Alle Kapitel von รักนี้ต้องรีเทิร์น: Kapitel 61 – Kapitel 70

น้ำแข็ง...ผ่านมาได้สัปดาห์กว่า ๆ แล้วที่อัคคีกับฉันเรากลับมาคบกันเหมือนเดิม ส่วนพี่เอิร์ธ พี่เอลฟ์แล้วก็คุณน้าของฉัน อัคคีก็ได้พูดคุยและปรับความเข้าใจกันจนเป็นที่เรียบร้อย บรรดาเพื่อน ๆ ของฉันและอัคคีน่ะก็ไม่รู้ว่าพวกเขาไปปรับความเข้าใจกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะรู้ข่าวอีกทีคือทุกคนรู้เรื่องนี้ก่อนฉันแล้ว ทางบ้านของอัคคีตกลงเรื่องที่จะมาสู่ขอฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรเพราะยังไงฉันก็ยังไม่แต่งงานกับอัคคีตอนนี้อยู่ดี อย่างที่บอกไป การแต่งงานสำหรับผู้หญิงมันคือเรื่องใหญ่ ฉันอยากให้เราสองคนแน่ใจก่อนว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักของเด็ก ๆ ที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ ไม่ได้เกิดจากการที่เราทำผิดแล้วต้องแต่งเพื่อรับผิดชอบ แต่แต่งเพราะรักและมั่นใจในกันและกัน แต่งเพื่ออยากสร้างอนาคตและใช้ชีวิตร่วมกัน ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอกทำให้ฉันที่กำลังแต่งตัวอยู่ต้อ

น้ำแข็ง..."คุณน้าแน่ใจนะคะว่าจะไม่กลับพร้อมกัน" ฉันถามคุณน้าเมื่อเราออกมาจากห้องตรวจเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เรานั่งอยู่ในร้านกาแฟในโรงพยาบาล "แน่ใจสิจ้ะ อีกอย่างเดี๋ยวน้าจะแวะไปหาเพื่อนด้วยเห็นบอกว่าช็อปปิ้งอยู่ห้างแถวนี้แหละ" "ค่ะ งั้นคุณน้ากลับดี ๆ นะคะ" "จ้ะ" ฉันมองตามแผ่นหลังคุณน้าจนลับสายตา ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ามากดเล่นระหว่างรอใครบางคนไปสั่งเครื่องดื่ม "นมอุ่นมาแล้วครับคุณแม่" เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะวางแก้มนมอุ่นลงตรงหน้าฉัน ตามด้วยเค้กสีสวยน่ากิน "พี่เอาเค้กมาให้ด้วยนะ เผื่อน้ำแข็งหิว" "ขอบคุณค่ะ" "เหนื่อยมั้ยครับ" คนตรงหน้าถาม

น้ำแข็ง..."อื้อพะพี่คี อย่าค่ะ" ฉันเบือนหน้าหนีคนที่ทาบจูบลงมาก่อนจะดันใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ อาการเห่อร้อนบนใบหน้าค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นเพียงแค่ริมฝีปากเราสัมผัสกัน นี่ไม่ใช่ครั้งที่เราจูบกันสักหน่อยแต่ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้นะ "นิดเดียวก็ไม่ได้เหรอหื้ม" คนที่กระชับอ้อมแจนให้แน่นขึ้นเอ่ยถามเสียงแผ่วก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาขบเม้นติ่งหูของฉันจนรู้สึกขนลุก "มะไม่ได้ค่ะ" ฉันตอบเสียงสั่นก่อนจะพยายามลุกออกจากตักแต่ก็ไม่สามารถแกะวงแขนใหญ่ของคนตรงหน้าออกได้ "ใจร้ายจัง" คนหน้ามุ้ยซุกหน้าลงบนไหล่ของฉันพร้อมกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีก ลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดซอกคอฉันทำให้รู้สึกสั่นไหวจนหายใจไม่สะดวก "ขออยู่แบบนี้สักพักนะครับ" "พะ พี่คะ... คือว่า..." เมื่อเห็นว่าคนบางคนเงียบไปจึงขยับตัวเล็กน้อย ทว่าตัวฉันก

น้ำแข็ง...แสงแดดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างทำให้ฉันค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมา พลันนั้นก็มีเรื่องให้ยิ้มออกแต่เช้าตรู่ ร่างกำยำนอนคุดคู้อยู่ข้างฉันราวกับเด็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยไม่มีพิษภัยต่างจากตอนตื่นราวกับเป็นคนละคน "เช้าแล้วนะคะพี่คี" ฉันลุกขึ้นพลางเขย่าตัวคนที่หลับอยู่ วันนี้เป็นวันที่พ่อกับแม่พี่คีกลับมาถึงไทยและเราต้องไปรับท่านที่สนามบิน อีกทั้งคุณน้าคงจะกลับมาแล้วจะได้ลงไปเตรียมมื้อเช้าช่วยท่าน "อือ ขอห้านาทีนะนะ" เสียงอู้อี้คนที่มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มดังขึ้น พรึ่บ!ฉันดึงผ้าห่มผืนใหญ่ออกจากคนที่นอนขดตัวอยู่ หากวันนี้ไม่มีนัดกับใครฉันคงปล่อยให้พี่เขานอนต่อ "ไม่ได้ค่ะวันนี้เราต้องไปรับพ่อกับแม่พี่คีนะคะ เดี๋ยวสาย ๆ ท่านก็มาถึงแล้ว" "หื่อไม่ไป พ่อกับแม่มา

อัคคี...วันนี้หลังจากไปดูฤกษ์แต่งงานเสร็จพ่อแม่และคุณย่าก็พาผมแวะซื้อของฝากสำหรับคุณน้าของน้ำแข็งและของกินมากมาย อาหารบำรุงคนท้องทั้งหลายเต็มท้ายรถไปหมด ดูแล้วท่าจะเห่อสะใภ้กันทั้งบ้าน ส่วนเรื่องของเวลากับไอ้องศา ก่อนพ่อกับแม่และคุณย่าจะมาที่นี่ก็เคลียร์กับเรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็รอแค่ให้องศามันตามหาเมียกับลูกให้เจอเพราะผ่านมานานแล้วยังไม่มีวี่แววของเวลาเลย "ตาอัคแล้วแกคุยกับหลานสะใภ้ย่าหรือยังเรื่องจะไปอังกฤษน่ะ" คุณย่าที่นั่งอยู่เบาะหลังข้างกันกับแม่ถามขึ้น "ยังครับ ผมว่าจะคุยวันนี้แหละครับ" ผมตอบ ที่จริงเรื่องนี้ผมก็เพิ่งรู้เมื่อวานนี้เอง แต่จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะมันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ ครั้นจะให้ไอ้องศาไปด้วยมันก็ยังเคลียร์เรื่องลูกเมียไม่เสร็จ ผมที่เคลียร์ทุกอย่างจบแล้วก็จะล่วงหน้าไปก่อน "ผมว่าจะพาน้ำแข็งไปอยู่ด้วยกันที่นั่น คุณย่าคิดว่ายั