เข้าสู่ระบบความรักในช่วงมัธยมปลาย ในช่วงวัยไร้เดียงสา ผมไม่รู้ว่าเราจะเลิกกันทำไมในเมื่อทุกอย่างก็ไปได้ดี ถ้าไม่ใช่เพราะความงี่เง่าของผมเอง และในวันนี้ผมได้เจอเธออีกครั้ง ผมจะทำให้เรากลับมาคบกันอีก
ดูเพิ่มเติมน้ำแข็ง..."พี่คีเข้ามาทำไมคะ ออกไปเลยค่ะ""ไม่เอา พี่อยากอาบน้ำกับน้ำแข็ง" เสียงอู้อี้ของคุณพ่อลูกสองที่ซุกหน้าลงบนแผ่นหลังฉันทำท่างอแงราวกับเด็ก ๆ"ไม่ได้ค่ะ พี่คีออกไปก่อนเดี๋ยวไม่มีใครดูนักรบกับพบรัก" ฉันเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนของคนตัวสูงก่อนจะดันตัวเขาออกห่าง"นักรบกับพบรักหลับหมดแล้ว ขอพี่อาบน้ำกับน้ำแข็งนะ ๆ" ยังไม่หยุดงอแงแต่กลับเข้ามากอดฉันจากด้านหน้าและซุกหน้าลงบนเนินอก"พี่คีอย่างอแงสิคะ""ทีลูกงอแงน้ำแข็งยังโอ๋เลย" เฮ้อ!
อัคคี...หลังจากเมื่อวานที่สลบไปเพราะเห็นเลือด วันนี้ผมก็เลยต้องมานั่งฟังบรรดาเพื่อน ๆ ล้อเลียนผม ไอ้พวกบ้านี่เรียนจบแล้วไม่ทำงานทำการกันหรือไงวะ มารุมมองหน้าลูกผมอยู่ได้น่ารำคาญ"เมื่อไหร่พวกมึงจะไสหัวกลับกันสักทีวะ ลูกกูจะได้หลับได้นอน" ผมหันไปมองพวกมันด้วยสีหน้าหงุดหงิดเมื่อพวกมันยังรุมล้อมลูกผมอยู่"พวกกูไม่ได้ปลุกหลานป่าววะ แค่จ้องหน้าเฉย ๆ ทำเป็นหวง" ไอ้เทอร์โบพูดขึ้น"หวงสิวะก็ลูกกูอะ อยากได้ก็พากันหาเมียซะสิจะได้ไม่ต้องมามองหน้าลูกคนอื่นแบบนี้" มองอย่างเดียวไม่พอทั้งถ่ายรูป ทั้งจ้องหน้า หึ้ย"แล้วมึงล่ะองศา เมื่อไหร่จะกลับต่างประเทศ ไหนบอกว่าพอน้ำแข็งคลอดก็จะกลับไง" ผมหันไปหาองศาที่ตอนนี้กำลังรัวชัตเตอร์ใส่ลูกผมอยู่"
น้ำแข็ง...หลายวันต่อมา..."น้ำแข็งตั้งชื่อลูกไว้หรือยังครับ" คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ลูบมือไปมาบนท้องของฉัน จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย"ยังเลยค่ะ นี่ก็ใกล้คลอดแล้วด้วย ลืมไปเลย" ฉันหันหน้าไปมองพี่คีที่ตอนนี้นอนกอดฉันอยู่ข้าง ๆ"ผู้ชายให้ชื่อนักรบ ผู้หญิงให้ชื่อพบรักดีมั้ย" คนข้าง ๆ พึมพำเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มจนฉันอดยิ้มตามไม่ได้"น้ำแข็งชอบสองชื่อนี้ค่ะ""ส่วนชื่อจริงพี่ให้น้ำแข็งตั้งนะ""เป็นนักรบก็ต้องมีอาวุธ งั้น...ให้ชื่อศาสตราวุธ ดีมั้ยคะ" ฉันเอียงคอถามคนที่นอนยิ้มอยู่ข้าง ๆ ชื่อเล่นนักรบ ชื่อจริงศาสตราวุธ จะน่ากลัวไปหรือเปล่านะแต่ฉันว่าน่ารักแล้วก็เข้ากันดี
น้ำแข็ง...หลายเดือนต่อมา..."น้ำแข็ง เสร็จหรือยังครับ" เสียงพี่คีที่อยู่ด้านนอกตะโกนเข้ามาในห้องน้ำ"เสร็จแล้วค่ะ" ฉันตะโกนตอบก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางแล้วเดินออกจากห้องน้ำตอนนี้ท้องฉันโตมากแล้ว เริ่มเคลื่อนไหวตัวยากขึ้นทุกที สัปดาห์หน้าก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว ฉันกับพี่คีเลยต้องย้ายกลับไปอยู่บ้านตามคำสั่งของคุณน้า และเพื่อไปพบครอบครัวพี่คีที่เดินทางมารอรับขวัญหลานที่กำลังจะคลอดเร็ว ๆ นี้ด้วย"ค่อย ๆ เดินนะครับ" คนที่เข้ามาพยุงตัวฉันเอ่ยบอก "เดินช้า ๆ นะ""พี่คีเอาของลงมาหมดแล้วเหรอคะ" ฉันถามคนที่พยุงตัวฉันอยู่"หมดแล้วครับ พี่ขึ้นไปดูหลายรอบแล้วไม่น่าจะลืมอะไร" คนข้าง ๆ ตอบพลางเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่ง