Win Me Back, My CEO Husband!의 모든 챕터: 챕터 701 - 챕터 707

Ngumiti si Margaret, ang kanyang mga mata ay may halong pang-aasar at lamig.“Mr. Aguilar, pakinggan mo ang tono mo. Parang may tampo ka.”Tinitigan siya ni Roberto, diretso at walang pag-iwas. “Ano ba ang mali sa sinabi ko? Noon, noong nanganak ka, basta mo na lang ipinadala ang anak natin nang walang kahit anong salita. Tapos nawala ka nang higit dalawampung taon. Kung hindi pa ako naghanap sa ’yo, babalik ka pa ba talaga?”Malamig na tumawa si Margaret.Sa kanyang isipan, muling sumagi ang nakaraan. Ang lason na ibinigay ni Imelda, ang babaeng palaging nakapaligid kay Roberto, at ang panganib na nakaabang sa kanya at sa kanyang anak sa Tycoon City. Sa panahong iyon, ang tanging pagpipilian niya ay tumakas para mabuhay.Nang manganak siya noon, muntik na siyang mamatay. Sa gitna ng kaguluhan, palihim siyang inilabas ng kanyang mga tauhan. Pagkatapos no'n, sunod-sunod na trahedya ang dumating. Pagkalason, pagkawala ng malay, at mahabang panahong pagkakahimlay sa dilim.Kaya ng

Pinagmamasdan ni Roberto ang magandang pigura ni Margaret habang palayo itong naglalakad. Sumasayaw ang kanyang balakang sa bawat hakbang, puno ng walang katapusang alindog. Isang tanawing halos magdulot ng iritasyon na may kasamang kababalaghang ngiti sa labi ni Roberto.Itinaas ni Imelda ang kanyang kamay, tila nais punasan ang gilid ng labi ng lalaki.“Roberto, ayos ka lang ba?”Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang kamay, agad na umatras si Roberto. “Uuwi na ako.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tumalikod siya at tuluyang umalis.Naiwang nakahinto sa ere ang kamay ni Imelda. Sa paglayo ng lahat ng tao sa paligid, dahan-dahang nagbago ang kanyang mukha. Ang maamong ekspresyon ay napalitan nang matinding pagkamuhi at mapait na galit.Galit na galit siya kay Margaret.Anak lamang siya ng dating driver ng pamilya Aguilar. Noong bata pa siya, namatay ang kanyang ama habang inililigtas ang ama ni Roberto, kaya’t naulila siya.Dahil sa utang na loob na iyon, inalagaan siya

Ngumiti si Imelda.“Monica, mabuti naman at malapit ka sa iyong ina. Masaya si Tita Imelda para sa ’yo.”Umismid si Monica at sinabi, “Tita Imelda, magaling ka talagang magpanggap.”Sa sandaling iyon, napatingin si Monica sa paligid, halatang may hinahanap.“Nasaan ang dad ko?”Hindi siya tinignan ni Imelda. Sa halip, marahan itong umupo sa hapag-kainan, kinuha ang mga kubyertos, at mahinahong nagsimulang kumain ng almusal na para bang walang ibang mahalagang usapan.“Ah, maaga umalis si Roberto kanina,” kaswal nitong sagot.Biglang nakaramdam nang kakaibang bigat sa dibdib si Monica. May mali sa eksenang ito.Hindi pa siya tuluyang nakakaupo o nakakaayos, ngunit si Imelda ay tahimik nang kumakain mag-isa. Ibang-iba ito sa dati. Ang Imelda na kilala niya ay laging nakaalalay sa kanya, laging sinusubukang pasayahin siya, at hindi kailanman magiging malamig tulad ngayon.“Saan pumunta ang daddy ko?” ulit niya, mas mariin na ngayon.Humigop muna ng kape si Imelda bago sumagot na