Alle Kapitel von รักนี้ต้องรีเทิร์น: Kapitel 71 – Kapitel 79

น้ำแข็ง...หลังจากที่ผู้ใหญ่ตกลงกันเรื่องของฉันกับพี่คีเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสองครอบครัวก็อยู่ทานอาหารร่วมกันก่อนจะแยกย้ายกันกลับ เพราะคุณพ่อพี่คีต้องรีบบินกลับต่างประเทศพรุ่งนี้ ส่วนคุณแม่ คุณย่าและคุณน้าของฉันทั้งสามท่านก็จองตั๋วไปฮ่องกงด้วยกันไปเป็นเดือนเลย ได้ยินว่าคุณน้าจะพาทั้งสองท่านไปเยี่ยมชมธุจกิจของพี่เอิร์ธกับพี่เอลฟ์และจะช็อปปิ้งกันตามประสาสาว ๆ เพราะเหตุนี้จึงมีคำสั่งจากคุณย่าให้พี่คีอยู่ดูแลฉันที่บ้านจนกว่าคุณน้าจะกลับมา และดูเหมือนว่าคนได้รับคำสั่งจะยินดีมากรีบน้อมรับอย่างรวดเร็ว "น้ำแข็ง ไม่ไปช่วยพี่เขาเก็บเสื้อผ้าเหรอลูก" ขณะที่ฉันกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นคุณน้าก็ถามขึ้น พร้อมกับวางแก้วน้ำส้มคั้นลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าฉัน "เก็บเสื้อผ้า? เก็บทำไมคะ?" ฉันขมวดคิ้วถามกลับ "อ้าวพี่เขาจะมาค้างที่บ้านเราไงลูก อะไรกันลืมซะแล้ว"

น้ำแข็ง...ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ นี่แล้ว สงสัยพี่คีจะอุ้มขึ้นมาแน่ ๆ เลย จะว่าไปฉันก็คิดถึงที่นี่เหมือนกันนะ บ้านสวนที่พี่คีตั้งใจสร้างให้ฉัน เตียงนอนที่ฉันเคยนอนเป็นคนแรกถึงจะไม่ใช่คนเดียวก็เถอะ ฉันเองไม่ได้โกรธอะไรหรอกนะเพราะเข้าใจดีว่าที่พี่คีทำก็เพราะอยากดูแลแม่ของลูกในตอนนั้น ถึงฉันจะรู้สึกนอยนิด ๆ ก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรมากแล้วแหละ เพราะตอนนี้สิ่งที่ฉันคิดก็คือ...เวลาเธอไปอยู่ที่ไหนนะ "ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง จะลำบากมั้ย ลูกในท้องเธอปลอดภัยดีหรือเปล่า" ฉันคิดแค่นั้นในฐานะที่ตัวเองก็เป็นคนท้องคนนึงเหมือนกัน แกร๊ก...เสียงประตูห้องน้ำที่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเดินออกมา ท่อนล่างถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าเช้ดตัวสีขาว ตามท่อนแขนและหน้าท้องมีหยาดน้ำเปียกชุ่มไปหมด "พี่คี... / เฮ้ย

น้ำแข็ง...หลายเดือนต่อมา..."น้ำแข็ง เสร็จหรือยังครับ" เสียงพี่คีที่อยู่ด้านนอกตะโกนเข้ามาในห้องน้ำ "เสร็จแล้วค่ะ" ฉันตะโกนตอบก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางแล้วเดินออกจากห้องน้ำ ตอนนี้ท้องฉันโตมากแล้ว เริ่มเคลื่อนไหวตัวยากขึ้นทุกที สัปดาห์หน้าก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว ฉันกับพี่คีเลยต้องย้ายกลับไปอยู่บ้านตามคำสั่งของคุณน้า และเพื่อไปพบครอบครัวพี่คีที่เดินทางมารอรับขวัญหลานที่กำลังจะคลอดเร็ว ๆ นี้ด้วย "ค่อย ๆ เดินนะครับ" คนที่เข้ามาพยุงตัวฉันเอ่ยบอก "เดินช้า ๆ นะ" "พี่คีเอาของลงมาหมดแล้วเหรอคะ" ฉันถามคนที่พยุงตัวฉันอยู่ "หมดแล้วครับ พี่ขึ้นไปดูหลายรอบแล้วไม่น่าจะลืมอะไร" คนข้าง ๆ ตอบพลางเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่ง

อัคคี...หลังจากเมื่อวานที่สลบไปเพราะเห็นเลือด วันนี้ผมก็เลยต้องมานั่งฟังบรรดาเพื่อน ๆ ล้อเลียนผม ไอ้พวกบ้านี่เรียนจบแล้วไม่ทำงานทำการกันหรือไงวะ มารุมมองหน้าลูกผมอยู่ได้น่ารำคาญ "เมื่อไหร่พวกมึงจะไสหัวกลับกันสักทีวะ ลูกกูจะได้หลับได้นอน" ผมหันไปมองพวกมันด้วยสีหน้าหงุดหงิดเมื่อพวกมันยังรุมล้อมลูกผมอยู่ "พวกกูไม่ได้ปลุกหลานป่าววะ แค่จ้องหน้าเฉย ๆ ทำเป็นหวง" ไอ้เทอร์โบพูดขึ้น "หวงสิวะก็ลูกกูอะ อยากได้ก็พากันหาเมียซะสิจะได้ไม่ต้องมามองหน้าลูกคนอื่นแบบนี้" มองอย่างเดียวไม่พอทั้งถ่ายรูป ทั้งจ้องหน้า หึ้ย "แล้วมึงล่ะองศา เมื่อไหร่จะกลับต่างประเทศ ไหนบอกว่าพอน้ำแข็งคลอดก็จะกลับไง" ผมหันไปหาองศาที่ตอนนี้กำลังรัวชัตเตอร์ใส่ลูกผมอยู่ "