Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา

Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา

last update最終更新日 : 2025-06-09
作家:  Avox完了
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
38チャプター
943ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

ความรักหวาน

รักคนเดียว

ลูกครึ่ง

ปีศาจ

หมอ

ความรักต้องห้าม

พลังพิเศษ

ความรักครั้งแรก

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อเด็กสาวพบเจอและได้ช่วยชีวิตแมวตัวหนึ่งเอาไว้ แต่ทว่าแมวตัวนั้นกลับไม่ใช่แมวธรรมดานี่น่ะสิ…ความลับนี้เด็กสาวเลือกที่จะเก็บซ่อนเอาไว้ การแอบพบเจอกันอย่างลับๆได้เริ่มต้นขึ้น ภายใต้แสงหมู่ดาวก็มีเพียงแค่เราสองอีกเช่นเคย แต่ว่าความลับนี้จะเก็บไว้ได้นานแค่ไหนกันนะ?

もっと見る

第1話

บทที่ 1 แมวส้มลายสลิด

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
38 チャプター
บทที่ 1 แมวส้มลายสลิด
สายลมเอื่อยพัดพลิ้ว ดอกหญ้าโดยรอบเอียงลู่ไปตามลมหยอกเหย้ากับประกายแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ตกกระทบบนยอด ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของสวนสมุนไพรเล็กๆ ร่างๆหนึ่งกำลังง่วนกับการทำงาน มือบางรวบผมสีเงินเส้นเล็กละเอียดยาวประบ่าของตนที่ปลิวกระจายไปตามแรงลมขึ้นมาทัดไว้ที่หู ก่อนจะลงมือเด็ดยอดสมุนไพรที่พึ่งแตกกิ่งใหม่ออกมาจากต้นลงไปในตะกร้า“คุณหนูคะ ได้เวลาทานข้าวเช้าแล้วนะคะ” เสียงเรียกดังไกลๆมาจากทางประตูหลังบ้าน หญิงสาวถึงยอมชะโงกหน้าออกไปจากแนวรั้วเตี้ยเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธออยู่ตรงไหน “อันนี้แปลงสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวเอาอันที่เด็ดมาไปแช่น้ำแล้วจะตามไปนะ” หญิงสาวก้มหน้าทำงานไปพูดไปไม่ปล่อยให้มือนิ่งเฉย อีกฝ่ายที่คุยด้วยคือหญิงสาวอายุไม่มากไปกว่าเธอสักเท่าไหร่ ผู้มาใหม่ปัดๆมือกับผ้ากันเปื้อนที่ผูกติดกับกระโปรงก่อนจะลงมือช่วยอีกแรง“ให้ซีล่าเอาไปแช่น้ำให้แทนดีไหมคะ คุณหนูจะได้ไปล้างมือเตรียมทานอาหารเลย ครั้งที่แล้วคุณหนูก็พูดอย่างนี้แต่กว่าจะไป ท่านบารอนก็ทานเสร็จแล้ว” หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า ‘คุณหนู’ ยิ้มแห้งๆ คราวนี้ถ้าเธอเถลไถลอีกท่านพ่อกับซีล่าคงไม่ยอมแน่ๆ“ถ้างั้นเอาอย่างนี้ดีไหม
続きを読む
บทที่ 2 ใต้แสงเงาจันทร์
เสียงร้องแหบเบาที่ดังต่อเนื่องปลุกคาเรนให้สะดุ้งตื่น ความมืดจางหายไปเล็กน้อยตามเวลาย่ำรุ่งที่แสงจากม่านฟ้ายังทักทอไม่เต็มผืนดี เด็กสาวมองไปยังที่มาของเสียง ท่ามกลางแสงสลัวเลือนรางเธอมองเห็นบางสิ่งกำลังพยายามขยับกายเคลื่อนไหวอยู่ เด็กสาวสาวเท้าเข้าไปหามันทันที ยังไม่ทันทีจะเอื้อมมือไปถึง แมวผอมโซที่กำลังอ้าปากร้องด้วยความเจ็บปวดก็พลันหันมาขู่ฟ่อใส่ รูม่านตาสีดำขยายกว้างทำให้ดวงตาสีเหลืองอำพันทั้งสองข้างดูราวกับลูกแก้วกลมโต“อ๊ะ”คาเรนสะดุ้งรีบชักมือกลับทันที ตามมาด้วยความรู้สึกแสบนิดๆที่หลังมือ เพราะเห็นว่ามันกำลังกลัว เธอจึงพยายามจะลูบหัวปลอบมัน แต่กลับได้แผลมาซะอย่างนั้น“เจ็บนะ อยู่นิ่งๆสิ”“ฟ่อออออ”รอยเล็บยาวๆเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแถว เลือดซึมออกมาจากรอยแผลจางๆ แม้มันจะไม่ได้เจ็บอะไรมากเพราะกรงเล็บถูกส่งมาจากอุ้งมืออันอ่อนระโหยโรยแรง แต่หญิงสาวก็ไม่ได้พยายามที่จะเข้าหามันอีก เธอเลือกที่จะเว้นระยะห่างเพื่อให้มันสงบลง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยอมถอยออกไปแล้ว เจ้าแมวส้มจึงได้มีท่าทีสงบลงแต่มันยังคงมองเขม่งสังเกตท่าทีของอีกฝ่าย มองดูเด็กสาวเดินไปหยิบตลับยาใบเล็กๆออกมาจากลิ้น
続きを読む
บทที่ 3 ความลับ
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันขึ้น!!คาเรนมองชายหนุ่มที่จู่ๆก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง อีกฝ่ายก็ดูจะตกใจอยู่เหมือนกันไม่น้อย ร่างสูงผงะถอยหลังไป แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสวมเพียงกางเกงขาสั้นเก่าๆขาดๆเท่านั้น บนลำตัวมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่ ดวงตาสีเหลืองเรียวคมเบิกกว้าง ผมสีส้มของเขายุ่งเหยิงดูไม่เป็นทรง ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรบางออกมา แต่ชั่วพริบตาร่างของเขาก็ค่อยๆหดเล็กลงและกลับกลายเป็นร่างของเจ้าแมวส้มลายสลิดตามเดิมต่อหน้าต่อตาของคาเรน เด็กสาวลุกพรวดลงจากเตียง เดินห่างจากมันออกมาอยู่ไกล ต่างฝ่ายต่างมองกันไปมา“แกเป็นตัวอะไรกันแน่” คาเรนเอ่ยขึ้นอย่างสับสน หรือเธอกำลังละเมออยู่?“เหมียววววว” มันร้องตอบแต่คาเรนไม่เข้าใจ หรือเรื่องเล่าตำนานที่ว่าแมวเป็นปีศาจจะเป็นเรื่องจริง หรือเธอได้เข้าไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่จะควรยุ่งซะแล้ว“เหมียว” เห็นเด็กสาวเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง เจ้าแมวส้มเจ้าปัญหาจึงกระโดดลงจากเตียงทำท่าจะเดินเข้าไปหา คาเรนหันขวับมามองอย่างตกใจ เดินถอยกรูดจนหลังชนผนังห้อง“หยุดนะ อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ ออกไป
続きを読む
บทที่ 4 ไคล์
เจ้าแมวส้มลายสลิดนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่างจ้องมองลงไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างอันเป็นสวนสมุนไพรและแปลงผักขนาดย่อม เห็นเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินกำลังก้มๆเงยๆอยู่ท่ามกลางพืชผักใบเขียวที่กำลังผลิดอกออกผล เป็นเวลาผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่เขามาอาศัยอยู่กับเด็กสาว ท่ามกลางวันคืนที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตประจำวันของเธอและเขาเริ่มต้นขึ้นและจบลงแบบเดิมซ้ำๆอย่างเช่นทุกวันเด็กสาวเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการลงไปรดน้ำผักและสมุนไพรที่สวนหลังบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางดี สายๆแดดเริ่มออกก็ตากสมุนไพร เขาเองก็มักจะมองจ้องจากหน้าต่างห้องมุมนี้อยู่เป็นประจำทุกวัน หลังจากเธอกินข้าวเสร็จก็กลับขึ้นห้องมาทำแผลและให้อาหารเขา ก่อนจะขี่ม้าออกไปที่ไหนซักแห่งจนกระทั่งตกเย็นจึงกลับมา ไปเก็บสมุนไพรที่ตากไว้ กินข้าวเย็น อาบน้ำ ขึ้นห้องมาทำแผลใส่ยาให้เขา อ่านหนังสือและจบวันลงด้วยการนอนในที่สุด ซึ่งทุกอย่างล้วนอยู่ภายใต้การเผ้ามองสังเกตการณ์อย่างเงียบๆของเขามาโดยตลอดช่างเป็นชีวิตประจำวันเรื่อยเฉื่อยแฉะไร้ความกังวลใจต่างกับตอนที่เขาต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนหลบซ่อนไปมาลิบลับ แรกๆก็ไม่ชินอยู่บ้าง แต่อยู่ไปเรื่อยๆสั
続きを読む
บทที่ 5 ขนมากมายขนาดนี้เป็นของแมวแค่ตัวเดียวนะ
พรึบฮัดชิ่วเสียงจามจากซีล่าที่ตากผ้าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลดังแว่วมาให้คาเรนที่กำลังรดน้ำทำสวนอยู่ได้ยิน สักพักแม่บ้านสาวก็เดินหน้ายู่จากลานกว้างสำหรับตากผ้ามาหาคาเรน แล้วหล่อนก็เริ่มบ่นร่ายยาวให้เธอฟัง“ขนแมวเต็มผ้าปูที่นอนเลยนะคะคุณหนู ขนาดซีล่าซักแล้วยังเกาะอยู่เต็มเลย ไหนจะห้องนอนที่เมื่อเช้าเข้าไปทำความสะอาด ขนแมวเต็มห้องไปหมดเลย ต้องเข้าไปทำความสะอาดบ่อยขึ้น แค่ซีล่าเข้าไปทำความสะอาดเฉยๆขนก็เกาะติดเสื้อผ้ามาด้วยตั้งเยอะ แล้วแบบนี้คุณหนูจะอยู่ไหวเหรอคะ ถ้าคุณท่านเห็นขนบนเสื้อผ้าก็จะจับได้อีกว่าคุณหนูแอบเลี้ยงแมวเอาไว้บนห้อง” เธอพูดรัวเร็วอย่างชัดถ่ายชัดคำ ด้วยความที่เธอเป็นคนช่างพูดอยู่แล้วคาเรนจึงชินกับการพูดไม่เว้นจังหวะพักของเธอคาเรนก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเองก็พบว่ามีขนแมวติดตามเสื้อผ้าของเธออยู่เยอะจริงดั่งเช่นที่แม่บ้านสาวว่า แต่จะทำยังไงได้ล่ะถ้าเลี้ยงสัตว์มีขนก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องมีขนร่วงอยู่บ้าง แต่คาเรนที่พึ่งจะเคยเลี้ยงแมวเป็นครั้งแรกก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าแมวตัวหนึ่งจะสามารถผลิตขนได้เยอะมากมายเช่นนี้ วิธีแก้ง่ายมากคือต้องหมั่นหวีแปรงขนให้ไคล์บ่อยๆ แต่ติด
続きを読む
บทที่ 6 เป็นแมวที่ค่อนข้างตื่นเช้านิดหน่อย
ท่ามกลางความเงียบสงบของยามย่ำรุ่ง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ดังเบาๆเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอของร่างบนเตียง ภายใต้ความมืดในห้องเล็กๆแห่งนี้ ไคล์ในร่างแมวกำลังนั่งนิ่งๆมองดูใบหน้ายามหลับของเด็กสาว“เหมียว” เสียงร้องแผ่วเบาถูกส่งออกมาเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก เด็กสาวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เหมือนเสียงจะเบาไปจนเธอที่ยังอยู่ในห้วงแห่งนิทราไม่ได้ยิน ไคล์จึงส่งเสียงร้องไปอีกครั้ง“เหมียว” เขาส่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยและจงใจร้องข้างๆหูของเธอ“อือ” คาเรนปัดมือข้างหู เธอปรือตาขึ้นมามอง เห็นเจ้าแมวส้มนั่งนิ่งจ้องมองอยู่ ก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไคล์เอียงคอ จ้องคาเรนอีกชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าของเด็กสาวแล้วเริ่มเลียแก้มและจมูกของเธอเบาๆ“อีอออออ” คาเรนปัดมือมาที่หน้าอย่างรำคาญใจก่อนจะพลิกตัวหันหนีไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงไปในที่สุด“เหมียวววว” ไคล์เอาเท้าสะกิดแต่ไร้การโต้ตอบ“เหมียววววววว” เสียงร้องลากยาวและเริ่มดังขึ้นอย่างไม่พอใจ“ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม” เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม แต่ไคล์หาได้สนใจไม่ เขาตวัดหางไปม
続きを読む
บทที่ 7 เต็มไปด้วยสัญชาตญาณ
“เวลากินเยื่อที่ล่าเสร็จมันมักจะมีคราบเลือดหรือกลิ่นติดตามตัวใช่ไหม พวกข้าเลยจะต้องคอยเลียขนตัวเองเพื่อกลบกลิ่นไม่ให้นักล่าตัวอื่นที่อาจเป็นอันตรายได้กลิ่นที่ติดมากับตัวยังไงล่ะ” คาเรนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือหันหลังไปฟังไคล์ที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ตรงปลายเตียงพลางอธิบายเรื่องที่เขาเลียมือ เลียหน้า และขนตามตัวหลังกินข้าวเสร็จทั้งๆที่ก็ไม่ได้เลอะอะไรอยู่ “จะบอกว่าเป็นสัญชาตญาณอะไรนั่นอีกแล้วใช่ไหม” “ใช่แหละ ข้าทำจนชินไปแล้ว มันเป็นไปเองน่ะ ถ้าไม่ได้ทำแล้วมันเหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่าง ก็เหมือนกับพวกเจ้านั่นแหละ เวลาพวกเจ้ากินข้าวเสร็จก็ต้องล้างมือใช่ไหมเล่า” “อืม ก็พอเข้าใจได้อยู่นะ” คาเรนว่าพลางขยับปากกาขนนกในมือไปมา ตอนนี้เป็นเวลาราวๆตีห้า หลังจากไคล์ฝึกควบคุมพลังไปได้สักพักเขาก็กลายร่างเป็นคนอีกครั้ง ตั้งแต่คาเรนบังคับให้เขาฝึกควบคุมพลังอย่างจริงจังทุกวันเขาก็กลายร่างเป็นคนได้บ่อยขึ้น เธอคิดว่าที่ผ่านมาที่เขายังไม่สามารถควบคุมพลังได้สักทีคงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ได้มีใจจะฝึกมากกว่า ต่อให้กลายร่างเป็นคนก็กลายร่าง
続きを読む
บทที่ 8 พันธะสัญญาระหว่างสองเรา
เสียงจากเครื่องบดสมุนไพรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนไปทั่วทั้งโรงเรือนไม้เล็กๆ คาเรนหยุดมือเมื่อเห็นว่าสมุนไพรที่บดอยู่เป็นผงละเอียดดีแล้ว เธอนำมันออกมาใส่ขวดโหลแก้วแยกไว้ต่างหาก ทำความสะอาดเครื่องบดใหม่ก่อนจะเริ่มบดสมุนไพรในส่วนถัดไปต่อ เสียงเครื่องบดกลับมาดังก้องขึ้นอีกครั้ง “เหมียว?” ไคล์ที่นั่งมองอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่วางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลคาเรนร้องขึ้นอย่างสงสัย ซึ่งคาเรนก็เดาได้จากท่าทางการเอียงคอและสายตาที่จ้องมองอย่างสงสัยใครรู้ของเขา “ฉันทำยาไว้ให้พี่ชายใช้น่ะไคล์ เดี๋ยวพี่ก็จะกลับมาแล้ว ต้องเร่งมือทำแล้วล่ะ” คาเรนเอ่ยตอบเขาไปด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อยแข่งกับเสียงเครื่องบดเนื่องจากเธอไม่หยุดมือจากการทำงาน เช้าวันนี้เป็นวันหยุดของคาเรน ถือเป็นฤกษ์งามยามดีและเหมาะแก่เวลาที่จะลงมือทำ สมุนไพรส่วนต่างๆที่ใช้ถูกหั่นเป็นแว่นบางๆและตากแดดจนแห้งซึ่งทั้งหมดคาเรนทำเตรียมรอไว้อยู่ก่อนแล้ว วันนี้เหลือแค่นำส่วนผสมทั้งหมดมาบดให้เป็นผงและเอามาทำยาในรูปแบบต่างๆ ซึ่งรูปแบบที่คาเรนคิดว่าจะทำออกมาก็คือยาเม็ดในรูปแบบยาลูกกลอนนั่นเอง วิธีการทำยาลูก
続きを読む
บทที่ 9 ในวันที่ฝนพรำ
“เหมียว” ไคล์เดินวนเวียนไปมาอยู่บนเตียงข้างตัวคาเรนและร้องเรียกให้เธอตื่นขึ้นอย่างเช่นทุกเช้ามืดอีกเช่นเคย คาเรนลืมตาขึ้นอย่างเหม่อลอย กำลังอยู่ก่ำกึ่งระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับความฝัน“ต้องตื่นแล้วเหรอ วันนี้วันหยุดขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม” เด็กสาวถาม แต่เหมือนเธอจะพูดไปอย่างนั้นเอง หลังว่าจบเธอก็หลับตาลงอีกครั้งและหลับไปอย่างรวดเร็ว ไคล์นั่งมอง หางสะบัดไปมารวดเร็วอย่างไม่พอใจน้อยๆ สรุปเมื่อคืนพวกเขาก็นอนดูดาวด้วยกันเพลินจนกลับบ้านมืด โชคดีที่เขากลับเป็นร่างแมวระหว่างทางไม่ไกลจากบ้านมากแบบพอเหมาะพอเจาะ จึงถือว่าไม่ได้ปล่อยให้คาเรนเดินกลับบ้านมืดๆเพียงคนเดียวและยังสามารถกลับเข้าบ้านได้อย่างเนียนๆอีกด้วย“เหมียว” เขาร้องอีก เอาเท้าแตะเบาๆและดมฟุดฟิดไปตามใบหน้าของเด็กสาว คาเรนขมวดคิ้ว เธอพลิกตัวหนีไปอีกด้านและยังคงหลับต่อ ไคล์พ่นลมหายใจ เอาเถอะ ไหนๆก็เป็นวันหยุดทั้งที ปล่อยให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร ไคล์เปลี่ยนจากต่อต้านเป็นเข้าร่วม ไหนๆก็ปลุกไม่ได้เขาก็ขอนอนต่อด้วยเลยแล้วกัน ไคล์นอนขดตัวเป็นวงกลมอยู่ที่หัวนอนข้างๆหมอนของคาเรน ก่อนจะหลับตาและจมลงเข้าสู
続きを読む
บทที่ 10 คารัน คอนเนอร์
คาเรนเดินถือกระดานนับสต็อกเดินตรวจนับไปเรื่อยๆตามชั้นเก็บยา ในห้องที่เรียงรายไปด้วยตู้และชั้นวางที่แบ่งเป็นตอนๆนี้เต็มไปด้วยยาและสมุนไพรที่ถูกจัดเก็บไว้ในรูปแบบต่างๆจำนวนมาก มีทั้งสมุนไพรตั้งต้นที่ถูกเก็บถนอมไว้รอการปรุงยาและยาที่ปรุงสำเร็จเป็นสูตรต่างๆแล้วพร้อมนำไปใช้ ในช่วงเวลาที่ใกล้เลิกงานเช่นนี้เธอจะต้องมาเดินตรวจนับสต็อกยาทุกวันเพื่อที่ว่าวันถัดไปทางแผนกของเธอจะได้เติมสต็อกยาให้เพียงพอและพร้อมสำหรับการนำไปใช้รักษาคนไข้ ถึงแม้เมืองบาโทรอนจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีผู้ป่วยที่มีอาการหนักและผู้ป่วยโรคเฉียบพลันที่ต้องให้การรักษาอยู่ต่อเนื่อง ผู้ป่วยกลุ่มนี้จำเป็นที่จะต้องใช้ยารักษาในปริมาณมาก ส่วนผู้สูงอายุที่มีร่างกายอ่อนแอ หญิงหลังคลอด หรือเด็กที่ใช้ยาในปริมาณน้อยก็มีมาให้รักษาเป็นระยะๆ การนับและเติมสต็อกยาจึงจำเป็นอย่างมากสำหรับโรงพยาบาลที่มีเพียงแห่งเดียวในเมืองเช่นนี้ “ยาลูกกลอนพวกนี้เริ่มเสื่อมสภาพแล้ว” แพทย์ฝึกหัดอีกคนที่เป็นเวรตรวจนับสต็อกด้วยกันหยิบขวดโหลใบหนึ่งขึ้นมาดมแล้วย่นจมูก เป็นอันรู้กันว่ายาลูกกลอนถ้าเริ่มเยิ้มจนติดกัน สีเปลี่ยนไปจาก
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status