Win Me Back, My CEO Husband!의 모든 챕터: 챕터 621 - 챕터 630

Nagulat si Maxine. Sa paglipas ng mga taon, walang mas nakakaalam kaysa sa kanya kung gaano kamahal at kung gaano pinapaboran ni Wilbert si Monica. Ngunit ngayon, tila biglang nagbago ang lahat. Tinawag niyang sinungaling si Monica.'Ano naman kaya ang ginawang pagsisinungaling ni Monica?'Tumingin si Maxine kay Wilbert, ang kanyang mga mata ay puno ng paghihinala at pangamba. “S-Sinungaling si Monica? Nagsinungaling ba siya para linlangin ang iba? Tungkol saan siya n-nagsinungaling?” tanong niya, ang tinig ay bahagyang nanginginig sa pagkabalisa.Balisa, tumango si Wilbert. Pagkatapos, may isinulat siya sa palad ni Maxine. “Hindi siya—”'Hindi ano? Ano ang hindi si Monica?' sambit ni Maxine sa sarili. Ang palaisipan na ito ay pumuno sa isipan ni Maxine, ngunit bago niya pa ito matanong, may marahang tunog ang lumitaw at biglang bumukas ang pinto ng silid.Pumasok sina Monica at Nora.Lumapit si Monica at mariing itinulak si Maxine palayo. “Maxine, ano ang ginagawa mo? Ba

“May tao ba riyan?! Bilisan ninyo! Doktor!”Halos mapunit ang lalamunan ni Shawn sa pagsigaw habang agad niyang binuhat si Maxine.Karga si Maxine, mabilis siyang tumakbo palabas ng silid, tila ba bawat segundo ay mahalaga.Sa loob ng kwartong naiwan, nanatili ang nakabibinging katahimikan.Napatingin si Nora kay Wilbert na nakahandusay sa sarili nitong dugo. Ang mapulang likido ay patuloy na kumakalat sa sahig, parang unti-unting nilulunod ang lahat ng kanilang mga kasalanan.Nanginginig ang kanyang mga kamay. Walang tigil ang pag-agos ng luha sa kanyang mukha.“Wilbert… Wilbert…” basag ang boses niya nang sabihin 'yon. “B-Bakit mo hinarangan ang kutsilyo para kay Maxine? Hindi ko naman gusto ang buhay mo na mawala! Ibinigay ko sa ’yo ang buong kabataan ko sa buhay na ito. Ikaw ang bumigo sa akin! Kaya huwag mo akong sisihin. H-Huwag mo akong kamuhian…”Ang kanyang tinig ay puno ng hinagpis at galit isang magulong halo ng pagkapoot at pagsisisi.Sa isang banda, bigla namang na

Mahigpit na hinawakan ni Nora ang kamay ni Monica, na para bang iyon na lamang ang huling hibla ng pag-asa na pumipigil sa kanya sa pagkalunod. Nanginginig ang kanyang mga daliri, at sa kanyang mga mata ay kumikislap ang desperadong paniniwala. Para sa kanya, si Monica ang kaligtasan, ang tanging kaligtasan. Buong puso siyang kumakapit sa pag-asang ililigtas siya ng sariling anak.“Mom…” mahina ngunit malinaw na tawag ni Monica.Agad siyang niyakap ni Nora nang mahigpit, halos hindi makahinga. “Monica, narito si mommy. Narito ako,” bulong niya, tila natatakot na baka maglaho ang anak kapag binitiwan.Sa loob ng yakap na iyon, unti-unting dumilim ang mga mata ni Monica.“Mom,” mahinahon niyang sabi. “Nagsimula nang pagdudahan ni Roberto Aguilar ang pagkakakilanlan ko.”Parang binuhusan ng malamig na tubig si Nora. Nanigas ang kanyang katawan. “Ano? Monica, paano ka pagdududahan ni Mr. Aguilar? Wala namang kapintasan ang pagkatao mo. Wala siyang dahilan.”“Dahil ako mismo ang n

Mariing napatitig si Maxine kay Roberto, tila hinahanap sa mukha nito ang sagot na gumugulo sa kanyang isipan.“Bakit biglang namatay si Nora?” mahinahon ngunit mabigat ang kanyang tinig nang magtanong. “Bakit niya inumpog ang ulo niya sa pader?”Saglit na natigilan si Roberto. Ang kanyang mga mata ay napuno ng pagkalito.“Hindi rin ako sigurado kung bakit,” mahinahong niyang tugon.Napalingon naman si Maxine sa walang buhay na katawan ni Nora. Ang malamig nitong anyo ay tila hindi na ang babaeng minsang naging ina, kahit isang inang nagkulang, isang inang nanakit, isang inang hindi kailanman nagpakita ng lambing.Ngunit sa kabila ng lahat, hindi kailanman hinangad ni Maxine ang ganitong wakas para sa kanya.Unti-unting namula ang kanyang mapupungay na mga mata. Ang mga luhang kanina pa nagbabantang bumagsak ay tuluyan nang kumawala, dahan-dahang dumaloy sa kanyang mga pisngi, mabigat at mainit.Sa sandaling iyon, isang nagmamadaling tinig ang sumingit mula sa labas.“Sir! May

Tatlong taon ang nakalipas, sa France...Sa maluwang at marangyang villa ng pamilya Albert, nakahiga si Maxine sa kanyang kama. Tahimik na nakapahinga ang kanyang mahahabang pilikmata, at ang maliit niyang mukha na kasing-liit ng palad ay parang makinis na porselana. Maputi, may bahagyang pulang glow na para bang hinahaplos ng sinag ng araw. Isang mukha na tila gusto mong halik-halikin sa bawat galaw nito.Ang gintong kurtina ay bumagsak nang maluwag hanggang sahig, at ang mainit na sikat ng araw ay pumapasok sa silid, pinupuno ito nang banayad at malumanay na liwanag. Para bang ang buong silid ay nakikinig sa tahimik na katahimikan ng umaga.Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto at isang maliit na bata ang tumakbo papunta sa kanya. Tumalon ang bata sa kama at ipinilit ang maliit na mukha kay Maxine, sabay halik nang masigla. Ang boses niya na sariwa at puno ng sigla ay umaalingawngaw sa silid.“Ding dong, ding dong! Ang wake-up kiss service ni Akisha ay bukas na, mommy! Oras na par