All Chapters of รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+): Chapter 391 - Chapter 400

ตอนที่ 5เริงสวาวในอ่างน้ำ"สามีงั้นหรือ" เฉินอี้โน้มใบหน้าคมคายลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มซับสีเลือดของนาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกลีบปากนุ่มที่เผยอออกน้อยๆ อย่างเชิญชวน"สามีคือบุรุษเพียงผู้เดียวที่เจ้าต้องปรนนิบัติ... คือคนที่เจ้าต้องยอมให้เขาเชยชมร่างกายนี้ได้ทุกซอกทุกมุม และเป็นคนที่เจ้าต้องร้องเรียกชื่อเขาด้วยความกระสันยามที่เขาเติมเต็มในตัวเจ้า"ถ้อยคำที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมานั้นทำเอาไป๋เซาซางสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงยิ่งกว่ากลอง พยัคฆ์หนุ่มไม่รอช้า เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนแกร่ง วงแขนหนาโอบรัดเอวคอดกิ่วอย่างถนัดมือ ก่อนจะออกแรงก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังถังน้ำไม้ใบเขื่องที่อยู่ไม่ไกลผ้าห่มผืนบางที่คลุมกายหมิ่นเหม่เลื่อนหลุดลงไปกองกับพื้น ทิ้งไว้เพียงผิวพรรณขาวละเอียด ไป๋เซาซางเงยหน้ามองสันกรามคมเข้มและนัยน์ตาที่เป็นประกายนักล่าของเฉินอี้จากด้านข้าง ความรู้สึกวูบวาบหนึบหนับแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อก นางเผลอกระชับวงแขนโอบรอบคอเขาแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ"เช่นนั้น... ท่านก็คือสามีของข้าใช่หรือไม่" เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบาจนแทบเ

 ตอนที่ 7พิสูจน์รัก เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง เฉินอี้ที่เพิ่งจะถอนจูบอันแสนหวานออก ยืนขึ้นเต็มความสูง แววตาของเขาไม่ได้มีความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยประกายความต้องการที่ลุ่มลึกมือหนาเอื้อมออกไปจับที่ต้นแขนเรียวของนางเบาๆ บังคับให้ร่างบางลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า"ในเมื่อเจ้าสงสัยในใจของข้า... ข้าก็จะพิสูจน์ให้เห็น"เขาพึมพำกระซิบ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดปมเชือกคาดเอวของนางเพียงเบา ๆ อาภรณ์ชั้นนอกที่ประณีตก็ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น ตามด้วยเสื้อตัวในผืนบางที่เลื่อนหลุดออกจากไหล่เนียนอย่างง่ายดายเพียงชั่วครู่ ร่างเปลือยเปล่าของนาง ก็ปรากฏแก่สายตาของพยัคฆ์หนุ่มอีกครั้ง ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาเฉินอี้ไม่ได้จู่โจมอย่างบ้าคลั่งในทันที เขาเริ่มจากจุมพิตที่หน้าผาก ไล่ลงมาที่ปลายจมูก และขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง ฝ่ามือหยาบโลนลูบไล้จากแผ่นหลังเนียนลื่นลงไปจนถ

ตอนที่ 9ลืมเลือนจวนตระกูลเฉิน เฉินอี้ตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่สดชื่นอย่างประหลาด เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางขมวดคิ้วด้วยความฉงน เขารู้สึกเหมือน ลืม อะไรบางอย่างที่สำคัญมากไป... แต่อะไรล่ะเขามองไปที่หมอนข้างกายที่ว่างเปล่า... ใจหนึ่งรู้สึกโหว่งเหวงอย่างรุนแรง แต่อีกใจกลับจำไม่ได้ว่าเคยมีใครนอนอยู่ตรงนั้นกาลเวลาผันผ่านไปหลายเดือน เฉินอี้ กลายเป็นบุรุษที่สมบูรณ์แบบที่สุดในสายตาคนภายนอก ร่างกายของเขาแข็งแกร่งปานเหล็กกล้า ผิวพรรณผุดผ่อง และดูอ่อนเยาว์ลงอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่าภายในใจของเขากลับเหมือนมีหลุมดำขนาดใหญ่ที่ไม่มีสิ่งใดมาเติมเต็มได้วันหนึ่งเขาเรียกอาฟง บ่าวคนสนิทมาถามด้วยความค้างคาใจ"อาฟง... เจ้าจำได้ไหมว่าก่อนหน้านี้มีใครเคยอยู่ที่นี่กับข้า ใครบางคนที่สำคัญมาก"อาฟงขมวดคิ้ว ทำหน้าฉงนใจอยู่นานก่อนจะส่ายหัว "คุณชายท่านจำผิดหรือเปล่าขอรับ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเรือนนี้ก็มีแค่ท่านกับข้าที่คอยรับใช้ ไม่เห็นจะมีใครที่ไหนเลยขอรับ"ไม่ว่าเฉินอี้จะถามใครในจวน แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ ทุกคนต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มี ทุกคนลืมเลือนไป๋เซาซางไปจนสิ้นซากราวกับนางไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้"เป็

ตอนที่ 11ด้ายแดงแห่งวาสนาที่ไม่อาจตัดขาดบรรยากาศภายในห้องตำราตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง ร่างบางในอ้อมแขนของเฉินอี้สั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าของเซาซางซีดขาวราวกับกระดาษ ก่อนที่นางจะสำลักเลือดสีแดงสดออกมาจนเปรอะเปื้อน"อึก... ทะ...ท่านพี่..." สติของเซาซางดับวูบลงในอ้อมกอดของเขา ร่างของนางอ่อนปวกเปียกไร้การทรงตัวแต่เสียงเรียกที่แผ่วเบาและสั่นพร่านั้น มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเฉินอี้ดุจเสียงฟ้าผ่า ทันทีที่คำเรียกที่แสนคุ้นเคย หลุดออกมาจากริมฝีปากบางที่อาบไปด้วยเลือด กระแสพลังในกายของเขาก็พลุ่งพล่านถึงขีดสุด มันพุ่งเข้ากระแทกม่านหมอกสีขาวที่ปกคลุมความทรงจำจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับกระจกที่ถูกทุบภาพเหตุการณ์ทุกอย่างไหลบ่าเข้ามาในหัวเขาราวกับเขื่อนแตก ภาพคืนวันที่เขาและนางร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน ภาพใบหน้าอันงดงามที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา และภาพสุดท้ายที่ติดตาที่สุดคือ ภาพที่นางปักกริชลงบนหัวใจตนเอง เพื่อกลั่นเลือดสด ๆ ให้เขาดื่มพร้อมคำสั่งเสียที่แสนปวดร้าว"ไป๋เซาซาง..." เฉินอี้ครางชื่อนางออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หัวใจของเขาเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นจนแทบแหลกลาญ เฉิ

ตอนที่ 13ท่านคงต้องรู้ว่า... ปีศาจจิ้งจอกนั้นเร่าร้อนเพียงใด"ไป๋เซาซาง!"ชื่อจริงที่หลุดออกมาจากปากของเขาทำให้นางตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า ความลับที่นางอุตส่าห์สละแม้กระทั่งชีวิตเพื่อปกปิด บัดนี้ถูกเขากระชากทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี"ท่าน... จำได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่..." นางถามออกไปเสียงแผ่วเบา ราวกับคนสิ้นเรี่ยวแรง"ทำไมหรือ ถ้าข้าจำได้ เจ้าก็จะใช้มนต์สะกดให้ข้าลืมเจ้าอีกงั้นหรือ"เฉินอี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แฝงไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่บัดนี้เอ่อล้นด้วยน้ำตาของ มือหนายังคงจับต้นแขนทั้งสองงนางไว้อย่างทะนุถนอม แต่ก็มั่นคงจนนางไม่อาจหลบหนีไปไหนได้"ข้า... คือข้า..." เซาซางอึกอัก หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความกลัวและความละอายที่ถูกจับได้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงน้ำที่กระเพื่อมเบ ๆ ตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งคู่"ท่านรู้ว่าข้าเป็นปีศาจ... ท่านยังอยากจะอยู่กับข้าอีกงั้นหรือ" นางเอ่ยถามออกไปในที่สุด น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของเฉินอี้ "มนุษย์กับปีศาจไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ ท่านควรจะมีชีวิตที่ปกติ มีภรรยา