Win Me Back, My CEO Husband! のすべてのチャプター: チャプター 701 - チャプター 710

Ngumiti si Margaret, ang kanyang mga mata ay may halong pang-aasar at lamig.“Mr. Aguilar, pakinggan mo ang tono mo. Parang may tampo ka.”Tinitigan siya ni Roberto, diretso at walang pag-iwas. “Ano ba ang mali sa sinabi ko? Noon, noong nanganak ka, basta mo na lang ipinadala ang anak natin nang walang kahit anong salita. Tapos nawala ka nang higit dalawampung taon. Kung hindi pa ako naghanap sa ’yo, babalik ka pa ba talaga?”Malamig na tumawa si Margaret.Sa kanyang isipan, muling sumagi ang nakaraan. Ang lason na ibinigay ni Imelda, ang babaeng palaging nakapaligid kay Roberto, at ang panganib na nakaabang sa kanya at sa kanyang anak sa Tycoon City. Sa panahong iyon, ang tanging pagpipilian niya ay tumakas para mabuhay.Nang manganak siya noon, muntik na siyang mamatay. Sa gitna ng kaguluhan, palihim siyang inilabas ng kanyang mga tauhan. Pagkatapos no'n, sunod-sunod na trahedya ang dumating. Pagkalason, pagkawala ng malay, at mahabang panahong pagkakahimlay sa dilim.Kaya ng

Pinagmamasdan ni Roberto ang magandang pigura ni Margaret habang palayo itong naglalakad. Sumasayaw ang kanyang balakang sa bawat hakbang, puno ng walang katapusang alindog. Isang tanawing halos magdulot ng iritasyon na may kasamang kababalaghang ngiti sa labi ni Roberto.Itinaas ni Imelda ang kanyang kamay, tila nais punasan ang gilid ng labi ng lalaki.“Roberto, ayos ka lang ba?”Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang kamay, agad na umatras si Roberto. “Uuwi na ako.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tumalikod siya at tuluyang umalis.Naiwang nakahinto sa ere ang kamay ni Imelda. Sa paglayo ng lahat ng tao sa paligid, dahan-dahang nagbago ang kanyang mukha. Ang maamong ekspresyon ay napalitan nang matinding pagkamuhi at mapait na galit.Galit na galit siya kay Margaret.Anak lamang siya ng dating driver ng pamilya Aguilar. Noong bata pa siya, namatay ang kanyang ama habang inililigtas ang ama ni Roberto, kaya’t naulila siya.Dahil sa utang na loob na iyon, inalagaan siya

Ngumiti si Imelda.“Monica, mabuti naman at malapit ka sa iyong ina. Masaya si Tita Imelda para sa ’yo.”Umismid si Monica at sinabi, “Tita Imelda, magaling ka talagang magpanggap.”Sa sandaling iyon, napatingin si Monica sa paligid, halatang may hinahanap.“Nasaan ang dad ko?”Hindi siya tinignan ni Imelda. Sa halip, marahan itong umupo sa hapag-kainan, kinuha ang mga kubyertos, at mahinahong nagsimulang kumain ng almusal na para bang walang ibang mahalagang usapan.“Ah, maaga umalis si Roberto kanina,” kaswal nitong sagot.Biglang nakaramdam nang kakaibang bigat sa dibdib si Monica. May mali sa eksenang ito.Hindi pa siya tuluyang nakakaupo o nakakaayos, ngunit si Imelda ay tahimik nang kumakain mag-isa. Ibang-iba ito sa dati. Ang Imelda na kilala niya ay laging nakaalalay sa kanya, laging sinusubukang pasayahin siya, at hindi kailanman magiging malamig tulad ngayon.“Saan pumunta ang daddy ko?” ulit niya, mas mariin na ngayon.Humigop muna ng kape si Imelda bago sumagot na

Kumalma na rin si Roberto at malamig na nagsalita.“Lumabas na.”Sa kanyang tinig, walang bakas ng emosyon. Kalmado lamang ngunit mabigat, parang hangin bago ang bagyo.Inilahad niya ang kamay, at kaagad namang inabot ng personal butler ang isang selyadong sobre na naglalaman ng DNA paternity test report.Sandaling natigilan si Margaret bago biglang tumayo. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa sobre na tila mabigat kaysa sa anumang dokumentong nakita niya sa buong buhay niya.“S-Sigurado ba na anak natin si Monica?” kabadong tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses.Hindi maganda ang unang impresyon niya kay Monica. May mga pagkakataong sinasabi ng iba na may likas na koneksyon ang ina at anak, na kahit hindi pa nagkikita ay mararamdaman agad ang dugo. Ngunit nang makita niya si Monica noong nakaraan, wala siyang naramdaman. Ni katiting na pamilyaridad ay wala. Parang may kulang. Parang may mali.Mula roon, unti-unting nabuo sa kanyang isip ang hinala.Maaaring hindi nga nil

“Imposible naman na maging mabait ako.”Ito ang sinabi ni Margaret habang nakatitig kay Roberto na para bang binabasa ang bawat reaksyon nito. “Ano'ng bahagi mo ba ang hindi ko pa nahawakan? Huwag kang magkunwaring inosenteng binata.”Hindi nakapagsalita si Roberto. Sa sandaling iyon, tila lumalim ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa.Maya-maya, napunit ang mga butones ng polo ni Roberto. Unti-unting nalantad ang kalahati ng matipuno at perpektong hubog ng kanyang dibdib. Dumampi ang malamig ngunit mapusok na kamay ni Margaret sa mainit at matigas niyang kalamnan, kumakapit sa kanya na parang isang mapang-akit na ahas na marunong bumalot at hindi basta-basta bibitaw.Bahagyang lumunok si Roberto. Sa halip na umiwas, hinayaan niya itong manatili sa kanya.Ang init ng katawan niya ay tila nakapagpapagaan sa kondisyon ni Margaret, bagama’t halatang nananatiling maputla at mahina ang kanyang mukha.“Si Monica…” mahina niyang bulong, may halong pag-aalala.“Huwag kang mag-alala