รักนี้ต้องรีเทิร์น のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

อัคคี...หลายวันต่อมา..."อุ๊บ! อ๊วกก!" "นายไหวมั้ย ฉันว่าเราไปฝากท้องวันอื่นก็ได้นะ ขับรถมาเหนื่อย ๆ นายพักก่อนก็ได้" เวลานั่งมองผมที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพอิดโรยหลังจากที่เราเพิ่งมาถึงคอนโดมิเนียมในกรุงเทพฯ จะว่าไปแล้วหลายเดือนมานี้ผมคลื่นไส้ เวียนหัวแล้วก็อาเจียนอยู่บ่อยครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะนอนน้อยหรือเครียดกันแน่ แต่ไอ้เหมันต์บอกว่าผมแพ้ท้องแทนเมีย ซึ่งผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ผมว่ามันไร้สาระ "ไว้ฉันนอนพักสักหน่อยแล้วเราค่อยไปล่ะกัน" ผมพูดกับเวลาก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า "งั้นเดี๋ยวฉันไปหาอะไรเย็น ๆ ให้นายดื่มนะ" ผมพยักหน้าให้เวลาแทนคำตอบทั้งที่ยังนอนหลับตาอยู่ ครืด ค

องศา...ผมมองหน้าผู้หญิงที่ผมข่มขืนเธอไปเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ตอนนี้เธอกลายมาเป็นสะใภ้แฝดคนพี่ของผม และฟาเรนท์บอกกับผมว่าเธอกำลังท้องได้สี่เดือนกว่าแล้ว แต่เท่าที่ผมรู้มาอัคคีกับเธอเพิ่งจะแต่งงานกันได้สามเดือนกว่า ๆ หรือว่าเธอท้องก่อนที่จะแต่งงานกับอัคคี? แต่เธอมีอะไรกับผมก่อนอัคคีเพราะคืนนั้นผมจำได้แม่นว่าผมเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ... "ฟา มึงพาเวลาออกไปข้างนอกก่อน กูโทรบอกแล้วค่อยพากันกลับเข้ามา" เสียงไอ้อัคคีแฝดพี่ของผมหันไปสั่งฟาเรนท์แฝดน้องสุดท้อง ก่อนที่เวลาจะเดินตามฟาเรนท์ออกไปอย่างเงียบ ๆ ซึ่งผมก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอไปทั้งที่มีคำถามอยู่มากมายเกี่ยวกับเธอ ผัวะ!"เชี้ย!" หมัดหนัก ๆ ของแฝดพี่ลอยเข้ามากระแทกซีกแก้มข้างหนึ่งของผมแรง ๆ อีกครั้งจนล้มฟุบกับโซฟาเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว "มึงเป็นอะไรทำไมไม่

เวลา..."เอาห้องนี้ก็ได้ค่ะ ตรงนี้อากาศน่าจะถ่ายเทสะดวก" ฉันหันไปบอกเจ้าของอะพาร์ตเม้นท์ที่พาฉันเดินดูห้อง ก่อนจะเดินลงไปทำสัญญาการเช่าที่ชั้นล่าง ฉันเลือกที่พักที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนนักเพราะจะได้เดินทางสะดวก ถึงฉันจะท้องแต่ก็คิดว่าต้องเรียนให้จบอีกแค่เทอมเดียวเองเพราะท้องไม่ใหญ่มากคงไม่มีใครสังเกตเห็น ถ้าสวมเสื้อนักศึกษาที่ตัวใหญ่ขึ้นกับเสื้อคลุมสวมทับอีกชั้นก็น่าจะไม่มีปัญหา เพราะอาการแพ้ท้องของฉันก็ไม่มี ก่อนหน้านี้ฉันอาศัยอยู่กับป้าซึ่งเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแม่ฉัน แต่หลังจากที่ท่านรู้ว่าฉันท้องท่านก็ให้ฉันย้ายมาอยู่กับอัคคีซึ่งในตอนนั้นคิดว่าเขาคือองศา เหตุผลก็เพราะท่านไม่อยากให้ฉันอยู่กับท่านตั้งแต่แรกอยู่แล้ว อีกอย่างสามีใหม่ของป้าฉันก็เป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับฉันและมีท่าทีแปลก ๆ เวลาที่เจอฉัน ป้าเลยไม่ไว้ใจ การที่ฉันย้ายออกมาอยู่คนเดียวนับว่าเป็นเรื่องดี แต่ฉันคงไม่บอกเรื่องนี้กับป

อัคคี...ครืด ครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> เหมันต์ผมก้มลงมองดูโทรศัพท์ของตัวเองที่ยังสั่นไม่หยุด ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะรับสายใครทั้งนั้นเพราะผมกำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านของไอ้ธันวา ทั้ง ๆ ที่มันก็ไม่น่าจะใช่ที่ ๆ น้ำแข็งจะต้องไปแต่ไม่รู้ทำไมผมเลือกไปที่นั่น หรือเพราะผมเองคิดว่าน้ำแข็งจะไปคบกับไอ้ธันวาแล้วย้ายไปอยู่กับมัน? แต่แมร่งเอ๊ย! ไม่รู้แล้วตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกนอกจากอยากจะตามหาน้ำแข็ง "ว่า" เมื่อไม่เห็นว่าคนที่โทรมาจะวางสายไปง่าย ๆ ผมจึงตัดสินใจกดรับสาย [กว่าจะรับสายได้นะมึง เมียหายไปขั้วโลกแล้วมั้งป่านนี้] คำสรรเสริญจากปลายสายทำให้ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะหาที่หยุดพักรถเพื่อคุยกับมัน "มึงหมายความว่ายังไง" [น้ำแข็งอยู่ก

น้ำแข็ง...ฉันเดินตามอัคคีเข้ามาในบ้านอย่างเงียบ ๆ เมื่อได้ยินคำเชิญจากคนด้านในที่ตะโกนออกมา ภายในบ้านหลังใหญ่ตกแต่งสวยงามเหมือนละครหลังข่าว ก่อนที่ฉันจะเดินเข้ามาก็เผื่อใจไว้แล้วว่าอาจเจอพ่อแม่หรือผู้ใหญ่สักคนก็เลยรู้สึกเกร็งและพยายามหลบอยู่ด้านหลังอัคคี แต่พอเข้ามาก็ต้องตกใจเมื่อภาพตรงหน้าฉันมีผู้ชายหน้าเหมือนอัคคีราวกับแกะนั่งมองฉันอย่างเงียบ ๆ อยู่บนโซฟา "หวัดดี พี่สะใภ้" ยังไม่ทันที่ฉันจะหันไปอะไรกับคนข้าง ๆ เสียงทุ้มของคนที่นั่งอยู่ก็เอ่ยทักทายฉันขึ้น ว่าแต่ทำไมถึงรียกฉันว่าพี่สะใภ้ล่ะ? "หวัดดี" ฉันทักทายกลับก่อนจะหันมามองหน้าอัคคีที่ยืนอยู่ข้างฉันสลับกับใบหน้าของผู้ชายคนนั้นไปด้วย คนหน้าเหมือนหยัดกายลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วแนะนำตัวเอง "ฉันชื่อองศา เป็นแฝดน้องคนที่สองของไอ้พี่อัค" "ฝะแฝดน้อง? คนที่สอง?" ฉันขมวดคิ้วถา