Semua Bab Marrying My Ex-Husband's Best Friend : Bab 121 - Bab 130

“Time of death 10: 45 AM…” Saad ng doctor.Agad na napaupo sa sahig si Lily dahil sa narinig niya. Pilit siyang umiling, ayaw niyang tanggapin ang sinabi ng doctor. Pinilit niyang kinukumbinsi ang sarili na nagsisinungaling lang ‘yong doctor at buhay pa ang kapatid niya. Sinubukan niyang tumayo para lapitan sana ang kapatid pero bigo siyang makatayo dahil sa nanghihina ang mga tuhod niya. Napaiyak nalang siya ng makitang nag flatline na ang cardiac monitor na nakakabit kay Lucil.“HINDI…” umiiyak na sigaw niya.Tinakpan na ng mga doctor ng puting tela ang katawan ni Lucil at iniwan ito doon habang naroon parin si Lily. Iyak nang iyak si Lily. Sobrang laki ng pagsisisi niya na ang sama ng pakikisama niya sa kapatid niya gayong alam niyang may pinagdadaanan ito. Ngayon huli na ang lahat at hindi na siya makakabawi pa dito.“L-lucil, gumising ka…please…babawi pa sa’yo si ate.” Nanghihinang saad ni Lily. “Paano nalang si Lilo? Bunso, kailangan ka ng anak mo…” pinunasan ni Lily ang sipon n

Nagulat at napasinghap ang lahat nang tanggalin ni Lucil ang kanyang scarf at tumambad sa kanila ang peklat niya sa leeg. Mas naging visible sa mga mukha nila ang awa para sa babae. Napansin iyon ni Lucil kaya bahagya siyang tumawa para ipakita sa mga ito na okay lang siya. “Huwag kayong mag-alala, okay lang naman ako. Kita niyo naman, buhay na buhay ako. Lumalaban parin ako kahit masakit ang ginawa nila sa akin.” nakangiting saad ni Lucil. Pero kahit nakangiti si Lucil ay kitang-kita parin nila ang lungkot at sakit sa mga mata nito. Kaya naman, si Ashley na nasa tabi niya lang ay mas lumapit ito sa kanya saka siya niyakap. Hindi na rin sila uminom pa ng marami dahil magsisimula na nga bukas ang training nila. Kaya naman no’ng mga bandang alas dies na ng gabi ay pinatulog na rin sila ng mga seniors nila. Maagang nagising si Lucil kinabukasan, bago pa man tumunog ang alarm clock na hiniram niya mula sa isa sa mga kasamahan niya. Madilim pa ang paligid, at ang lamig ng hangin sa

Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan para kay Lucil kahit pa naging regular worker na siya sa factory. Sa katunayan, mas lalo pang tumindi ang hamon sa kanya,.hindi na lamang pisikal na pagod ang kailangang tiisin, kundi pati na rin ang emosyonal at mental na laban na araw-araw niyang kinakaharap.Mas mataas na ang sahod niya, oo. Mas maayos na rin ang trato sa kanya ng mga supervisors. Pero kapalit nito ay mas mabigat na responsibilidad. Madalas, siya na ang inaasahan sa kanilang linya kapag may bagong trainee. Siya ang nagtuturo, siya ang gumagabay.At hindi lahat ay marunong makinig.“Jana, mali ‘yan,” sabi niya minsan sa isang bagong dating na Pinoy trainee na halatang hirap pa sa sistema.“Ay, ganun ba? Pasensya na…” sagot nito, halatang naiilang.Huminga nang malalim si Lucil.Naalala niya ang sarili niya noong unang araw, takot, lito, at halos gusto nang sumuko.“Kaya mo ‘yan. Ulitin mo lang,” mas mahinahon niyang sabi.Doon niya napagtanto, malayo na pala talaga ang na

Paglapag pa lamang ng eroplano sa Pilipinas, ramdam na agad ni Lucil ang kakaibang bigat sa dibdib niya, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa inaasahang pagharap sa nakaraan. Tatlong taon siyang nawala, at sa loob ng panahong iyon, marami ang nagbago..Lalo na siya.Hindi na siya ang babaeng umalis nang sugatan at puno ng galit. Ngayon, bumalik siya na buo, matatag, at may kapangyarihan.Paglabas niya ng airport, agad siyang sinalubong ng driver na ipinadala ng kanyang kumpanya.“Good afternoon, Ma’am Lucil,” magalang nitong bati.Tumango siya at sumakay sa sasakyan. Habang binabaybay nila ang kalsada, tahimik lamang siyang nakatingin sa bintana. Pamilyar ang lahat, ngunit tila ba ibang mundo na ang kanyang tinitingnan.Hindi na siya kabilang dito noon..Pero ngayon, aangkinin niya ito.Hindi muna siya dumiretso sa bahay ng kanyang pamilya. Sa halip, nagtungo siya sa condominium unit na inihanda para sa kanya, isang mataas at eleganteng gusali sa sentro ng lungsod. Doon niya planong sim

Mas mabigat ang pakiramdam ni Lucil sa araw na iyon kahit pa maayos ang takbo ng lahat sa negosyo niya. Mula nang bumalik siya sa Pilipinas, sunod-sunod ang panalo, contracts, expansion, influence. Lahat ng pinaghirapan niya sa loob ng tatlong taon, ngayon niya inaangkin.Pero sa kabila ng lahat, parang may kulang. At ayaw niyang pangalanan kung ano iyon.“Ma’am, ready na po yung lunch meeting niyo,” paalala ng assistant niya.Tumango lang siya. Isa na naman itong business engagement, isang law firm na gustong makipag-partner sa kanya. Strategic move iyon, lalo na’t patuloy niyang pinapalakas ang kontrol niya sa legal network.“Let’s go,” maikli niyang sagot.Pagdating nila sa restaurant, isang high-end na lugar sa Makati,.agad siyang inihatid sa private dining room. Kalmado ang mukha niya, kontrolado ang bawat galaw.Pero sa pagbukas ng pinto, parang may sumabog sa loob niya.Nandoon si Daphne.Nakaupo, maayos ang postura, tila ba inaasahan siya. Katabi nito ang isang batang lalaki,