Semua Bab 5/B สุสานมรณะ: Bab 11 - Bab 19

ยูเมะและเทนชิกลับออกมาจากบึงมรณะด้วยความอ่อนล้าถึงขีดสุด พวกเขาได้ผ้ายันต์มาแล้ว 3 ผืน แต่การเผชิญหน้ากับ โชรุส เงาปีศาจยักษ์ผู้บงการ ทำให้พวกเขารู้ว่าสงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น> เทนชิ: "(หอบหายใจ) โชรุส...มันไม่ได้โจมตีเราโดยตรง...มันแค่มาเยาะเย้ยเรา และท้าทายให้เราไปที่วิหารใต้ดิน...มันคงมั่นใจในสมุนของมันมาก"> ยูเมะ: "ค่ะ...พลังของมันรุนแรงมากจนน่ากลัว เราต้องกลับไปพักฟื้นที่โบสถ์ก่อน และวิเคราะห์ผ้ายันต์ผืนที่สามให้ละเอียดก่อนค่ะ"> ขณะที่พวกเขาเดินกลับทางเดิม เทนชิที่เคยเป็นคนนำทางกลับรู้สึกว่าผืนป่ารอบตัวเริ่มเงียบสงบผิดปกติ ราวกับเสียงของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้หายไป> เทนชิ: "ยูเมะ...เธอรู้สึกไหม? ป่ามันเงียบเกินไป...เหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย"> ยูเมะ: "ค่ะ...มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่มันคือความเงียบงันที่ผิดธรรมชาติ ระวังตัวนะคะเทนชิ"> แกร๊ก!ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากใต้เท้าของเทนชิ เขาเผลอเหยียบกิ่งไม้ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ใบไม้แห้ง ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น พื้นดินรอบตัวพวกเขาก็เริ่มเรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ และเงาดำมืดคล้ายใยแมงมุมก็พุ่งขึ้นมาพันรอบตัวพวกเขาอย่า

เสียงหัวเราะกึกก้องของจอมมารแห่งเงามืดยังคงดังกังวานไปทั่วสวนสนุกร้าง ราวกับจะย้ำเตือนความพ่ายแพ้และความเจ็บปวดของ ฮานา และ โกฮัน ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า บาดแผลจาก "ร่างจำลอง" ที่ต่อสู้มานั้นเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือความรู้สึกถูกหลอกลวงและความสิ้นหวังที่เข้ากัดกินจิตใจ ฮานาจ้องมองผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ผืนในมือที่บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิท มันเปล่งพลังงานมืดมิดออกมาอย่างน่ากลัว ส่วนผ้ายันต์ในมือของโกฮันก็เช่นกัน ทุกอย่างที่พวกเขาเชื่อมั่นกลายเป็นเครื่องมือของศัตรูไปแล้ว “ไม่… นี่มันไม่จริง…” ฮานาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า เธอพยายามสลัดผ้ายันต์ทิ้งอีกครั้ง แต่ก็ไร้ผล พวกมันเหมือนถูกตรึงไว้กับมือของเธอ โกฮันกัดฟันกรอด เขาพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน แต่ขาของเขากลับอ่อนแรงจนทรุดลงไปอีกครั้ง “ฮานา… เราพลาดแล้ว… เรามันโง่จริงๆ” เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บใจ “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!” เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง “พวกเจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหม? ว่าเจ้าเป็นเพียงเบี้ยหมากในเกมของข้า! กุญแจทั้งเจ็ดได้ถูกรวบรวมแล้ว! และในไม่ช้า มิติแห่งความมืดจะเปิดออก!” ทันใดนั้นเอง! พื้น

ฮานาและโกฮันก้าวเข้าสู่ ห้องแห่งพละกำลัง ด้วยความตื่นเต้นระคนความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนในห้องแห่งความเร็ว แสงสว่างภายในห้องนี้แตกต่างจากห้องก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ที่นี่สว่างไสวด้วยแสงสีส้มอมแดงที่ดูอบอุ่นและมั่นคง ผนังห้องเป็นหินแกรนิตสีเข้มแข็งแกร่ง มีรอยจารึกรูปค้อนและขวานโบราณประดับอยู่ทั่วไป กลิ่นดินและแร่ธาตุที่คุ้นเคยในโลกใต้บาดาลกลับเข้มข้นขึ้นในห้องนี้ ให้ความรู้สึกดิบและทรงพลัง “ดูเหมือนว่าห้องนี้จะไม่ได้เน้นความเร็วแล้วนะฮานา” โกฮันกล่าว เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงพละกำลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายหลังจากได้รับการเยียวยาจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ “ฉันก็ว่างั้น… บรรยากาศมันต่างกันลิบลับเลย” ฮานาตอบพลางกวาดตามองไปรอบๆ เธอยกผ้ายันต์ในมือขึ้น มันเปล่งแสงสีขาวนวลตัดกับแสงสีส้มอมแดงของห้อง ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับแผ่นดินไหวก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงใหญ่กำยำปรากฏตัวขึ้นช้าๆ มันเป็นร่างโปร่งแสงสีน้ำตาลเข้ม มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ผมของเขาสั้นเกรียน ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราดกดำ ดวงตาคมกริบราวกับหินผา ในมือถือค้อนขนาดมหึมาที่ดูหนักอึ้ง “ยินดีต้อนรับ… ผู้กล้าทั้งสอง” เ

ฮานาและโกฮันก้าวเข้าสู่ ห้องแห่งการแยกสมาธิ ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นและความกังวลที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แสงภายในห้องนี้แตกต่างออกไปอีกครั้ง ที่นี่มืดมิดเกือบสนิท มีเพียงแสงสลัวๆ สีฟ้าอมเขียวคล้ายแสงออโรร่าที่เต้นระริกบนเพดานและผนังห้อง ทำให้เกิดเงาที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว พื้นห้องเต็มไปด้วยแท่นหินเล็กๆ นับไม่ถ้วนที่เรียงรายอยู่ไม่เป็นระเบียบ แต่ละแท่นมีอักขระโบราณที่ส่องแสงริบหรี่จารึกไว้ เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่สามารถจับใจความได้ดังแว่วมาเป็นระยะๆ ชวนให้รู้สึกรบกวนสมาธิ “ห้องนี้ดูประหลาดกว่าห้องอื่นอีกนะฮานา” โกฮันพึมพำ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง มีดอาคมในมือของเขาส่องแสงสีเทาอ่อนๆ “ใช่… บรรยากาศมันชวนให้รู้สึกสับสนยังไงก็ไม่รู้” ฮานาตอบ เธอพยายามตั้งสติ ผ้ายันต์ในมือของเธอเปล่งแสงสีเทาเช่นกัน ทันใดนั้นเอง! แสงสลัวๆ บนเพดานก็พลันรวมตัวกันเป็นร่างโปร่งแสงสีม่วงเข้ม รูปร่างของเขาดูสง่างามคล้ายนักปราชญ์โบราณ เขามีผมสีขาวยาวสลวยผูกเป็นมวยไว้ด้านหลัง ดวงตาของเขาสุกใสราวกับดวงดาวที่มองเห็นทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง ในมือถือคัมภีร์เล่มเก่าที่เปล่งแสง

แสงสีฟ้าอ่อนนวลตาห่อหุ้มร่างของ ฮานา และ โกฮัน ลอยขึ้นช้าๆ ผ่านโพรงถ้ำที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยเรืองแสง พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์ของโลกใต้บาดาลที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในกาย พลังงานที่ได้จากการฝึกฝนอย่างหนักในห้องต่างๆ ภายใต้การชี้แนะของเหล่าวิญญาณภูมิ “เรากลับมาแล้วฮานา…” โกฮันพึมพำ ดวงตาของเขาฉายแววความมุ่งมั่น “ใช่… ถึงเวลาที่เราจะต้องทำในสิ่งที่ต้องทำแล้วโกฮัน” ฮานาตอบ เสียงของเธอหนักแน่น ไม่มีความลังเลอีกต่อไป ผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดผืนในมือของเธอเปล่งแสงสีเทาอ่อนๆ ที่แสดงถึงพลังแห่งแสงและความมืดที่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อร่างของพวกเขาพ้นจากปากโพรงถ้ำ แสงแดดที่เจิดจ้าก็สาดส่องกระทบดวงตา ทำให้พวกเขาต้องหรี่ตาลง สวนสนุกร้างที่เคยดูมืดมิดและน่ากลัว บัดนี้กลับมีแสงสว่างสลัวๆ ส่องเข้ามาจากด้านบน เผยให้เห็นซากปรักหักพังที่น่าเศร้าและบรรยากาศที่เงียบงันราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายศตวรรษ “พวกเจ้ากลับมาแล้ว…” เสียงใสราวระฆังแก้วของ ภูติแห่งวารี ดังขึ้น เบื้องหน้าพวกเขา ภูติแห่งวารีกำลังลอยอยู่เหนือพื้นดิน รายล้อมด้วยพลังงานแสงสีฟ้าอ่อนโยน “ท่านภูติแห่งวารี!” ฮานาและโกฮ