนเลย" โลกันตร์มันก็พูดเวอร์ไป แต่ถ้าสำหรับมันอาจจะจริง ชีวิตนี้มันไม่เคยจริงจังกับเรื่องเรียนขนาดนี้มาก่อน เพราะมันมัวแต่ไปจริงจังเรื่องผู้หญิงไง"เฮ้อออ แล้วหลังจากนี้จะเอาไงกันต่อวะ""ก็ต้องไปรายงานตัวที่มหาลัย แล้วก็ต้องเข้าฟังการปฐมนิเทศอ่ะ รอดูประกาศของมหาลัยอีกที" ฉันบอกพวกมันไปว่าจากนี้ต้องทำยังไงต่อ"พวกมึง กูว่าจะออกไปอยู่คอนโดว่ะ ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง!! กูจะได้ไปเที่ยวและหาสาวๆ ของกูได้อย่างสะดวก" โลกันต์มันพูดพร้อมทำหน้าเพ้อฝันที่โคตรจะหื่นกาม!! เฮ้ออ กูว่าละที่มันดีใจเกินเบอร์นี่ไม่ใช่สอบติดมหาลัย แต่ดีใจที่ได้ไปอยู่คอนโด เพราะจะได้เป็นอิสระจากบ้านมัน"ไอกันตร์มึงจะบ้ากามไปถึงไหน กูล่ะสงสารน้าเพลิงกัณต์กับน้าเพลงขวัญจริงๆ ที่มีลูกชายแรดๆ อย่างมึงเนี่ย" แสงเหนือด่า มันก็ไม่ได้สะทกสะท้านสักนิด"ปล่อยมันไปเ
Read more
ตอนที่6 รับน้องวันแรก
"อ๊าา พูดเสร็จสักที เมื่อยตูดฉิบ" เสียงเบื่อหน่ายของแสงเหนือบ่นขึ้นพร้อมกับเหยียดแขนขึ้นแล้วบิดขี้เกียจหลังปฐมนิเทศเสร็จ"หลังจากนี้ก็คงเป็นช่วงรับน้องสินะ พวกแก! ฉันไปดูรีวิวการรับน้องมา มีแต่คนบอกว่าพี่ว๊ากคณะเราโคตรโหดเลย!" ใบหน้าหวานของน้ำหนาวแสดงความกังวลออกมา เมื่อพูดถึงพี่ว๊าก"อืมจริง กูก็ได้ยินคนที่อยู่ในห้องปฐมนิเทศพูดกันแบบนั้น โดยเฉพาะเฮดว๊าก!" โหดขนาดนั้นเลยหรอวะ จู่ๆ ฉันก็นึกถึงหน้าโหดๆ ของใครคนหนึ่งขึ้นมา ถึงเขาจะเรียนที่นี่ด้วย แต่ก็คงไม่ได้เจอกันหรอก!"...โลกคงไม่กลมหรอกมั้ง" มหาลัยมีตั้งหลายคณะหลายสาขา จะเจอกันก็คงยาก แต่ถึงจะเจอกันเขาก็คงจำหน้าฉันไม่ได้หรอก เพราะเรื่องมันผ่านไปนานแล้ว…เอ๊ะ! แล้วฉันจะนึกถึงเขาทำไมเนี่ย!!"หื้อ~ มึงว่าไงนะคริสตัล" โลกันตร์เอียงคอถามด้วยสีหน้างงงวยเมื่อได้ยินฉันพึมพำเสียงเบาอยู่คนเดียว"ปะ ป่าวไม่มีไร มึงนี่ก็เสือกจริงไอ้กันตร์" ฉันด่าและขึ้นเสียงกลบเกลื่อนใส่มัน ไม่อยากให้มันรู้ว่าฉันกำลังคิดถึงใครอยู่ เพราะถ้ารู้ก็แซวไม่หยุดแน่เหมือนอย่างตอนนั้น ฉันเล่าให้พวกมันฟังทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วพวกมันก็แซวฉันว่าเคลิ้มผู้ชายหล่อจนเกาะไม
Read more
ตอนที่7 พี่ว๊าก
"เลิกประชุมเชียร์แล้ว พวกมึงจะไปไหนกันต่อ" แสงเหนือถามพวกฉันว่าจะไปไหนกันต่อ ซึ่งตอนนี้พวกเรายืนอยู่หน้ามหาลัย"ฉันกับน้ำหนาวจะไปหางานทำ" ฉันบอกพวกมันไป เพราะตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะหางานทำ ส่วนน้ำหนาวก็จะไปกับฉันด้วย"แล้วพวกแกจะทำงานอะไรกัน""ถ้าฉันบอก แกจะด่าฉันไหม" ฉันลังเลที่จะบอกมันว่าจะไปทำงานที่ไหน เพราะกลัวมันจะด่าที่ฉันเลือกจะทำงานนั้น"พูดมาเถอะ กูจะด่าก็เพราะมึงลีลาไม่ยอมบอกสักทีนี่แหละ" บอกก็ได้วะ"คือออ ตอนแรกกูว่าจะไปทำงานที่คลับอ่ะ"ฉันบอกมันเสียงเบาอย่างคนกลัวความผิด พร้อมกับหลับตาปี๋รอฟังคำด่า"........"หื้ออ!!? ทำไมเงียบ ไม่มีเสียงด่า"...ทำไมไม่ด่าอ่ะ" ฉันถามมันอย่างแปลกใจที่มันไม่ด่าฉันว่าทำอะไรสิ้นคิดประมาณนั้น"ยังไม่ด่า รอมึงพูดให้จบก่อน ตอนแรกว่าจะไป แล้วตอนนี้ล่ะ?" แสงเหนือกอดอกมองหน้าฉันนิ่ง ส่วนโลกันตร์ก็นั่งขมวดคิ้วอยู่ มันคงไม่เห็นด้วยเหมือนกันที่พวกฉันจะไปทำงานที่คลับ แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร"ไม่ไปแล้ว เพราะอายุยังไม่ถึง20""ก็รู้นี่ ยังดีนะที่คิดได้" เฮ้อออโล่งอก เหมือนเด็กทำความผิดแล้วโดนแม่จับได้เลยกู"แหะ~ ไปทำที่อื่นก็ได้ ไม่กี่วันก็จะ19แล้ว เหลืออ
Read more
ตอนที่8 Demon King
แฮ่กๆ แฮ่กๆเหนื่อย!! ตอนนี้ปี1 กลับมารวมตัวกันที่ลานเกียร์แล้วแต่ละคนนั่งกันอย่างหมดสภาพเลย พี่ๆ ฝ่ายสวัสดิการจึงเอาน้ำและผ้าเย็นมาให้"จำวันนี้เอาไว้นะครับ ถ้าวันหลังพวกคุณคนใดคนหนึ่งหรือทั้งหมดยังทำตัวเหลวไหล และไม่เคารพกฎ เคารพรุ่นพี่ ก็จะโดนทำโทษแบบวันนี้ และรับผิดชอบร่วมกันหมดทั้งชั้นปี""......." ปีหนึ่งนั่งฟังอย่างเงียบๆ และสงบเสงี่ยม ไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา แม้แต่เสียงหายใจยังพยายามกลั้นให้ออกมาเบาที่สุด"...ฮัดชิ้ว!!!" เพราะทุกคนเงียบมาก เมื่อมีเสียงดังขึ้น ทำให้ทุกสายตาหันมามองที่ฉันทันที แม้แต่รุ่นพี่ก็ยังมอง ส่วนผู้ชายคนนั้น เรียกได้ว่าสายตาจดจ้องมาที่ฉันตลอด บางครั้งที่เงยหน้ามอง เขาก็ยังไม่ละสายตาไปไหนเลยมุแง๊~เหมือนเขาจะเข้ามาตะครุบฉันเลย"เอาหล่ะ ต่อไปนี้พวกผมจะแนะนำตัวให้พวกคุณรู้จัก ตั้งใจฟัง และก็จำพวกผมให้ได้!!" เสียงเรียบนิ่งแต่ดังของรุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้น ทำให้ทุกคนเลิกสนใจฉัน แล้วหันไปฟังรุ่นพี่"สวัสดีครับ ผมวายุ วิศวะโยธา ปี3 เป็นพี่ว๊าก" พี่ที่ชื่อวายุแนะนำตัวก่อนคนแรก พร้อมส่งสายตาแพรวพราวไปทั่ว เฮ้อ สายตาแบบนี้ไม่ต่างจากไอ้โลกันตร์"อร้ายย~ แกพี่วายุหล่อมากกก
Read more
ตอนที่9 ปะทะอีกครั้ง
21:45น.หลังจากกลับจากมหาลัยฉันก็ไปทำงานทันที เลิกงานก็เกือบ 3ทุ่มแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้อง กำลังนอนคิดว่าจะเตรียมรับมือยังไงกับนายคิมหันต์ ฉันว่าเขาต้องจำฉันได้และแค้นมากแน่นอน ขนาดวันนี้ตอนประชุมเชียร์ยังมองฉันแทบไม่ละสายตาไปไหน ถ้าเขาฉีกฉันเป็นชิ้นๆ ได้คงทำไปแล้ว หุ้ย! คิดแล้วขนลุก ฉันจะทำยังไงดีนะ เพราะการหลบๆ ซ่อนๆ มันไม่ใช่นิสัยฉันเลยสักนิดฉันคิดไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน...1 อาทิตย์ผ่านไปมหาลัยKH"ฮื้ออพวกแก~ ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ทำไมพี่เขาบ้าอำนาจขนาดนี้วะ" ฉันมาเข้าห้องน้ำแล้วคุยโทรศัพท์กับแสงเหนือ วันนี้มันไม่ได้มา เพราะไม่สบายตอนนี้เป็นเวลาหลังจากเลิกประชุมเชียร์ นี่ก็ผ่านไปอีก1อาทิตย์แล้ว สำหรับการรับน้องของคณะวิศวะ ตั้งแต่พวกพี่ว๊ากลงมาคุม ฉันก็ไม่เคยพบกับความสบายอีกต่อไปเลย ทั้งโดนด่า โดนทำโทษ ชีวิตฉันไม่ต่างจากนักโทษสักนิด แถมยังต้องพยายามหลบหน้ากับนายนั่นอีก จะทนไม่ไหวแล้วนะ!!"หึ!! แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรอ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นข้างหลังพวกฉัน ฉันจึงหันไปดูก็พบว่าเป็นเขา…มาอยู่ตรงนี้ได้ไง ฉันอุตส่าห์เลี่ยงการเจอหน้าเขามาตลอด"ใช่! แต่ที่ทนไม่ได้
Read more
ตอนที่10 เตรียมตัว
"พวกแก นั่นคาเฟ่สัตว์ฉันอยากไปอ่ะ ไปกันนะ นะๆ ฉันอยากเล่นกับพวกน้องๆ" เดินมาได้สักพักฉันก็เหลือบไปเห็นคาเฟ่สัตว์พอดี เลยชวนพวกมันเข้าไปด้วย"เฮ้ออ พอเห็นสัตว์น่ารักๆ ก็เปลี่ยนจากเสือร้ายเป็นกระต่ายทันทีเลยเพื่อนกู" โลกันตร์ส่ายหัวพึมพำเบาๆ แต่ฉันได้ยินไง ดูมันเปรียบเทียบ"เสือร้ายอะไรกัน กูออกจะน่ารักเชื่องๆ" พูดเสร็จก็หันไปทำหน้าตา อ้อนๆ ใส่มัน"มึงหยุดทำแบบนั้นเลย ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงจะหลงกลหน้าแบ๊วๆ ของมึงแล้ว แต่พวกกูไม่!"โลกันตร์มันพูดอย่างรู้ทัน"ชิ! แสงเหนือ ฉันอยากเข้าคาเฟ่อ่า~" เมื่อใช้กับโลกันตร์ไม่ได้ผล ฉันจึงหันไปทำหน้าอ้อนที่ดูน่าสงสารให้แสงเหนือแทน เข้าไปกอดแขนแล้วเอาหน้าถูๆ เป็นแมว"เออๆๆ เข้าก็เข้า" เยส! ยังใช้ได้ผล แต่ก่อนเข้าไปในคาเฟ่ฉันยังไม่วายหันหลังไปแลบลิ้นใส่โลกันตร์ด้วย แบร่~คิมหันต์@ร้านอาหารตอนนี้เขานั่งอยู่ที่ร้านอาหาร ในห้างของฟินิกซ์ เพิ่งจะคุยเรื่องธุรกิจของครอบครัวที่จะขยายสาขาใหม่กับลูกค้าเสร็จ สายตาหันไปเห็นคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าคาเฟ่สัตว์กับเพื่อนๆ"หึ!.." มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้น เมื่อเห็นการกระทำของหญิงสาวที่ทำกับเพื่อน"ตอนอยู่กับเพื่อนก็ไม่ได้มีพ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status