All Chapters of รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+): Chapter 411 - Chapter 420

ตอนที่ 4ปล่อยฉันไปเถอะ NC25++พบพรทนความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างรวดเร็วไม่ไหว ร่างกายที่เคยแข็งขืนกลับทรยศคำสั่งของสมอง เธอเผลอแอ่นอกอิ่มขึ้นรับสัมผัสจาบจ้วงของเพลิงอย่างลืมตัว มือเล็กที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกกำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับย่นเพื่อระบายความรัญจวนใจชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดเนินเนื้อสาวถูกเพลิงสะบัดทิ้งไปตอนไหนเธอก็ไม่อาจทราบได้ รู้ตัวอีกทีความเย็นเยียบของอากาศในห้องก็ปะทะกับร่างกายเปลือยเปล่า ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ลงไปยังจุดกึ่งกลางลำตัวนิ้วยาวเรียวกรีดกรายไปตามรอยแยกที่ปิดสนิทเบา ๆ ราวกับจะหยั่งเชิง "อื้ออ... เพลิง ยะ...หยุดสักที อ๊่ะ... ตรงนั้น... อื้ออ"เสียงห้ามปรามยังไม่ทันขาดคำ นิ้วร้ายของชายหนุ่มก็สอดแทรกเข้าไปสัมผัสกลีบเนื้อนุ่ม จงใจบดคลึงขยี้ติ่งเสียวอย่างเน้นหนักจนร่างเล็กสั่นสะท้านดุจคนต้องมนต์"อ๊ะ... อื้อออ!"หยาดน้ำหวานเริ่มปริ่มออกมาต้อนรับสัมผัสรุกราน ร่างกายของพบพรตอบสนองอย่างรุนแรงขัดกับศีลธรรมในสมองที่พยายามฉุดรั้งเพลิงผละร่างหนาขึ้นเล็กน้อยแต่แขนแกร่งยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอความเสียวซ่านให้เธอไม่หยุด เขาจ้อง

ตอนที่ 6ผมไม่มีอารมณ์กับคนป่วยเพลิงสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน นั่งมองร่างบางที่ดูฝืนสังขารสอนจนจบคาบ ทันทีที่พบพรเก็บเอกสารเดินออกจากห้อง เขาก็ลุกพรวดเดินตามไปติด ๆ โดยไม่สนเสียงเรียกของพวกนิก ร่างสูงสาวเท้าไม่กี่ก้าวก็เข้าประชิดตัวอาจารย์สาวในมุมอับสายตาใกล้ห้องพักครู"แจม" เขาเรียกเธอเสียงห้วนจัดพบพรชะงักกึกหันกลับมามอง พอเห็นว่าเป็นเขา ขอบตาที่ร้อนผ่าวอยู่แล้วก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เธอสูดหายใจลึก พยายามวางมาดอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิทั้งที่ร่างกายสั่นเทา "นักศึกษารักษามารยาทหน่อย... เธอควรเรียกว่าอาจารย์""ครับ... อาจารย์แจม" เพลิงเอ่ยย้ำคำว่าอาจารย์ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ทำไมเมื่อคืนอาจารย์หนีกลับ?"พบพรเม้มปากแน่น ความเงียบคือคำตอบเดียวที่เธอมอบให้"อาจารย์... ผมถาม""อาจารย์ไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ ขอตัว..." เธอทำท่าจะเดินหนีแต่เพลิงไวกว่า เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวรั้งเธอไว้ทันที"เดี๋ยว ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะครับ เรื่องเมื่อคืนนี้...""เมื่อคืนนี้มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น" เธอแหวขึ้นมาทั้งน้ำตาคลอเบ้า"ไม่มีหรอ หรือต้องให้ผมรื้อฟื้นอีกรอบ" เพลิงก้าวเข้าหาจนชิดจนพบ

ตอนที่ 8ลักหลับ NC25+"ถ้าผมทำตอนนี้... แจมจะโกรธไหม"ไร้เสียงตอบรับจากคนตัวเล็ก เพลิงห้ามใจตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป เขาเริ่มซุกไซ้จมูกโด่งเข้าที่ซอกคอขาวเนียนเบา ๆ กลิ่นหอมกรุ่นของสบู่ผสมกับกลิ่นกายสาวทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขาดสะบั้นลง"อื้ออ..." พบพรครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา ร่างกายที่ร้อนรุม ๆ ด้วยไข้ทำให้เธอรู้สึกไวต่อสัมผัสมากกว่าปกติมือหนาเริ่มไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามเอวบางผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตตัวโคร่ง ก่อนจะค่อย ๆ สอดมือเข้าใต้เสื้อเลื่อนสูงขึ้นมา ช้อนกุมทรวงอกอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าบางเบา เพลิงบดเบียดริมฝีปากลงกับลำคอระหง ขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยรักสีกุหลาบจาง ๆ เพลิงเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาจูบซับที่ริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กที่กำลังหลับลึกเพราะฤทธิ์ยาแก้แพ้ไม่ได้ขัดขืนเขาขบเม้มกลีบปากนุ่มนั้นซ้ำ ๆ จนหนำใจ ก่อนที่มือหนาจะทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาที่เธอสวมอยู่ออกจนหมดเม็ดสุดท้าย สาบเสื้อแยกออกจากกันเผยให้เห็นเรือนร่างขาวโพลนตัดกับแสงสลัวในห้องใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ทรวงอกอิ่ม สองมือหนาบีบเคล้นเบา ๆ ราวกับจะหยั่งแรงสะท้อนกลับ ริมฝีปากร้อนครอบลงดูดดึงยอดปท

ตอนที่ 10เสือสิ้นลายเพลิงเดินแยกตัวออกมาจากรถของพบพรอย่างเงียบเชียบ พยายามวางมาดนิ่งขรึมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในหัวกลับวุ่นวายจนไม่ได้ยินเสียงล้อเลียนของกลุ่มเพื่อนที่เดินเข้ามาทักทาย‘นี้กูเป็นอะไรว่ะเนี้ย”เพลิงตั้งคำถามกับตัวเองพลางขมวดคิ้วแน่น แต่พอภาพใบหน้าตื่น ๆ ตอนโดนเขาแกล้ง หรือท่าทางตัวเล็กที่จมหายไปในเสื้อเชิ้ตของเขาเมื่อคืนผุดขึ้นมา มุมปากหยักก็เผลอกระตุกยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่จนนิกต้องสะกิดด่าว่าเมาแดดหรือเปล่าบรรยากาศในห้องเรียนรวมช่วงบ่ายเริ่มคุกรุ่นทันทีที่พบพรก้าวเข้ามาพร้อมกับนิกที่เดินยิ้มหน้าบานช่วยถือกระเป๋าเอกสารให้ เพลิงที่นั่งอยู่หลังสุดหรี่ตามองภาพนั้นด้วยความหงุดหงิดที่แล่นพล่านขึ้นมาจุกที่อก"สวัสดี... เราชื่อเดียร์ ขอนั่งด้วยได้ไหม"จู่ ๆ นักศึกษาสาวต่างคณะหน้าตาสะสวยก็ทรุดตัวลงนั่งข้างเขา เพลิงปรายตามองครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าส่ง ๆ สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นว่าพบพรกำลังมองมาทางเขาพอดี วินาทีนั้นสัญชาตญาณความอยากเอาชนะก็ทำงานเพลิงจงใจวาดแขนหนาไปวางพาดบนพนักพิงเก้าอี้ข้างหลังเดียร์ ท่าทางนั้นดูเผิน ๆ เหมือนเขากำลัง โอบ หญิงสาวคนนั้นไว้ในอ้อมแขน พบพรที

ตอนที่ 12ใหญ่ แล้วเสียวไหมครับ NC25++ภายในห้องนอนเงียบงันลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่เพิ่งผ่านการแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันอย่างดูดดื่ม ร่างกายที่เปลือยเปล่ากอดรัดกันอยู่บนเตียงใหญ่ ผิวเนียนละเอียดของพบพรตัดกับผิวสีเข้มของเพลิงอย่างน่ามองเพลิงหยัดกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือหนาชักรูดแก่นกายขนาดเขื่องของตนเองขึ้นลงเป็นจังหวะเพื่อเตรียมความพร้อม แสงที่ส่องสว่างพอให้เห็นขนาดที่น่าตกใจของความเป็นชายที่กำลังชี้เด่อยู่ตรงหน้าพบพรที่เพิ่งเคยเห็นความยิ่งใหญ่ของเขาเต็ม ๆ ตาเป็นครั้งแรกหลังจากที่พ้นผ่านความสับสนในใจไปแล้ว ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ"พะ... เพลิง... เดี๋ยว" เธออุทานเสียงหลง พลางขยับถอยหลังหนีด้วยสัญชาตญาณ เธอนึกย้อนไปถึงคราวก่อนที่เมาและไข้รุมเร้าจนจำเหลือสติที่จะตั้งใจมอง มิน่าล่ะ... ถึงได้เจ็บและจุกแน่นจนแทบขาดใจ ก็เล่นใหญ่ขนาดที่เทียบได้กับกระป๋องโค้กขนาดย่อม ๆ แบบนี้! เธอคิดในใจ"หือ" เพลิงเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กที่ดวงตาฉายแววตื่นตระหนก เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากลากร่างของเธอให้กลับเข้ามาหาจนแนบชิด พร้อมกับนำส