Alle Kapitel von รักนี้ต้องรีเทิร์น: Kapitel 21 – Kapitel 30

น้ำแข็ง..."นี่นายจะลงมาทำไม กลับขึ้นรถนายไปสิ" หลังจากที่คันหรูของอััคคีขับมาจอดเทียบหน้าบ้านของฉันเป็นที่เรียบร้อย เจ้าของรถก็เดินลงจากรถตามฉันเข้ามาในบ้านหน้าตาเฉยทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้เชิญเขา"จะไม่ชวนแฟนเข้าบ้าน?" คนหน้ามึนที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันมาเอียงคอถามฉันราวกับว่าฉันเป็นคนผิด..."ก็...หึ้ย! นี่ไม่ใช่บ้านฉัน ฉันมาอาศัยอยู่กับน้า นายกลับไปได้แล้ว" ฉันบอกปัด ๆ ไปเพราะหวังว่าเขาจะรู้สึกเกรงใจเจ้าของบ้านบ้าง แต่ไม่เลย..."อยู่กับน้าแล้วพาแฟนเข้าบ้านไม่ได้?" อ๊าก! ฉันอยากจะถอดรองเท้าฟาดหัวตัวเองตาย เมื่อพูดจบอัคคีก็เดินหน้ามึนเข้าไปในบ้านโดยมีฉันวิ่งตามไปติด ๆ เพราะกลัวว่าเขาจะเจอกับคุณน้าแล้วพูดอะไรบ้า ๆ ออกไป"อ้าว หนูน้ำแข็งกลับมาแล้วเหรอลูก แล้วนี่..." คุณวางหนังสือลงกับโต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะถามขึ้นก็ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้กับคุณน้า ฉันก็ไม่เคยพาใครมาที่นี่อีกเลยนอกจากยัยแฟนก

น้ำแข็ง..."น้ำแข็ง กินไรดีอะแก" เสียงยัยเจ้าถิ่นถามขึ้นขณะที่เรายืนรอยัยเรดาห์อยู่หน้าห้องน้ำตอนนี้ถึงเวลาพักแล้วแต่ปัญหาหลักก็คือไม่รู้ว่าจะกินอะไร เรื่องกินนี่เป็นปัญหาระดับชาติจริง ๆ ทั้งที่ร้านของกินก็ออกจะเยอะแยะ"ร้านเดิมป่าวล่ะหรือแกอยากกินอะไรเป็นพิเศษก็แนะนำมาเลย" ฉันเงยหน้าไปตอบเพื่อนรักก่อนจะก้มหน้าก้มตาสนใจโทรศัพท์มือถือต่อเพราะกำลังเล่นเกมปลูกผักอยู่"ฉันอยากกินผัดไทยอ่า ไปกันนะ ๆ" ยัยเจ้าถิ่นเขย่าแขนฉันพลางทำเสียงออดอ้อน ก็ผัดไทยที่นางอยากกินมันไม่ได้อยู่ที่คณะเราไงเลยต้องอ้นให้ไปเป็นเพื่อนน่ะ อยู่ไกลถึงคณะวิศวะแถมยังต้องนั่งรถไปอีกเพราะคณะแพทย์เราอยู่คนละรั้ว"ถ้ายัยน้ำแข็งไม่ไปแกก็ไปกับฉันก็ได้ ร้อนแบบนี้น้ำแข็งนางไม่ไปหรอก" เสียงเรดาห์เอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างเซ็กซี่ขยี้ใจเดินออกมาจากห้องน้ำ ดีมากเรดาห์ร้อนขนาดนี้ฉันไม่ไปหรอกเพราะงั้นพวกแกไปกันสองคนเถอะฉันขี้ร้อนน่ะทุกคนรู

น้ำแข็ง..."น้ำแข็งวันนี้มีคนมารับแกมั้ย" เป็นประโยคเดิม ๆ ที่ยัยถิ่นมักจะถามฉันหลังจากที่เราเดินลงมาจากตึกคณะตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้ว รอบ ๆ ตึกที่เราเรียนอยู่เริ่มเงียบกริบ เพราะส่วนมากยังไม่เลิกเรียนและบางส่วนโดยเฉพาะรุ่นพี่นั้นไปเข้าเวรที่โรงพยาบาล"มีสิ ว่าแต่แกเถอะกลับยังไงลุงมารับเหรอ" ฉันถามกลับ"ใช่แก นั่นไงมาพอดีเลยงั้นฉันกลับแล้วนะวันจันทร์เจอกัน" เพื่อนรักโบกมือให้ฉันก่อนจะวิ่งขึ้นรถหรูคันงามที่จอดเทียบหน้าคณะ ส่วนยัยเรดาห์น่ะเหรอรายนั้นพออาจารย์สอนเสร็จนางก็รีบกลับเลยสงสัยมีถ่ายแบบต่อ จะม่ีก็แค่ฉันนี่แหละที่ต้องรอใครบางคนมารับตามที่ตกลงกันเอาไว้"รอนานมั้ย" เสียงทุ้มของคนที่เดินเข้ามาถามขึ้น ภาพผู้ชายสวมกางเกงยีนส์เลอะเทอะกับสวมเสื้อช็อปเดินตรงมาทางนี้ พอมาคิด ๆ ดูแล้วฉันก็เพิ่งสังเกตเขาวันนี้นี่เองดูดีเหมือนกันนะนายน่ะ..."ใครบอกว่ารอ ฉันเพิ่งเดิ

อัคคี..."น้ำแข็ง ๆ ยัยขี้เซาเอ้ย" ผมเขย่าคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ตอนนี้ ขนาดบอกไปแล้วนะว่าถ้าปลุกแล้วไม่ตื่นจะข่มขืน เธอยังไม่ยอมตื่นอีกหรือว่าอยากโดนข่มขืนจริง ๆ นะ"อืม จะนอน" เสียงคนที่หลับอยู่พึมพำเบา ๆ ก่อนจะเงียบไปz    ผมวางคนตัวเล็กลงบนเตียงก่อนจะค่อย ๆ ถอดเข็มขัดนักศึกษาออกแล้วดึงชายเสื้อนักศึกษาให้ออกมาข้างนอกเพื่อให้เธอได้นอนสบาย ๆ ผมถอดถุงเท้าสีขาวออกจากเท้าเล็ก ๆก่อนจะโยนมันลงตระกร้าที่ตั้งอยู่มุมห้อง นี่นักศึกษาแพทย์ต้องใส่แต่รองเท้าแบบนี้กันทุกคนเลยหรือไงนะ ผมนั่งมองรองเท้าสีขาวทรงคล้าย ๆ กับรองเท้าผ้าใบก่อนจะเอามันไปวางไว้ที่มุมห้องให้เธอแล้วกลับมานั่งมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง"เป็นหมอยังไงไม่อาบน้ำก่อนนอน ยัยซกมก" ผมส่งยิ้มให้เจ้าของใบหน้าสะสวยที่ตอนนี้หลับแล้วและไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาง่าย ๆ คิดว่าเป็นแบบนี้แค่ตอนเมาเสียอีก ตอนไม่เมาก็ขี้เซาเหมือนกันแฮะพรึ่บ!

น้ำแข็ง..."นี่นาย ฉันต้องรีบกลับบ้านนะวันนี้ฉันต้องไปทำงาน" ฉันหันไปพูดกับคนข้าง ๆ ที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่หลังจากที่เราทานข้าวกันเสร็จแล้ว อัคคีก็พาฉันเดินซื้อของต่อจนตอนนี้สายมากแล้ว แถมวันนี้ฉันยังต้องไปช่วยคุณหมอเตรียมอุปกรณ์ล้างแผลให้คนไข้ช่วงบ่ายเสียด้วย"ฉันโทรไปลางานให้แล้ว ไอ้เหมันต์จัดการให้แล้วเธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" คนนั่งข้าง ๆ หันมาพูดกับฉันก่อนจะหันไปจ้องถนนต่อ ว่าเมื่อกี้เขาบอกว่ายังไงนะ?"นี่นายบอกเรื่องของเรากับพี่เหมันต์งั้นเหรอ?""มันไม่ใช่คนพูดมาก แต่ถึงยังไงไม่ช้าหรือเร็วทุกคนก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่ดี""นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง ใครเขาใช้ให้นายทำแบบนี้กัน" ฉันหันไปส่งสายตาดุ ๆ ไปให้คนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้แถมยังกล้าดีลางานให้ฉันโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าอีก"เรื่องของเราก็อย่างที่บอกไป ส่วนเรื่องงานก็คุณน้าเธอไงบอกให้ฉันทำ ท่านอยากให้เธอพักผ่อนบ้าง ไม่ใช่เรียนเสร็จ ทำงาน กลับบ้านแล้วก็นอน หัดพาตัวเองออกไปเปิดหูเปิดตาซะบ้าง" คนข้าง ๆ ตอบทั้ง ๆ ที่สายตาของเขายังจับจ้องไปที่ถนนก่อนจะพูดต่อ"พอเธอเรียนจบแล้วเธอจะไม่มีเวลาเที่ยวหรือพักผ่อนแล้วนะน้ำแข็ง ชีวิตนอกร