Alle Kapitel von รักนี้ต้องรีเทิร์น: Kapitel 31 – Kapitel 40

อัคคี...หลังจากที่ผมโชว์ฝีมือการทำอาหารให้ใครบางคนได้กินเป็นครั้งแรกแล้ว ตอนนี้เราสองคนกำลังช่วยกันล้างจานอยู่ แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดตั้งแต่ได้เจอเธอ เพราะเธอทำตัวดีกับผมต่างจากทุกวันที่เอาแต่คิดจะหนีผมและผลักไสผม"น้ำแข็ง นี่ก็เย็นแล้วเราค้างที่นี่กันมั้ย" ผมถามคนข้าง ๆ ที่กำลังเช็ดจานช่วยผมอยู่เพราะถ้าขับรถกลับตอนนี้ก็คงมืดค่ำ กว่าจะไปถึงที่พักในกรุงเทพก็คงดึกพอดีเพราะการจราจลในเมืองใหญ่นั้นติดขัดใคร ๆ ก็รู้ดี"คิดอะไรของนายน่ะ" คนข้างขมวดคิ้วสงสัยราวกับไม่ไว้ใจผม"ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อยแค่อยากให้อยู่ด้วยกันแค่นั้น อีกอย่างพุร่งนี้เธอก็หยุดไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว อยู่กับฉันนะน้ำแข็งแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วฉันจะไม่ขออะไรจากเธอเลย" ผมหันไปสบตากับคนข้าง ๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้เธอจริง ๆ นะผมแค่อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเธอ ผมแค่อยากอยู่กับเธอก่อนที่ผมจะไม่มีโอกาสแค่นั้น... แค่นั้นจริง ๆ"แต่นายห้ามทำอะไรฉันนะ ถ้านายทำอะไรฉันนายจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีก" สีหน้าและแววตาจริงจังของเธอทำให้ผมยิ้มออก อย่างน้อยผมก็ได้อยู่กับเธอที่นี่ด้วยกัน"ที่ผ่านมาเคยนอนด้วยกันมันไม่ได้ทำให

น้ำแข็ง..."นี่อัคคี ฉันบอกว่าอย่ามองไงไม่เข้าใจหรือไง!" ฉันดิ้นไปมาพรางเอะอะโวยวายไปด้วยเมื่อสายตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจของคนตรงหน้ากำลังจดจ้องมาที่หน้าอกฉัน "มองแค่นี้ก็ไม่ได้ เราเป็นแฟนกันนะจำไม่ได้หรือไง" "เป็นแค่แฟนกันเฉย ๆ ป้ะ ไม่ได้เป็น... หึ้ยปล่อยเลยนะจะนอนแล้ว" ฉันหยุดดิ้นแล้วหันหน้าไปมองทางอื่น ความรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าตอนนี้สิทำให้ไม่อยากหันไปมองหน้าเขาเลย "น้ำแข็ง" "อะไร? อะอื้อ" ฉันหันกลับไปตามเสียงเรียกของอัคคีและต้องสะดุ้งทันทีเมื่อริมฝีปากร้อน ๆ ของเขาทาบลงมาดูดเม้มริมฝีปากฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว อัคคีปล่อยมือฉันออกจากการเกาะกุมพรางเคลื่อนมือใหญ่ไปมาตามต้นขาฉันช้า ๆ หัวใจกระตุกวูบเมื่อมือหนาข้างนึงส

อัคคี...แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่เล็ดลอดเขามาในห้องผ่านผ้าม่านปลิวไสว ทำให้ผมค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะหันไปมองคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้ยังหลับสนิทอยู่ ผมค่อย ๆ เกลี่ยเส้นผมที่ปิดบังใบหน้าขาวเนียนของคนในอ้อมกอดออกอย่างเบามือเพราะกลัวว่าเธอจะตื่น แต่อุณหภูมิอุ่น ๆ ของตัวเธอตอนนี้นี่สิเป็นปัญหาเธอกำลังมีไข้!"เมื่อคืนก็อ่อนโยนอยู่นี่นา หรือว่าเผลอรุนแรงไปตอนไหนนะ..." ผมพึมพำเบา ๆ ขณะผละตัวออกจากผ้าห่มช้า ๆ เพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนของเธอเดินออกมาจากห้องได้ก็รีบต่อสายหาใครบางคนเพื่อฝากให้เธอช่วยเป็นธุระให้"ฮัลโหลนี่เบอร์แฟนใช่มั้ยครับ" ผมทวนชื่อเจ้าของเบอร์ที่ก่อนหน้านี้ผมขโมยมาจากมือถือของน้ำแข็ง ก่อนจะรีบทักทายหลังจากที่ปลายสายกดรับ[อืมใช่ ว่าไง]"คือวันนี้น้ำแข็งไม่สบายน่ะ เธอช่วยจัดการเรื่องเรียนให้น้ำแข็งได้มั้ย พอดีฉันไม่รู้ว่าพวกนักศึกษาแพทย์เขาต้องลาหรือทำยั

น้ำแข็ง..."พี่คี พี่คีคะ พี่คีตื่นได้แล้ว" ฉันเขย่าตัวคนที่นอนหนุนตักฉันอยู่ให้ตื่นขึ้นมาเพราะผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้ว"อือ ขอห้านาที" เสียงอู้อี้ของคนที่หลับอยู่เอ่ยบอกก่อนจะพลิกตัวหันใบหน้าหล่อเหลาเข้าหาหน้าท้องของฉัน จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดหน้าท้องฉันผ่านเสื้อที่สวมอยู่"ไม่ได้ค่ะ ขาน้ำชาไปหมดแล้วนะ ปวดขามากด้วย""ก็ได้ ๆ ขี้หวงจังขอหนุนตักแค่นี้เอง" คนที่นอนอยู่บ่นพึมพำแต่ก็ยอมลุกขึ้นนั่งก่อนจะสะบัดหัวไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง"พี่คีไปล้างหน้าเถอะค่ะ เดี๋ยวน้ำขึ้นไปเอาของแล้วจะได้กลับบ้านกัน ขืนกลับช้ากว่านี้รถติดแน่ ๆ" ฉันบอกคนข้าง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นเพราะขาเริ่มชาเนื่องจากโดนใครบางคนนอนหนุนเป็นเวลานาน"เดี๋ยวพี่อุ้ม"หมับ!"พี่คี! ปล่อยค่ะ น้ำเดินได้แค่นี้เอง" ฉันร้องท้วงเจ้าของวงแขนแกร่งที่ช้อนตัวฉันขึ้นจากพื้นในท่าเจ้าสาว "พี่คี ปล่อยได้แล้ว" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คนบางคนก็อุ้มฉันมาจนถึงห้องนั่งเล่นในตัวบ้าน"ครับ ๆ ถึงแล้ว" คนตัวใหญ่กว่าวงฉันลงบนโซฟาก่อนที่เข้าตัวจะนั่งลงกับพื้นตรงหน้าฉันแล้วกุมมือทั้งสองข้างของฉันไว้แน่น"พี่คีไม่ไปล้างหน้าล่ะคะ เราจะได้กลับก

น้ำแข็ง..."พี่คีเป็นอะไรหรือเปล่าคะ น้ำเห็นพี่เงียบตั้งแต่ขับรถมาแล้ว" ฉันเอ่ยถามคนที่เดินนำหน้าฉันเข้ามาในห้องพักก่อนจะทิ้งตัวนั่ลงโซฟาในห้องนั่งเล่น"เปล่าครับไม่มีอะไร พี่แค่เหนื่อย ๆ น่ะ สงสัยขับรถนานเกินไป" คำตอบของคนที่เอนตัวลงนอนหนุนตักฉันทำให้ใจชื้นขึ้นมา"คิดว่าพี่เป็นอะไรเสียอีก" ฉันคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมาเมื่อได้คำตอบ "งั้นพี่คีนอนพักเถอะค่ะ เดี๋ยวน้ำไปทำอะไรให้พี่คีกินดีกว่าเนอะ""ก็ได้ครับ ถ้าน้ำทำเสร็จแล้วปลุกพี่ได้เลยนะครับ" ถึงจะบอกฉันแบบนั้นแต่ศีรษะของเจ้าตัวก็ยังหนุนตักฉันอยู่ที่เดิมไม่ยอมผละออก"แล้วน้ำจะไปทำกับข้าวได้ยังไงคะมานอนตักน้ำแบบนี้" ฉันเขย่าตัวคนที่นอนหลับตาพริ้มแถมยังยิ้มหวานให้ราวกับแกล้งกัน"ก็ตรงนี้นอนแล้วหายเหนื่อยนี่ครับ" คนที่นอนยิ้มหวานอยู่เอ่ยตอบ"แล้วจะทำกับข้าวยังไงล่ะคะ เดี๋ยวตื่นขึ้นมาก็หิวหรอก นี่ก็เริ่มมืดแล้วนะ""เราออกไปทานอะไรข้างนอกกันมั้ย ไปร้านที่น้ำเคยบอกว่าอยากกิน" ร้านที่ฉันเคยบอกว่าอยากกินเหรอ? บ้าน่ามีที่ไหนกันล่ะ ฉันไม่เคยบอกกับพี่คีสักหน่อยว่าอยากไปกินอะไรที่ไหน"ร้านที่น้ำเคยบอกว่าอยากกิน?" ฉันขมวดคิ้วถามคนที่นอนอยู่เมื่อนึกไม่ออ