All Chapters of Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา: Chapter 21 - Chapter 30

38 Chapters

บทที่ 21 ค่ำคืนของเราสอง

“คุณหนูจัดห้องใหม่เหรอคะ เมื่อกลางวันซีล่าขึ้นไปทำความสะอาดแล้วรู้สึกว่าแปลกตาไปจากเดิมนิดหน่อยน่ะค่ะ” ซีล่าพูดขึ้นขณะเก็บจานอาหารที่คาเรนพึ่งกินเสร็จออก ก่อนจะวางจานของหวานเข้าไปแทนที่ “ขอบใจจ้ะ” คาเรนขอบคุณที่ซีล่ายกของหวานมาให้ ก่อนจะตอบคำถามที่แม่บ้านสาวถามเอาไว้ “แค่ย้ายโต๊ะกับจัดหนังสือใหม่นิดหน่อยน่ะ” “ทำไมถึงย้ายซะล่ะคะ แบบเดิมก็ดีออก เวลาคุณหนูอ่านหนังสือในห้องแสงจะได้ส่องที่โต๊ะพอดี จะได้เห็นตัวหนังสือชัดๆ” คาเรนตักพานาค็อตต้าเข้าปากคำหนึ่งเพื่อเป็นการถ่วงเวลาเล็กน้อย รสชาติเปรี้ยวๆอมหวานของซอสราสป์เบอรรี่ที่กินคู่กับเนื้อครีมนุ่มๆกระจายอยู่ทั่วปาก ในใจนึกหาคำตอบดีๆไปด้วย ในที่สุดก็ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว เธอกลืนก่อนจะตอบออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ “ช่วงนี้ฝนตกบ่อยๆใช่มั้ยล่ะ ฝนมันสาดน่ะ บางทีเผลอเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้ พอฝนตกก็สาดเข้ามาโดนโต๊ะบ่อยๆ ก็เลยคิดว่าย้ายโต๊ะไปหลบข้างๆอีกหน่อยน่าจะดีกว่าน่ะ” คาเรนพูดออกไปอย่างลื่นไหล แอบรู้สึกอยู่เหมือนกันว่าหลังๆตัวเองโกหกได้เก่งขึ้นเยอะ “คุณหนูทำเองหมดคนเดียวเ
Read more

บทที่ 22 พวกเราหลังจากนั้น

คาเรนจ้องมองแผ่นหลังเปล่าเปลือยของไคล์ด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ปลายนิ้วลูบเรื่อยไปตามผิวสีน้ำผึ้งที่เนียนเรียบราวกับไม่เคยมีบาดแผลมาก่อนของเขา ถึงเธอจะสังเกตุเห็นเรื่องนี้มาสักระยะหนึ่งแล้วก็เถอะเพราะต้องทำแผลให้เขาอยู่ทุกวัน เห็นความเปลี่ยนแปลงที่ละเล็กทีละน้อยมาโดยตลอด แต่มองทีไรก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองสักครั้ง ว่าบาดแผลที่ค่อนข้างใหญ่และมีอยู่ทั่วแผ่นหลังของเขาในเวลานี้กลับหายไป ไม่หลงเหลือแม้กระทั่งรอยแผลเป็นให้เห็น “ไม่น่าเชื่อ” เธอพึมพำออกมาเบาๆ แต่เนื่องจากในห้องเงียบ ไคล์ที่นั่งหันหลังให้อยู่จึงได้ยิน “แต่ก็ต้องเชื่อใช่ไหมล่ะ ด้วยร่างกายนี้ที่เจ้าเห็นด้วยตาตัวเองและสัมผัสอยู่” ไคล์หันมาคุยกับเธอ “นี่เรียกว่าขี้โกงแล้ว แผลหายไปราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเลยแบบนี้” เทียบกับมนุษย์แล้วพลังการรักษาตัวช่างต่างกันมากเลยจริงๆ แบบที่แทบจะไม่สามารถเอามาเทียบกันได้เลยด้วยซ้ำ ขนาดแผลจากอุบัติเหตุตกบันไดของเธอเป็นแผลเล็กๆไม่สาหัสเท่าเขา ยังทิ้งร่องรอยแผลเป็นจางๆไว้ที่หางคิ้วให้เห็นอยู่เลย “ปีศาจก็แบบนี้แหละ ยิ่งพว
Read more

บทที่ 23 หลายสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป

“นี่ รอด้วยยยยย” เสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากทางเดินด้านหลังก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ชายหนุ่มผมสีส้มผิวสีน้ำผึ้งหยุดเดิน พอหันหลังไปมองก็เห็นเจ้าของเสียงที่คุ้นเคยวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมา พอเจ้าตัววิ่งตามมาจนทันก็ก้มตัวลงเท้ามือกับเข่าหอบหายใจอยู่ข้างๆ “เจ้าไม่ควรวิ่งบนโถงทางเดินนะอีวาน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบเรื่อยอย่างชินชาแล้ว “คราวนี้อะไรอีกล่ะ” “ไคล์ เจ้าทำรายงานการแปรรูปสมุนไพรมารึเปล่า” อีวานเงยหน้าขึ้นมาถาม เขายังคงหอบหายใจอยู่เล็กน้อย “ทำแล้ว” ไคล์ตอบกลับไป “ขอเดาว่าเจ้ายังทำไม่เสร็จอีกตามเคยสินะ” “ใช่เลย เพราะงั้น...ขอลอกหน่อยสิเพื่อนรัก” อีวานทำสีหน้าและน้ำเสียงอ้อนวอน ยกมือเพื่อนรักขึ้นมากุมไว้ ไคล์ชักมือออกบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ “เดี๋ยวรุ่นพี่ก็จับได้อีก” แล้วเขาก็ออกเดินต่อ อีวานลนลานรีบสาวเท้าก้าวตามมาติดๆอย่างไม่ลดละ “งั้นเจ้าช่วยบอกพอเป็นแนวทางให้ข้าหน่อยได้ไหม ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆนะ เห็นใจข้าเถอะ ข้าต้องไปช่วยงานที่บ้านเลยยังทำไม่เสร็จน่ะ” ไคล
Read more

บทที่ 24 เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป

“พวกเจ้าลองตรวจดูอาการเขาหน่อยซิ” คาเรนพูดขณะพลิกกระดาษที่เต็มไปด้วยข้อมูลของผู้ป่วยในมือดูคร่าวๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองไปยังสามหนุ่มที่ยืนเรียงกันอย่างสงบเรียบร้อยอยู่เบื้องหน้า อีวานมีท่าทีตื่นเต้นกระวนกระวายน้อยๆ ผิดกับอีก 2 หนุ่มที่เหลือที่ดูนิ่งสงบรักษาท่าทีได้ดี จะไม่ให้อีวานตื่นเต้นได้อย่างไรกัน ก็ในเมื่อตอนนี้พวกเขากำลังขึ้นเวรดูผู้ป่วยกับรุ่นพี่คาเรน...แถมนี่ยังเป็นการลงสนามมาดูผู้ป่วยจริงเป็นครั้งแรกของพวกเขาอีกต่างหาก “ครับ” สามหนุ่มประสานเสียงพร้อมกัน “อย่างแรกก็ซักประวัติอาการเขาก่อน” คาเรนแนะนำ พยักพเยิดไปทางชายที่นอนกุมท้องร้องโอดโอยอยู่บนเตียง “เริ่มเลย” แล้วสามหนุ่มก็ขยับตัวเข้าไปรุมกันซักถามผู้ป่วยที่ยังพอจะตอบคำถามได้ หลังจากเวลาผ่านไปได้สักพักจนพวกเขาไม่มีคำถามที่จะถามแล้ว คาเรนจึงให้พวกเขามารายงานเธอ “ได้อะไรบ้าง” “ผู้ป่วยคนนี้มาด้วยอาการปวดท้องมานานกว่า 3 วัน ที่ผ่านมากินยาตามอาการแล้วไม่ดีขึ้นเลยมาโรงพยาบาล นอกจากนี้ยังปวดท้องร่วมกับมีอาการถ่ายอุจจาระผิดปกติ มีไข้ และไม่อยากอาห
Read more

บทที่ 25 ลางร้าย

“ไคล์วันนี้เจ้าอยู่เวรตรวจสต็อกยาวันนี้ใช่ไหม” อีวานเดินมาตบบ่าไคล์ที่กำลังทำความสะอาดเครื่องบดยาอยู่ “ใช่ วันนี้ข้าเป็นเวรคู่กับซาร่าน่ะ” อีวานหน้าทำหน้าเหยเกทันทีที่ได้ยินชื่อ “กับยัยโหดนั่นน่ะนะ รอบก่อนข้าได้คู่กับยัยนั่นอึดอัดแทบแย่ ถ้าเธอแยกเขี้ยวกัดข้าได้คงทำไปแล้ว” อีวานพูดไปลูบแขนไปอย่างขนลุก “นั่นก็เพราะเจ้าปากไม่ดีไปแซวเธอก่อน กับข้าเธอก็ปกติดีนะ” ไคล์ว่าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วทำงานในมือต่อ “ก็เห็นว่าสวยหรอกเลยแกล้งๆแซวดู ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าหล่อนถึงได้ไม่พอใจขนาดนั้น” อีวานพูดบ่นงึมงำกับตัวเองแต่ก็ดังพอให้ไคล์ที่อยู่ใกล้ๆได้ยิน ไคล์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับความไม่รู้จักคิดและเข้าใจผู้หญิงของเพื่อน “ไคล์ รุ่นพี่คาเรนมาหาแน่ะ” มาเซลเดินมาเรียกพอดีพลางชี้มือไปที่ประตู ไคล์หันไปมองตามก็เห็นว่าคาเรนยืนอยู่รออยู่ตรงนั้น “ขอบใจ” ไคล์ละมือจากเครื่องบดยา แล้วเดินไปหาคาเรนทันที อีวานมองตามหลังเพื่อนที่เดินจากไปอย่างรวดเร็วอย่างหมั่นไส้ “พอรุ่นพี่คาเรนมาก็รีบทิ้งงานเดินกระดิกหางไป
Read more

บทที่ 26 กัดกิน

“นี่ ข้าจะบอกอะไรดีๆให้ฟัง ท่านซาตาลจะสาปเมืองบาโทรอนแห่งนี้แหละ” สิ้นเสียงกระซิบทุ้มต่ำความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แล่นปลาบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นไปจนถึงหัวหลังไคล์ได้ฟังจบ การสาปเป็นคาถามนต์ดำของปีศาจชั้นสูง ผลของการถูกสาปจะเป็นไปตามรูปแบบการร่ายและวัตถุประสงค์ มีตั้งแต่คำสาปเล็กๆอย่างการสาปในเกิดโรคภัยจนไปถึงคำสาปใหญ่ๆที่คร่าชีวิตได้นับพันนับหมื่นในคราวเดียว“เป้าหมายในการสาปครั้งนี้คืออะไรกัน” ไคล์ถามพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก“ไหนๆก็เล่าให้เจ้าฟังแล้ว จะเล่าให้ฟังอีกหน่อยก็แล้วกัน อืม...เพื่ออะไรนะ อ่อใช่ๆ เพื่อดูดพลังชีวิตของมนุษย์มาเป็นพลังให้กับท่านซาตาลยังไงล่ะ” ซาเวียสพูดราวกับตัวเองเป็นพ่อพระพลางส่งยิ้มมาให้หลังพูดจบ“ทำไมต้องเป็นเมืองนี้ด้วย” ไคล์กำหมัดแน่น“หึหึ นั่นสินะ คงจะมีแต่เพียงท่านซาตาลเท่านั้นที่รู้ แต่ข้าก็พอจะเข้าใจความรู้สึกไม่พอใจของเจ้าอยู่หรอกนะ ก็อุตส่าห์ทุ่มเทแฝงตัวมาอยู่กับมนุษย์ตั้งขนาดนี้แล้วนี่นา” ซาเวียสถอยออกมา หมุนกายเดินหันหลังให้ แต่ก่อนที่เขาจะจากไปก็ได้หันกลับมามองไคล์และพูดทิ้งท้ายเอาไว้ “ตั้งตารอไว้ได้เลยไคล์ คำสาปกำลังจะกัดกินเ
Read more

บทที่ 27 โชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“ท่านพ่อ” คารันกุมมือบารอนคอนเนอร์ที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง หลังจากได้รับจดหมายเรื่องอาการป่วยของท่านพ่อจากคาเรน เขาก็รีบขี่ม้าเดินทางออกมาคนเดียวไม่ได้พาครอบครัวมาด้วย จากเดิมที่ต้องใช้เวลาเดินทางถึง 7 วัน เขารีบเร่งเดินทางจนกระทั่งสามารถมาถึงเมืองบาโทรอนได้ภายใน 4 วันเท่านั้น เรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ถ้าเป็นไปได้เขาเองก็ไม่อยากจะกลับมาที่นี่หลังจากที่ไม่ได้กลับมาเลยในรอบ 5 ปีด้วยเรื่องแบบนี้เลยจริงๆ “ถึงจะหลับอยู่ตลอดแต่อาการของท่านพ่อก็ยังทรงตัวอยู่ค่ะ ยังถือว่าวางใจได้อยู่บ้าง” คาเรนที่ยืนอยู่ด้านหลังบอก คารันหันมามองน้องสาว ใต้ตาของเธอเป็นสีคล้ำอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าเองก็ดูเหนื่อยๆนะคาเรน” “ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนน่ะค่ะ ตอนนี้ในเมืองคนไข้เยอะขึ้น แล้วยังมีท่านพ่อที่ต้องคอยดูแลอีก” “พี่จะคอยช่วยเจ้าดูแลท่านพ่อเอง พอดีลางานได้ยาวน่ะ” คารันลุกขึ้นลูบหัวน้องสาวอย่างคิดถึง “ไม่ได้เจอกันนาน น้องของพี่โตเป็นสาวแล้ว” “ท่านพี่ก็ดูบึกบึนขึ้นนะคะ” คาเรนมองร่างกายแต่มีมัดกล้ามเพิ่มขึ้นจากเม
Read more

บทที่ 28 การเจรจาระหว่างพ่อกับลูก

“เรียกข้าออกมาเช่นนี้ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ ว่ายังไงลูกชายข้า มีอะไรจะพูดกับพ่อคนนี้อย่างนั้นหรือ” ชายที่ยืนอยู่กลางวงเปลวเพลิงกล่าว ยามเมื่อเขาเริ่มก้าวเดินเปลวเพลิงก็มอดดับลง ทิ้งไว้แต่เพียงรอยดำไหม้วงกลมที่มีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกกลับหัวอยู่ภายในให้เห็นบนพื้นเท่านั้น เขามีรูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูง ใบหน้าเรียวยาวรับกับจมูกโด่งตรงเป็นสัน ผมสีดำสนิทตัดกับดวงตาสีแดงเรียวคม ทำให้ดวงตาของเขาดูโดดเด่นสะกดสายตาทุกคนที่ได้มอง ออร่าเย็นเหยียบและเต็มไปด้วยแรงกดดันแผ่ออกมาจากร่างของชายผู้มีนามว่าซาตาลจนไคล์รู้สึกอึดอัดกลัว...แค่ออร่าปีศาจที่แผ่ออกมายังมหาศาลขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นถึงราชาแห่งโลกปีศาจ พลังช่างแตกต่างกันมากเหลือเกิน ปีศาจระดับกลางธรรมดาๆเช่นเขาไม่อาจเทียบได้เลยซักนิด มือของไคล์สั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้ตามสัญชาตญาณ“เป็นอะไรไปทำไมไม่พูดล่ะ เจ้าลูกชาย” ไคล์ลูกสึกฉุนที่ถูกคนตรงหน้าเรียกอย่างนั้น การที่เขาเป็นลูกชายของคนๆนี้ นั่นเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาไม่อยากยอมรับ นอกจากความกลัวแล้วเขายังรู้สึกโกรธและชิงชังคนตรงหน้าจนถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อ
Read more

บทที่ 29 จุดเริ่มต้น

จุดเริ่มต้นของความเกลียดชังนั้นเริ่มขึ้นในเช้าวันหนึ่งของฤดูหนาว ณ เมืองท่าริมทะเลแห่งหนึ่ง ไคล์จำวันนั้นได้อย่างแม่นยำเพราะเป็นวันที่แม่และพี่น้องของเขาได้จากไป เขาชื่อไคล์ แม่เรียกเขาด้วยชื่อนี้มาโดยตลอดตั้งแต่จำความได้ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าของพ่อตัวเองเลยสักครั้ง รู้แต่เพียงแค่ว่าชื่อซาตาลและเป็นราชาแห่งโลกปีศาจเท่านั้น แต่ไคล์ก็ไม่ได้สนใจและอยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนี้มากนัก ขอแค่มีแม่และพี่น้องอีก 2 ตัวอยู่ด้วยกันในทุกๆวันก็มีความสุขแล้ว ไคล์และครอบครัวเป็นแมวปีศาจที่อาศัยอยู่ในเมืองท่าริมทะเลแห่งหนึ่งบนโลกมนุษย์ พวกเขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมวปกติ ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ส่วนใหญ่มีอาชีพเป็นชาวประมงและดำรงชีวิตด้วยการจับปลาเป็นหลัก พวกเขาหาปลาได้อยู่ตลอดและมีเหลือเฟือมากพอที่จะแบ่งให้กับแมวในเมืองกิน ทำให้เมืองแห่งนี้มีแมวมาอาศัยอยู่เยอะพอสมควร ชาวบ้านที่นี่ใจดีกับแมวมากๆและอยู่ร่วมกันกับแมวได้อย่างมีความสุข จนภาพชาวเมืองและแมวได้กลายเป็นภาพจำและเป็นสัญลักษณ์ของเมืองท่าแห่งนี้ไปแล้ว แต่ใช่ว่าชีวิตสำหรับแมวที่อยู่ที่นี่จะปลอดภัยเสียทีเดียว...ที่
Read more

บทที่ 30 สัญญาของลูกผู้ชาย

“ไม่นะคาเรน” ไคล์ชกกำปั้นลงกับพื้นอย่างเจ็บใจ คาเรนถูกพาตัวไปแล้ว ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้าแท้ๆแต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย ขณะที่กำลังนั่งเจ็บใจอยู่นั้นเอง อยู่ๆไหล่ของไคล์ก็ถูกกระชากไปทางด้านหลังก่อนจะถูกดึงคอเสื้อโดยคารันที่ลุกขึ้นมาจากพื้นได้แล้วเนื่องจากพลังปีศาจของซาเวียสได้หายไป“ชายมีปีกนั่นรู้จักเจ้า บอกมาเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่” คารันถามเสียงดังจนเกือบจะกลายเป็นตะคอก เขากำคอเสื้อของชายหนุ่มแปลกหน้าแน่นจนมันยับย่น กระชากตัวของไคล์เข้ามาพูดใกล้ๆอย่างต้องการจะคาดคั้นเอาคำตอบ “ปล่อยข้าก่อนเถอะท่านคารัน เดี๋ยวข้าจะอธิบายให้ท่านฟัง” ไคล์ยังไม่หายเจ็บใจเรื่องที่คาเรนถูกพาตัวไป แน่นอน เขาจะต้องรีบตามไปช่วยเธอ แต่สถานการณ์ในตอนนี้เขาจะต้องอธิบายทุกอย่างให้พี่ชายของคาเรนเข้าใจเสียก่อน “ทุกอย่าง?” คารันเน้นย้ำเพื่อที่เขาจะได้แน่ใจว่าจะได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง “ใช่ ทุกอย่าง” ไคล์พูดพลางสบตากับคารันอย่างต้องการจะให้เขาเชื่อใจจริงๆ คารันจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีส้มของคนตรงหน้าอย่างประเมิน จากประสบการณ์การเป็นทหารที่สะสมมาหลายปี ส
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status