Lahat ng Kabanata ng ข้าเกิดใหม่เป็นคุณหนูตกอับตระกูลบัณฑิต: Kabanata 171 - Kabanata 180

การสนทนาเสียงไม่ดังไม่เบาของคนทั้งคู่ได้ถูกผู้คนที่ผ่านไปมาเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนได้กลายเป็นพูดปากต่อปากเลยเถิดลามมาถึงโรงเตี๊ยมว่าคนที่พักเมื่อคืนจู่ ๆ มุ้งก็ขาดลงมาอีกทั้งหน้าต่างก็เปิดปิดเองทำให้ทั้งคนที่พักและลูกจ้างในร้านไม่มีใครกล้าอยู่ข่าวลือนี้แพร่สะพัดไปราวไฟลามทุ่งทำให้กลบข่

จากวันเป็นคืน คืนเป็นวัน จนถึงวันที่หนิงอันกำลังจะได้กลับบ้านของตน “เสี่ยวอันข้าขอบใจเจ้ามากที่อยู่ดูแลข้ามาตลอดตั้งแต่ถูกพิษจนถึงตอนนี้เจ้าจะไม่ไปอยู่ในวังกับข้าจริงอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงอ่อนหวานจากหญิงงามทำให้หนิงอันผู้ถูกกุมมืออยู่หลั่งเหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังคนตัวเล็กพูดขึ้นอย่างสุภาพระคนกังวล “

เด็กในหมู่บ้านไหลชุนนั้นนับว่าแปลกประหลาดกว่าที่อื่นเนื่องจากพวกเขาเดินเร็วรู้ความเร็วอีกทั้งยังฉลาด ซึ่งเรื่องนี้แม้กระทั่งปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ของแต่ละครอบครัวยังแปลกใจกระนั้นพวกเขาก็ต่างพากันคิดว่าเป็นเพราะได้รับพรที่ดีดังนั้นจึงทำให้ลูก ๆ หลาน ๆ เป็นเด็กเช่นนี้“ไปกัน” หลังจบคำพูดนี้ เด็กอีกสองก็

“รอก่อน ข้าคิดว่าเจ้าของร้านมีวิธีเจ้าไม่เห็นหรือว่าสีหน้าของเขาเป็นแบบไหน ส่วนเจ้าไปสืบเกี่ยวกับร้านคู่แข่งของเจ้าของร้านแห่งนี้มาอย่างละเอียด หากว่ามีคนใช้กลอุบายเช่นนี้ในเมืองที่เป็นหนึ่งภายใต้จมูกของข้าจะได้จัดการได้ถูก”คล้อยหลังของผู้ติดตาม เหลียนเซียวมู่ตงก็หันไปให้ความสนใจกับสถานการณ์ตรงหน้า

“หลานรัก/ลูกรัก” ผู้ใหญ่ทั้งสามภายในบ้านพากันเรียกเด็กหญิงพร้อมกัน “เจ้าค่ะ” อันอันทำสีหน้าเหลอหลา“เฮ้อ!” ย่าชราและบิดามารดาต่างพากันถอนใจออกมาพร้อมกัน (บางคนใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะมีทรัพย์สินในเมืองหลวงเหตุใดบุตร/หลานของข้าถึงได้โชคดีเช่นนี้) น่าแปลกที่คนทั้งสามกลับมีความคิดเหมือนกันส่วนคนตัว