Owned by His name のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Kabanata 11 – Ang Lihim na KatauhanTahimik ang buong kabahayan nang bumalik si Celestine sa kanyang silid matapos kumain kasama ang mga kasambahay. Hindi niya inaasahan ang simpleng hapunan ay magiging isa sa mga pinakamasayang sandali niya sa loob ng bahay na matagal na ring walang emosyon sa kanya. Ang dating malamig at tahimik na tahanan ay tila napuno ng konting init at kasiyahan. Kahit panandalian lang, masarap sa pakiramdam.Ngunit hindi pa man lumalampas ang dalawang oras ng mahimbing niyang tulog, isang bahagyang pag-ugong mula sa hikaw na nasa kanyang tainga ang gumising sa kanya."Alert: Incoming transmission..."Ang hikaw ay mistulang ordinaryong aksesorya lamang sa paningin ng karamihan, ngunit sa mga miyembro ng organisasyon, ito ay isang makapangyarihang gadget—isang two-way encrypted communication device na tanging miyembro ng Black Iris lang ang may pag-aari."I need help," anang pamilyar na boses ng lider nilang si Butterfly. Mahina, ngunit ramdam ang tensyon sa tini

KABANATA 13– Sa Likod ng Tagumpay“Akala ko di ka makakarating?” ani Celestine habang inaabot ang bouquet ng mga puting lilies at pulang tulips mula sa kanyang asawa. Pawisan at pagod siya, ngunit bakas sa mukha niya ang tuwa at hindi mapigilang kilig.Ngumiti lamang si Lucas, 'yung pamilyar na ngiting parang sinasabing, "Kahit saan ka man naroroon, susundan kita."Tahimik siyang pinagmasdan ni Lucas. Sa gitna ng court, kahit basang-basa ng pawis at may gasgas sa tuhod, si Celestine pa rin ang pinakamagandang babae sa kanyang paningin—hindi dahil sa pisikal na anyo kundi sa tapang at determinasyong taglay nito.“Gusto mong malaman ang totoo?” tanong ni Lucas.“Hmm? Ano?” tugon ni Celestine, bahagyang nakakunot ang noo.Lumapit si Lucas at bumulong, “Halos lagnatin ako sa kaba kanina habang pinapanood kang gumulong sa court. Kung hindi lang magugulo ang laban, pupuntahan na kita sa gitna para buhatin pauwi.”Napatawa si Celestine. “Finals namin 'to, Lucas. Wala sa bokabularyo ko ang su

Kabanata 15– Hindi Inaasahang BisitaMuling sumikat ang araw, at tulad ng nakasanayan, maaga na namang bumangon si Celestine. Suot ang simpleng puting blouse, jeans, at nakataling buhok, dala niya ang kanyang signature apron habang papasok sa Salt & Smoke. Kasama ng mabangong aroma ng kape at bagong lutong tinapay ang sigla sa kanyang puso—sigla na dala ng kanyang dalawang mundo na ngayo'y sabay niyang niyayakap: ang pagiging atleta, at ang pagiging negosyante.“Good morning!” masigla niyang bati sa staff habang tinatanggal ang coat sa harap ng entrance.“Ma’am Tin!” sabay-sabay na bati ng mga ito, may kasamang ngiti at pagkasabik.“Ready na ba kayo? Mukhang isa na namang full house tayo ngayon,” aniya habang sumisilip sa reservation log.“Opo, Ma’am. Halos lahat po ng table may nakapila na,” sagot ni Makaela, sabay abot ng clipboard. “May tatlong walk-in group din sa waiting list.”“Ayos. Mukhang kailangan ko na naman magpa-picture mamaya,” pabirong tugon ni Celestine.“At wag kang m

Kabanata: Sa Loob ng Bahay, Sa Loob ng PusoMasaya at magaan ang naging hapon ni Celestine kasama ang pamilya ni Lucas. Masigla ang mga kwentuhan habang nagkakainan sa hardin, tawa nang tawa ang mga pinsan at pamangkin ni Lucas habang naglalaro sa likod-bahay, at ang mga matatanda nama’y abala sa mas seryosong pag-uusap ukol sa negosyo, pamilya, at buhay-buhay.Hindi na ganoon kabigat ang nararamdaman niya. Kung noong una ay parang may harang sa pagitan nila ng pamilya ng kanyang asawa, ngayon ay tila isa na rin siyang bahagi ng mundong iyon. Lalo na nang mahuli niyang nakatitig sa kanya si Lucas, bahagyang nakangiti, parang sinasabi ng mga mata nitong, “Sabi ko sa’yo, kayang-kaya mo.”Pagkatapos ng hapunan, abala silang lahat sa sala—relaxing mood, may soft jazz na tumutugtog sa background at malamig ang simoy ng hangin na pumapasok sa malalaking bintana ng bahay. Ang ilan ay naka-recline sa sofa, may hawak na wine glass o kape, habang ang iba nama’y nakaupo sa sahig na may throw pil

KABANATA — SA SEMIFINALS (TIN POV)“Tin, ayos ka lang ba?” tanong ng kaibigan ko at kasamahan sa team na si Regina, habang pinupunasan nito ang pawis sa leeg gamit ang maliit na tuwalya.“Ah?” napalingon ako sa kanya, tila nagulat pa. Nasa locker room kami ng gym—dalawa na lang kaming naiwan dahil halos lahat ay nasa labas na para mag-ayos at magpainit bago magsimula ang laban namin sa semifinals ng volleyball.“May sakit ka ba? Tila wala ka sa sarili mo. Ilang araw na kitang napapansin, may problema ba?” sunod-sunod nitong tanong sa akin habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa.Umiling ako ng marahan, pilit na ngumingiti. “Wala akong problema, wala rin akong sakit. Okay lang din kami ni Lucas,” mahinang tugon ko, sabay ayos ng buhok ko sa harap ng salamin.“Hmm…” nakataas ang kilay ni Regina, halatang hindi naniniwala. “Kung wala ka namang problema, bakit para kang lutang? Para kang may iniisip na napakalalim. Halos ilang beses na kitang tinawag kanina, di mo pa rin ako sinasa