Alle Kapitel von รักนี้ต้องรีเทิร์น: Kapitel 41 – Kapitel 50

น้ำแข็ง...ฉันนอนหลับตากลั้นเสียงสะอื้นตัวเองเอาไว้ ขณะที่ผู้ชายตรงหน้ากำลังสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโปรงปากพลางขบเม้มริมฝีปากฉันไปมา สองมือของคนตรงหน้าเคลื่อนขึ้นมาถกเสื้อฉันขึ้นแล้วดึงออกจากด้านบนอย่างง่ายดาย สองมือของฉันกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ความรู้สึกเจ็บปวดเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้ฉันอยากหายไปจากโลกนี้ คนที่ฉันรักที่สุดเขากำลังตักตวงสิ่งที่เขาต้องการจากร่างกายฉัน เขาต้องการแค่นี้จริง ๆ "อึก" เสียงสะอื้นที่ฉันกลั้นเอาไว้เล็ดลอดออกมา ริมฝีปากที่ฉันเม้มเอาไว้เริ่มสั่นระริก...ใช่ฉันกำลังร้องไห้ ร้องไห้แบบเจ็บปวดที่สุด ทั้งจุกทั้งหายใจไม่ออก ทั้งอยากจะตาย ๆ ไปซะ ฉันไม่อยากหายใจอีกแล้ว "อึก ฮือ ๆ" ฉันกัดปากตัวเองให้แน่นขึ้นและกำผ้าปูที่นอนให้แน่นขึ้นไปอีก เมื่อบางอย่างกำลังสอดแทรกเข้ามาในร่างกายของฉัน น้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างทำให้รู้สึกว่าหมอนที่หนุนอยู่นั้นเปียกชื้นไปหมด

น้ำแข็ง...วันนี้ฉันมามหาลัยแต่เช้ายังไม่ถึงเจ็ดโมงด้วยซ้ำ โดยมีพี่เอิร์ธกับพี่เอลฟ์มาส่งเพราะฉันกลัวว่าถ้ามาช้าจะเจอคนที่ไม่อยากเจอเข้า และตอนเย็นพี่เอิร์ธจะเป็นคนมารับฉันเพราะพี่เอลฟ์ต้องไปดูงานที่ผับ ส่วนคุณน้าตอนนี้ไปต่างประเทศเราสามคนพี่น้องก็ตกลงกันว่าจะไม่บอกเรื่องนี้ให้ท่านทราบเพราะเกรงว่าท่านจะเป็นห่วง ส่วนพวกเพื่อน ๆ ของฉันทุกคนคงรู้กันหมดแล้วเพราะพี่เอิร์ธเล่นโทรไปบอกเพื่อนฉันทุกคนให้ช่วยดูแลฉันจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น "น้ำแข็ง มาเช้าจัง พี่นั่งด้วยคนได้มั้ย" เสียงพี่ธันวาช่วยเรียกสติฉันให้กลับมา "ค่ะ / ไม่ได้!" แต่แล้วกลับมีน้ำเสียงดุดันของใครบางคนดังแทรกขึ้น แววตาดุดันของคนที่เดินเข้ามาทำให้ฉันกับพี่ธันวาต้องลุกขึ้นจากม้าหินอ่อนพร้อมกัน "นายมาที่นี่ทำไม" ฉันเอ่ยถามคนมาใหม่เมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน&

 น้ำแข็ง... "อัคคี ฉันถามอะไรนายหน่อยได้มั้ย" ฉันหันไปถามคนข้าง ๆ ที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่หลังจากเราออกมาจากมหาวิทยาลัยได้สักพักแล้ว   "ถามมาสิ คำถามละหนึ่งหอมนะ" คนข้าง ๆ หันมาเลิกคิ้วใส่ฉันพร้อมกับฉีกยิ้มกวน ๆ ให้   "คำถามละหอม?"   "ก็หนึ่งคำถามต่อหนึ่งหอมแก้มไง" คนเข้าเล่ห์ตอบมาหน้าตาเฉยพลางหันมายิ้มตาหยีให้ฉัน นี่เขาคิดได้ยังไงเนี่ยฉันได้แต่ถอนหายใจแรง ๆ พร้อมกับส่ายหัวไปมาก่อนจะถามสิ่งที่ค้างคาในใจออกไป   "เมื่อคืน... นายพูดจริงเหรออัคคี ที่บอกว่ากลับมาหาฉันเพียงเพราะแค่นายอยากดะ... / ฉันโกหก... ฉันโมโหที่อยู่ ๆ เธอก็วิ่งหนีฉันไป ฉันโกรธที่อยู่ดี ๆ เธอก็ตบหน้าฉันแล้วฉันก็... โกรธตัวเองท

อัคคี..."ไอ้พี่อัค จะนั่งเงียบอีกนานมั้ย" ฟาเรนท์น้องสาวจอมยุ่งของผมเอ่ยถามเซ็ง ๆ หลังจากน้ำแข็งกลับไปได้สักพักผมก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่ทำอะไร "ฟาเรนเรากลับกันเถอะ เหมือนเขาจะอยากอยู่คนเดียวนะ" เป็นเสียงของเวลา ภรรยาที่แต่งงานและจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฏหมายของผมพูดขึ้นเบา ๆ กับฟาเรนท์ อันที่จริงเราแค่จดทะเบียนและแต่งงานกันเงียบ ๆ หลังจากนั้นก็แยกกันอยู่และไม่เคยไปมาหาสู่กันจนกระทั่งวันนี้ไม่รู้ทำไมเธอถึงมาหาผม "ได้ไงอะพี่สะใภ้ นี่พวกพี่ต้องย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วนะ คืนนี้เรานอนด้วยกันที่นี่แหละพรุ่งนี้จะได้ย้ายข้าวของไปบ้านสวนสักที" ฟาเรนท์โวยวายก่อนจะส่งสายตาดุ ๆ มาให้ผมแล้วเดินเอากระเป๋าไปเก็บในห้องโดยไม่รอให้ผมอนุญาต "ฉันต้องนอนห้องไหน" เวลาเอ่ยถามผมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเห็นว่าผมเอาแต่นั่งเงียบทั้งยังไม่ยอมมองหน้าเธอ

อัคคี..."เธออยู่ได้มั้ย" ผมหันไปถามคนที่เดินตามหลังผมมา เมื่อเราเอาของเข้ามาเก็บชั้นบนของตัวบ้านเรียบร้อยแล้ว "อื้มอยู่ได้ ที่นี่สวยดีนะ" คนที่เดินตามเข้ามาเอ่ยตอบ ดูเหมือนว่าเวลาจะชอบที่นี่นะ เธอเดินสำรวจรอบ ๆบ้านและนี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นรอยยิ้มของเธอ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอะไรกับเธอในเชิงชู้สาวได้เลย "เธอไปนั่งพักก่อนก็ได้ ฉันจะเอาของที่เหลือไปเก็บ" ผมบอกเธอพลางเหลือบมองหน้าท้องของเธอที่ข้างในมีเจ้าตัวเล็กอาศัยอยู่ "...อะ อื้ม" คนที่หันมาสบตากับผมพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบก่อนจะเอ่ยถามบางอย่างขึ้น "ฉันใช้ครัวข้างล่างได้ใช่มั้ย" "ได้สิ เธอจะทำกับข้าวเหรอ" ผมหันไปมองเธอก็พบว่าเธอพยักหน้าอยู่ ยัยนี่คงเป็นคนไม่ค่อยพูดสินะ