All Chapters of feeling in love ตกหลุม(พราง)รักรุ่นพี่สุดโหด: Chapter 1 - Chapter 10

ก๊อก ๆ ๆ!!"คริส ยัยคริส!!" โอ๊ยยยย เคาะประตูอะไรแต่เช้าเนี่ยคนจะนอน ฮื่อออ เพิ่งจะได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองอ่ะก๊อก ๆ ๆ!!"คริสตัล! ตื่นได้แล้วไม่ไปโรงเรียนรึไง เดี๋ยวก็สายหรอกลูกคนนี้หนิ" ยัง ยังจะเคาะอีก จะนอนนน เอ๊ะ?! แต่เดี๋ยวนะโรงเรียนหรอ? โรงเรียน!! ใช่วันนี้ฉันต้องไปโรงเรียนหนิ"เฮ้ย! จะสายแล้ว ตายแน่ๆ เลยจะไปทันไหมเนี่ย ตื่นแล้วค่าแม่!" ฉันคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียงมาดู ก็ต้องตกใจเพราะนี่มัน 07:40น.แล้ว มีเวลาอีก 20นาทีเท่านั้น…ฉันรีบตะโกนบอกแม่ทันทีว่าตื่นแล้ว จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองทันทีตึก! ตึก ๆ ๆ!"ลงมาสักที ไปโรงเรียนก็ตื่นสายทุกวัน ตั้งแต่เข้าโรงเรียนวันแรก จนตอนนี้จะจบม.6 อยู่ละก็ยังไปสาย" เสียงแม่บ่นฉันเองแหละ บ่นทู๊กกกวันไม่เบื่อบ้างรึไง ก็รู้ว่าตื่นสายทุกวันแล้วยังจะบ่น…แหะๆ ฉันได้แค่พูดอยู่ในใจนะ ไม่กล้าพูดออกไปหรอกขืนพูดไปมีหวังได้โดนตะหลิวฟาดหน้าแน่ๆ"โธ่แม่~ ก็มันง่วงอ่ะ ได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง" ฉันพูดกับแม่ด้วยเสียงอ้อนๆ หรืองัวเงียวะ แต่ชั่งเหอะ เฮ้ออ ยังนอนไม่เต็มอิ่มเรอะ จะว่าไปตอนนี้ก็ยังง่วงอยู่เลย ห้าวววว~โป๊ก!!"นี่แน่ะ! ตื่นยัง? แล้

"พวกแกสองคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย รีบเข้าไปฟังการแนะแนวได้แล้ว นี่ก็เป็นมหาลัยสุดท้ายแล้วที่มาแนะแนว ถ้าพลาดครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเรียนที่ไหนแล้ว" เออจริงด้วย ดีนะที่ยัยน้ำหนาวเตือนซะก่อน ไม่งั้นคงอยู่ตรงนี้อีกนานเลย พอมันพูดเสร็จก็เดินไปกับแสงเหนือ ไม่รอกันเลย"เออๆ รีบไปกันเหอะ เขาเข้ากันไปในห้องหมดแล้ว จะมีที่นั่งไหมเนี่ย" ฉันพูดอย่างร้อนรน เพราะกลัวว่าจะไม่มีที่นั่ง"มึงเพิ่งคิดขึ้นได้หรอ สมองช้าจริงๆ" ไอ้โลกันต์! มันจะเป็นศัตรูทั้งแสงเหนือแล้วก็ฉันเลยใช่ไหม"ไอ้กันต์ นี่แกจะเป็นศัตรูกับฉันด้วยใช่ไหมห๊ะ!!" มันด่าฉันเสร็จก็วิ่งหนีไปเลย อ้าว! แล้วฉันจะยืนโวยวายอยู่ตรงนี้ทำไมวะ พวกมันไปกันหมดแล้วฉันก็วิ่งสิ!ตุบ!!"โอ๊ยยยย!!" เจ็บอ่าา ชนใครอีกเนี่ย"......" เอ๊ะ! ผู้ชาย! แน่นมากแม๊~! หมายถึงหน้าอกนะ แต่ทำไมเงียบๆ วะ?"จะลูบ จะซบอีกนานไหม" เสียงเรียบพูดขึ้นมา แค่เสียงก็ยังหล่อเลย ฉันจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมองแม่เจ้า!!!!"........" สูง! ขาว! หล่อ!! หล่อไม่บันยะบันยัง หล่อไม่เผื่อแผ่ใคร"หล่อ~นี่มัน...เทพบุตรชัดๆ อย่างกับพระเอกในนิยายเลยอ่า" เห้ย!! คิดอะไรอยู่วะ ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ อ

1 เดือนต่อมา"กรี๊ดดด!! / เฮ้!!! สอบติดแล้วโว๊ยยย!!" ตอนนี้พวกฉันนั่งกันอยู่ที่สวนสาธารณะ กำลังดูประกาศผลสอบ พอเห็นว่ามีชื่อทุกคนพวกเราก็กรีดร้องด้วยความดีใจ ในที่สุดก็สอบติด สมแล้วที่ติวกันมา1เดือนเต็มๆ"ไอเหี้ย! ดีใจฉิบหาย ในชีวิตนี้กูไม่เคยตั้งใจ และดีใจขนาดนี้มาก่อนเลย" โลกันตร์มันก็พูดเวอร์ไป แต่ถ้าสำหรับมันอาจจะจริง ชีวิตนี้มันไม่เคยจริงจังกับเรื่องเรียนขนาดนี้มาก่อน เพราะมันมัวแต่ไปจริงจังเรื่องผู้หญิงไง"เฮ้อออ แล้วหลังจากนี้จะเอาไงกันต่อวะ""ก็ต้องไปรายงานตัวที่มหาลัย แล้วก็ต้องเข้าฟังการปฐมนิเทศอ่ะ รอดูประกาศของมหาลัยอีกที" ฉันบอกพวกมันไปว่าจากนี้ต้องทำยังไงต่อ"พวกมึง กูว่าจะออกไปอยู่คอนโดว่ะ ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง!! กูจะได้ไปเที่ยวและหาสาวๆ ของกูได้อย่างสะดวก" โลกันต์มันพูดพร้อมทำหน้าเพ้อฝันที่โคตรจะหื่นกาม!! เฮ้ออ กูว่าละที่มันดีใจเกินเบอร์นี่ไม่ใช่สอบติดมหาลัย แต่ดีใจที่ได้ไปอยู่คอนโด เพราะจะได้เป็นอิสระจากบ้านมัน"ไอกันตร์มึงจะบ้ากามไปถึงไหน กูล่ะสงสารน้าเพลิงกัณต์กับน้าเพลงขวัญจริงๆ ที่มีลูกชายแรดๆ อย่างมึงเนี่ย" แสงเหนือด่า มันก็ไม่ได้สะทกสะท้านสักนิด"ปล่อยมันไปเ

"เลิกประชุมเชียร์แล้ว พวกมึงจะไปไหนกันต่อ" แสงเหนือถามพวกฉันว่าจะไปไหนกันต่อ ซึ่งตอนนี้พวกเรายืนอยู่หน้ามหาลัย"ฉันกับน้ำหนาวจะไปหางานทำ" ฉันบอกพวกมันไป เพราะตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะหางานทำ ส่วนน้ำหนาวก็จะไปกับฉันด้วย"แล้วพวกแกจะทำงานอะไรกัน""ถ้าฉันบอก แกจะด่าฉันไหม" ฉันลังเลที่จะบอกมันว่าจะไปทำงานที่ไหน เพราะกลัวมันจะด่าที่ฉันเลือกจะทำงานนั้น"พูดมาเถอะ กูจะด่าก็เพราะมึงลีลาไม่ยอมบอกสักทีนี่แหละ" บอกก็ได้วะ"คือออ ตอนแรกกูว่าจะไปทำงานที่คลับอ่ะ"ฉันบอกมันเสียงเบาอย่างคนกลัวความผิด พร้อมกับหลับตาปี๋รอฟังคำด่า"........"หื้ออ!!? ทำไมเงียบ ไม่มีเสียงด่า"...ทำไมไม่ด่าอ่ะ" ฉันถามมันอย่างแปลกใจที่มันไม่ด่าฉันว่าทำอะไรสิ้นคิดประมาณนั้น"ยังไม่ด่า รอมึงพูดให้จบก่อน ตอนแรกว่าจะไป แล้วตอนนี้ล่ะ?" แสงเหนือกอดอกมองหน้าฉันนิ่ง ส่วนโลกันตร์ก็นั่งขมวดคิ้วอยู่ มันคงไม่เห็นด้วยเหมือนกันที่พวกฉันจะไปทำงานที่คลับ แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร"ไม่ไปแล้ว เพราะอายุยังไม่ถึง20""ก็รู้นี่ ยังดีนะที่คิดได้" เฮ้อออโล่งอก เหมือนเด็กทำความผิดแล้วโดนแม่จับได้เลยกู"แหะ~ ไปทำที่อื่นก็ได้ ไม่กี่วันก็จะ19แล้ว เหลืออ

21:45น.หลังจากกลับจากมหาลัยฉันก็ไปทำงานทันที เลิกงานก็เกือบ 3ทุ่มแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้อง กำลังนอนคิดว่าจะเตรียมรับมือยังไงกับนายคิมหันต์ ฉันว่าเขาต้องจำฉันได้และแค้นมากแน่นอน ขนาดวันนี้ตอนประชุมเชียร์ยังมองฉันแทบไม่ละสายตาไปไหน ถ้าเขาฉีกฉันเป็นชิ้นๆ ได้คงทำไปแล้ว หุ้ย! คิดแล้วขนลุก ฉันจะทำยังไงดีนะ เพราะการหลบๆ ซ่อนๆ มันไม่ใช่นิสัยฉันเลยสักนิดฉันคิดไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน...1 อาทิตย์ผ่านไปมหาลัยKH"ฮื้ออพวกแก~ ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ทำไมพี่เขาบ้าอำนาจขนาดนี้วะ" ฉันมาเข้าห้องน้ำแล้วคุยโทรศัพท์กับแสงเหนือ วันนี้มันไม่ได้มา เพราะไม่สบายตอนนี้เป็นเวลาหลังจากเลิกประชุมเชียร์ นี่ก็ผ่านไปอีก1อาทิตย์แล้ว สำหรับการรับน้องของคณะวิศวะ ตั้งแต่พวกพี่ว๊ากลงมาคุม ฉันก็ไม่เคยพบกับความสบายอีกต่อไปเลย ทั้งโดนด่า โดนทำโทษ ชีวิตฉันไม่ต่างจากนักโทษสักนิด แถมยังต้องพยายามหลบหน้ากับนายนั่นอีก จะทนไม่ไหวแล้วนะ!!"หึ!! แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรอ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นข้างหลังพวกฉัน ฉันจึงหันไปดูก็พบว่าเป็นเขา…มาอยู่ตรงนี้ได้ไง ฉันอุตส่าห์เลี่ยงการเจอหน้าเขามาตลอด"ใช่! แต่ที่ทนไม่ได้