Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา

Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-09
Oleh:  AvoxTamat
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
38Bab
943Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อเด็กสาวพบเจอและได้ช่วยชีวิตแมวตัวหนึ่งเอาไว้ แต่ทว่าแมวตัวนั้นกลับไม่ใช่แมวธรรมดานี่น่ะสิ…ความลับนี้เด็กสาวเลือกที่จะเก็บซ่อนเอาไว้ การแอบพบเจอกันอย่างลับๆได้เริ่มต้นขึ้น ภายใต้แสงหมู่ดาวก็มีเพียงแค่เราสองอีกเช่นเคย แต่ว่าความลับนี้จะเก็บไว้ได้นานแค่ไหนกันนะ?

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 แมวส้มลายสลิด

“We really should do something fun while you are all in town,” Drew Peterson exclaimed as she plopped herself down on a giant pink bean bag chair near the window in Cadence Findley’s bedroom. The rest of her friends were strewn about the room already; Taylor Christianson and Sydney Cox on the bed, Jon Chancellor and Kash Donatello in the two small chairs across the room, Jack Cook slumped against the wall next to the chairs. How many times had they all crashed here during high school? Now that all of them except for Drew, the baby of the group, had graduated from high school and gone on with their lives, these times were much rarer, and it had occurred to Cadence more than once that evening that this may be the last time she had her gang all together.

            While her friends continued their idle chatter, Cadence sat in front of her computer screen, trying to finish the last two pages of her English paper. Professor Martin was such a jerk for giving them homework over Thanksgiving break! If she could just get this done, she would finally be able to enjoy her friends’ company, rather than haphazardly chiming in from time to time and occasionally shooting annoying glances in their direction when they got a little overzealous in their enjoyment of a week free from school.

The group was a bit of an eclectic collection of personalities. Cadence was never quite sure what the glue was that kept them together, though Taylor insisted that Cadence was the glue. She didn’t think so. With her long brown hair, large brown eyes, and perfectly proportioned facial features, she had been fairly popular in high school. Yet, she had always felt there was something different about herself, like she never quite fit in with the rest of the kids in school. She had participated in extracurricular activities, like cheerleading and choir. She had attended the dances and pretended to care about what others thought of her hair and her clothes. But at the end of the day, she always felt that the worries of high school were nothing compared to the “real” world. When she graduated last May, there was no question she was going away to college. She would have liked to have gone even farther than the University of Iowa in Iowa City, but they offered her a pretty nice scholarship, and she took it. And it wasn’t so far away that she couldn’t drive back to her hometown of Shenandoah for holidays such as this.

None of her friends had gone with her. In fact, she and Jack had broken off their two-year long relationship because he did not want her to go. He had already signed on to play baseball for the Nebraska Cornhuskers—a pretty big deal—and was hoping that he would show up "big man on campus" with his pretty little lady on his arm. But Cadence had other plans for her life, and his insistence that she follow him to Lincoln had ended their relationship, though they had somehow managed to remain friends, something that Cadence was thankful for.

The rest of the group had scattered to other institutes of higher learning, with the exception of Jon who went to work for his father’s plumbing company for a bit, hoping to save some money before starting college. And Drew was a senior in high school this year. She had been on the cheerleading squad with the other girls, and though her peppiness was often annoying, she had wedged her way into their group via a short-lived relationship with Kash.

“Cadence, did you hear me?” Drew’s chipper voice called from the corner. Cadence had been so preoccupied with finishing her assignment she had no idea what the rest of the group was talking about. “I said, 'Have you ever heard of an Eidolon Festival?'”

Temporarily pulling her eyes away from the computer screen, Cadence turned to address the spunky little blonde. “A what?”

“That’s exactly what I just said!” Jack chuckled from his slumped position on the floor.

“It’s so cool!” Drew said, bounding up from the floor and crossing to where Cadence sat in front of the computer. “I saw a flyer the other day at this gas station. We’ve got to check it out!”

“Because a gas station is where I always go to meet my entertainment needs,” Jon mumbled sarcastically as Drew shoved her way between Cadence and the computer.

“What are you doing?” Cadence asked, watching helplessly as Drew grabbed the mouse out of her hand and opened up Chrome.

“Okay, so, Miss English Teacher,” she said, referring to Cadence’s career ambitions, “what does eidolon mean?”

Cadence thought for a moment. She knew she had heard the word before, but she wasn’t precisely sure she knew the correct definition. In fact, she would be surprised if Drew knew. She wasn’t exactly known for her broad vocabulary.

Taylor was standing behind her chair now, a purple pillow pressed against her chest. “It sounds like a place lazy people go to drink wine if you ask me!”

Drew snorted and rolled her eyes. “It’s eye-dol-in not idle-wine!” she exclaimed.

“Isn’t it like a ghost or something?” Cadence asked. Drew was frantically searching Google, trying to find more information than what was printed on the flyer from the gas station.

“I’ve never heard of it before,” Kash remarked, “But if it’s a party, you can count me in.”

“A party about ghosts?” Sydney asked. She was still sitting on the bed but was no longer reclining. She strained her neck to peer across the short distance to Cadence’s computer screen.

“It just means a specter or a phantom,” Drew proclaimed. “I know, I looked it up on Dictionary.com.”

“And that makes you an expert!” Jon added in his typical sarcastic tone.

“I’m not an expert,” Drew responded as she continued various searches containing the words “eidolon” and “festival” and “Iowa.” “But I would like to be!”

“Well, what did the flyer say?” Taylor asked.

Drew continued to search, now adding the word “secret” into her search criteria. “It was kind of cryptic, for a flyer. It just said something like ‘Eidolon gather, Percy’s Lot, Villisca, witching hour, November 26th.’ I probably wouldn’t have even noticed it if I hadn’t dropped my keys.”

The rest of her friends exchanged questioning glances, but Drew didn’t seem to notice. She continued to search as the others drew straws nonverbally to determine who got to ask exactly what Drew meant. Finally, Jon exclaimed, “Explain!”

Drew was used to having to explain herself. She was a bit ditsy at times—most of the time. She sighed in frustration, “I was walking out of the gas station, and I dropped my keys. I bent down to pick them up, and I noticed a red scrap of paper sticking out from behind a trash can. It was bright red, so it caught my attention. So, I grabbed it and read it. And I had no idea what eidolon meant, but I knew that festival meant party! So, I tried to find out more info on my phone, but I couldn’t find anything else out about it. I did find out that eidolon means phantom though, which sounds cool, so I think we should all go. It’ll be totally creepy and fun!”

“So, for all you know, this is, like, a private party?” Taylor asked, confused.

“No, I don’t think so. It’s a festival, and it was a typed flyer, so it’s not like someone just wrote a note and dropped it. They want people to go,” Drew said a bit defensively.

“Then why don’t they advertise it or at least have a website?” Sydney wanted to know.

Drew sighed, tossing the mouse away and crossing back to the bean bag chair. “Come on, guys!” she exclaimed. “All of you are off in college or working, and I’m here going to flippin’ high school. I never get to have any fun! Would you please just go with me?”

            The friends exchanged looks, but Cadence knew in her heart, if they went to that festival, their lives would change forever.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
38 Bab
บทที่ 1 แมวส้มลายสลิด
สายลมเอื่อยพัดพลิ้ว ดอกหญ้าโดยรอบเอียงลู่ไปตามลมหยอกเหย้ากับประกายแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ตกกระทบบนยอด ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของสวนสมุนไพรเล็กๆ ร่างๆหนึ่งกำลังง่วนกับการทำงาน มือบางรวบผมสีเงินเส้นเล็กละเอียดยาวประบ่าของตนที่ปลิวกระจายไปตามแรงลมขึ้นมาทัดไว้ที่หู ก่อนจะลงมือเด็ดยอดสมุนไพรที่พึ่งแตกกิ่งใหม่ออกมาจากต้นลงไปในตะกร้า“คุณหนูคะ ได้เวลาทานข้าวเช้าแล้วนะคะ” เสียงเรียกดังไกลๆมาจากทางประตูหลังบ้าน หญิงสาวถึงยอมชะโงกหน้าออกไปจากแนวรั้วเตี้ยเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธออยู่ตรงไหน “อันนี้แปลงสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวเอาอันที่เด็ดมาไปแช่น้ำแล้วจะตามไปนะ” หญิงสาวก้มหน้าทำงานไปพูดไปไม่ปล่อยให้มือนิ่งเฉย อีกฝ่ายที่คุยด้วยคือหญิงสาวอายุไม่มากไปกว่าเธอสักเท่าไหร่ ผู้มาใหม่ปัดๆมือกับผ้ากันเปื้อนที่ผูกติดกับกระโปรงก่อนจะลงมือช่วยอีกแรง“ให้ซีล่าเอาไปแช่น้ำให้แทนดีไหมคะ คุณหนูจะได้ไปล้างมือเตรียมทานอาหารเลย ครั้งที่แล้วคุณหนูก็พูดอย่างนี้แต่กว่าจะไป ท่านบารอนก็ทานเสร็จแล้ว” หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า ‘คุณหนู’ ยิ้มแห้งๆ คราวนี้ถ้าเธอเถลไถลอีกท่านพ่อกับซีล่าคงไม่ยอมแน่ๆ“ถ้างั้นเอาอย่างนี้ดีไหม
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ใต้แสงเงาจันทร์
เสียงร้องแหบเบาที่ดังต่อเนื่องปลุกคาเรนให้สะดุ้งตื่น ความมืดจางหายไปเล็กน้อยตามเวลาย่ำรุ่งที่แสงจากม่านฟ้ายังทักทอไม่เต็มผืนดี เด็กสาวมองไปยังที่มาของเสียง ท่ามกลางแสงสลัวเลือนรางเธอมองเห็นบางสิ่งกำลังพยายามขยับกายเคลื่อนไหวอยู่ เด็กสาวสาวเท้าเข้าไปหามันทันที ยังไม่ทันทีจะเอื้อมมือไปถึง แมวผอมโซที่กำลังอ้าปากร้องด้วยความเจ็บปวดก็พลันหันมาขู่ฟ่อใส่ รูม่านตาสีดำขยายกว้างทำให้ดวงตาสีเหลืองอำพันทั้งสองข้างดูราวกับลูกแก้วกลมโต“อ๊ะ”คาเรนสะดุ้งรีบชักมือกลับทันที ตามมาด้วยความรู้สึกแสบนิดๆที่หลังมือ เพราะเห็นว่ามันกำลังกลัว เธอจึงพยายามจะลูบหัวปลอบมัน แต่กลับได้แผลมาซะอย่างนั้น“เจ็บนะ อยู่นิ่งๆสิ”“ฟ่อออออ”รอยเล็บยาวๆเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแถว เลือดซึมออกมาจากรอยแผลจางๆ แม้มันจะไม่ได้เจ็บอะไรมากเพราะกรงเล็บถูกส่งมาจากอุ้งมืออันอ่อนระโหยโรยแรง แต่หญิงสาวก็ไม่ได้พยายามที่จะเข้าหามันอีก เธอเลือกที่จะเว้นระยะห่างเพื่อให้มันสงบลง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยอมถอยออกไปแล้ว เจ้าแมวส้มจึงได้มีท่าทีสงบลงแต่มันยังคงมองเขม่งสังเกตท่าทีของอีกฝ่าย มองดูเด็กสาวเดินไปหยิบตลับยาใบเล็กๆออกมาจากลิ้น
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ความลับ
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันขึ้น!!คาเรนมองชายหนุ่มที่จู่ๆก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง อีกฝ่ายก็ดูจะตกใจอยู่เหมือนกันไม่น้อย ร่างสูงผงะถอยหลังไป แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสวมเพียงกางเกงขาสั้นเก่าๆขาดๆเท่านั้น บนลำตัวมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่ ดวงตาสีเหลืองเรียวคมเบิกกว้าง ผมสีส้มของเขายุ่งเหยิงดูไม่เป็นทรง ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรบางออกมา แต่ชั่วพริบตาร่างของเขาก็ค่อยๆหดเล็กลงและกลับกลายเป็นร่างของเจ้าแมวส้มลายสลิดตามเดิมต่อหน้าต่อตาของคาเรน เด็กสาวลุกพรวดลงจากเตียง เดินห่างจากมันออกมาอยู่ไกล ต่างฝ่ายต่างมองกันไปมา“แกเป็นตัวอะไรกันแน่” คาเรนเอ่ยขึ้นอย่างสับสน หรือเธอกำลังละเมออยู่?“เหมียววววว” มันร้องตอบแต่คาเรนไม่เข้าใจ หรือเรื่องเล่าตำนานที่ว่าแมวเป็นปีศาจจะเป็นเรื่องจริง หรือเธอได้เข้าไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่จะควรยุ่งซะแล้ว“เหมียว” เห็นเด็กสาวเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง เจ้าแมวส้มเจ้าปัญหาจึงกระโดดลงจากเตียงทำท่าจะเดินเข้าไปหา คาเรนหันขวับมามองอย่างตกใจ เดินถอยกรูดจนหลังชนผนังห้อง“หยุดนะ อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ ออกไป
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ไคล์
เจ้าแมวส้มลายสลิดนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่างจ้องมองลงไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างอันเป็นสวนสมุนไพรและแปลงผักขนาดย่อม เห็นเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินกำลังก้มๆเงยๆอยู่ท่ามกลางพืชผักใบเขียวที่กำลังผลิดอกออกผล เป็นเวลาผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่เขามาอาศัยอยู่กับเด็กสาว ท่ามกลางวันคืนที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตประจำวันของเธอและเขาเริ่มต้นขึ้นและจบลงแบบเดิมซ้ำๆอย่างเช่นทุกวันเด็กสาวเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการลงไปรดน้ำผักและสมุนไพรที่สวนหลังบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางดี สายๆแดดเริ่มออกก็ตากสมุนไพร เขาเองก็มักจะมองจ้องจากหน้าต่างห้องมุมนี้อยู่เป็นประจำทุกวัน หลังจากเธอกินข้าวเสร็จก็กลับขึ้นห้องมาทำแผลและให้อาหารเขา ก่อนจะขี่ม้าออกไปที่ไหนซักแห่งจนกระทั่งตกเย็นจึงกลับมา ไปเก็บสมุนไพรที่ตากไว้ กินข้าวเย็น อาบน้ำ ขึ้นห้องมาทำแผลใส่ยาให้เขา อ่านหนังสือและจบวันลงด้วยการนอนในที่สุด ซึ่งทุกอย่างล้วนอยู่ภายใต้การเผ้ามองสังเกตการณ์อย่างเงียบๆของเขามาโดยตลอดช่างเป็นชีวิตประจำวันเรื่อยเฉื่อยแฉะไร้ความกังวลใจต่างกับตอนที่เขาต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนหลบซ่อนไปมาลิบลับ แรกๆก็ไม่ชินอยู่บ้าง แต่อยู่ไปเรื่อยๆสั
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ขนมากมายขนาดนี้เป็นของแมวแค่ตัวเดียวนะ
พรึบฮัดชิ่วเสียงจามจากซีล่าที่ตากผ้าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลดังแว่วมาให้คาเรนที่กำลังรดน้ำทำสวนอยู่ได้ยิน สักพักแม่บ้านสาวก็เดินหน้ายู่จากลานกว้างสำหรับตากผ้ามาหาคาเรน แล้วหล่อนก็เริ่มบ่นร่ายยาวให้เธอฟัง“ขนแมวเต็มผ้าปูที่นอนเลยนะคะคุณหนู ขนาดซีล่าซักแล้วยังเกาะอยู่เต็มเลย ไหนจะห้องนอนที่เมื่อเช้าเข้าไปทำความสะอาด ขนแมวเต็มห้องไปหมดเลย ต้องเข้าไปทำความสะอาดบ่อยขึ้น แค่ซีล่าเข้าไปทำความสะอาดเฉยๆขนก็เกาะติดเสื้อผ้ามาด้วยตั้งเยอะ แล้วแบบนี้คุณหนูจะอยู่ไหวเหรอคะ ถ้าคุณท่านเห็นขนบนเสื้อผ้าก็จะจับได้อีกว่าคุณหนูแอบเลี้ยงแมวเอาไว้บนห้อง” เธอพูดรัวเร็วอย่างชัดถ่ายชัดคำ ด้วยความที่เธอเป็นคนช่างพูดอยู่แล้วคาเรนจึงชินกับการพูดไม่เว้นจังหวะพักของเธอคาเรนก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเองก็พบว่ามีขนแมวติดตามเสื้อผ้าของเธออยู่เยอะจริงดั่งเช่นที่แม่บ้านสาวว่า แต่จะทำยังไงได้ล่ะถ้าเลี้ยงสัตว์มีขนก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องมีขนร่วงอยู่บ้าง แต่คาเรนที่พึ่งจะเคยเลี้ยงแมวเป็นครั้งแรกก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าแมวตัวหนึ่งจะสามารถผลิตขนได้เยอะมากมายเช่นนี้ วิธีแก้ง่ายมากคือต้องหมั่นหวีแปรงขนให้ไคล์บ่อยๆ แต่ติด
Baca selengkapnya
บทที่ 6 เป็นแมวที่ค่อนข้างตื่นเช้านิดหน่อย
ท่ามกลางความเงียบสงบของยามย่ำรุ่ง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ดังเบาๆเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอของร่างบนเตียง ภายใต้ความมืดในห้องเล็กๆแห่งนี้ ไคล์ในร่างแมวกำลังนั่งนิ่งๆมองดูใบหน้ายามหลับของเด็กสาว“เหมียว” เสียงร้องแผ่วเบาถูกส่งออกมาเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก เด็กสาวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เหมือนเสียงจะเบาไปจนเธอที่ยังอยู่ในห้วงแห่งนิทราไม่ได้ยิน ไคล์จึงส่งเสียงร้องไปอีกครั้ง“เหมียว” เขาส่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยและจงใจร้องข้างๆหูของเธอ“อือ” คาเรนปัดมือข้างหู เธอปรือตาขึ้นมามอง เห็นเจ้าแมวส้มนั่งนิ่งจ้องมองอยู่ ก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไคล์เอียงคอ จ้องคาเรนอีกชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าของเด็กสาวแล้วเริ่มเลียแก้มและจมูกของเธอเบาๆ“อีอออออ” คาเรนปัดมือมาที่หน้าอย่างรำคาญใจก่อนจะพลิกตัวหันหนีไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงไปในที่สุด“เหมียวววว” ไคล์เอาเท้าสะกิดแต่ไร้การโต้ตอบ“เหมียววววววว” เสียงร้องลากยาวและเริ่มดังขึ้นอย่างไม่พอใจ“ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม” เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม แต่ไคล์หาได้สนใจไม่ เขาตวัดหางไปม
Baca selengkapnya
บทที่ 7 เต็มไปด้วยสัญชาตญาณ
“เวลากินเยื่อที่ล่าเสร็จมันมักจะมีคราบเลือดหรือกลิ่นติดตามตัวใช่ไหม พวกข้าเลยจะต้องคอยเลียขนตัวเองเพื่อกลบกลิ่นไม่ให้นักล่าตัวอื่นที่อาจเป็นอันตรายได้กลิ่นที่ติดมากับตัวยังไงล่ะ” คาเรนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือหันหลังไปฟังไคล์ที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ตรงปลายเตียงพลางอธิบายเรื่องที่เขาเลียมือ เลียหน้า และขนตามตัวหลังกินข้าวเสร็จทั้งๆที่ก็ไม่ได้เลอะอะไรอยู่ “จะบอกว่าเป็นสัญชาตญาณอะไรนั่นอีกแล้วใช่ไหม” “ใช่แหละ ข้าทำจนชินไปแล้ว มันเป็นไปเองน่ะ ถ้าไม่ได้ทำแล้วมันเหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่าง ก็เหมือนกับพวกเจ้านั่นแหละ เวลาพวกเจ้ากินข้าวเสร็จก็ต้องล้างมือใช่ไหมเล่า” “อืม ก็พอเข้าใจได้อยู่นะ” คาเรนว่าพลางขยับปากกาขนนกในมือไปมา ตอนนี้เป็นเวลาราวๆตีห้า หลังจากไคล์ฝึกควบคุมพลังไปได้สักพักเขาก็กลายร่างเป็นคนอีกครั้ง ตั้งแต่คาเรนบังคับให้เขาฝึกควบคุมพลังอย่างจริงจังทุกวันเขาก็กลายร่างเป็นคนได้บ่อยขึ้น เธอคิดว่าที่ผ่านมาที่เขายังไม่สามารถควบคุมพลังได้สักทีคงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ได้มีใจจะฝึกมากกว่า ต่อให้กลายร่างเป็นคนก็กลายร่าง
Baca selengkapnya
บทที่ 8 พันธะสัญญาระหว่างสองเรา
เสียงจากเครื่องบดสมุนไพรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนไปทั่วทั้งโรงเรือนไม้เล็กๆ คาเรนหยุดมือเมื่อเห็นว่าสมุนไพรที่บดอยู่เป็นผงละเอียดดีแล้ว เธอนำมันออกมาใส่ขวดโหลแก้วแยกไว้ต่างหาก ทำความสะอาดเครื่องบดใหม่ก่อนจะเริ่มบดสมุนไพรในส่วนถัดไปต่อ เสียงเครื่องบดกลับมาดังก้องขึ้นอีกครั้ง “เหมียว?” ไคล์ที่นั่งมองอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่วางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลคาเรนร้องขึ้นอย่างสงสัย ซึ่งคาเรนก็เดาได้จากท่าทางการเอียงคอและสายตาที่จ้องมองอย่างสงสัยใครรู้ของเขา “ฉันทำยาไว้ให้พี่ชายใช้น่ะไคล์ เดี๋ยวพี่ก็จะกลับมาแล้ว ต้องเร่งมือทำแล้วล่ะ” คาเรนเอ่ยตอบเขาไปด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อยแข่งกับเสียงเครื่องบดเนื่องจากเธอไม่หยุดมือจากการทำงาน เช้าวันนี้เป็นวันหยุดของคาเรน ถือเป็นฤกษ์งามยามดีและเหมาะแก่เวลาที่จะลงมือทำ สมุนไพรส่วนต่างๆที่ใช้ถูกหั่นเป็นแว่นบางๆและตากแดดจนแห้งซึ่งทั้งหมดคาเรนทำเตรียมรอไว้อยู่ก่อนแล้ว วันนี้เหลือแค่นำส่วนผสมทั้งหมดมาบดให้เป็นผงและเอามาทำยาในรูปแบบต่างๆ ซึ่งรูปแบบที่คาเรนคิดว่าจะทำออกมาก็คือยาเม็ดในรูปแบบยาลูกกลอนนั่นเอง วิธีการทำยาลูก
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ในวันที่ฝนพรำ
“เหมียว” ไคล์เดินวนเวียนไปมาอยู่บนเตียงข้างตัวคาเรนและร้องเรียกให้เธอตื่นขึ้นอย่างเช่นทุกเช้ามืดอีกเช่นเคย คาเรนลืมตาขึ้นอย่างเหม่อลอย กำลังอยู่ก่ำกึ่งระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับความฝัน“ต้องตื่นแล้วเหรอ วันนี้วันหยุดขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม” เด็กสาวถาม แต่เหมือนเธอจะพูดไปอย่างนั้นเอง หลังว่าจบเธอก็หลับตาลงอีกครั้งและหลับไปอย่างรวดเร็ว ไคล์นั่งมอง หางสะบัดไปมารวดเร็วอย่างไม่พอใจน้อยๆ สรุปเมื่อคืนพวกเขาก็นอนดูดาวด้วยกันเพลินจนกลับบ้านมืด โชคดีที่เขากลับเป็นร่างแมวระหว่างทางไม่ไกลจากบ้านมากแบบพอเหมาะพอเจาะ จึงถือว่าไม่ได้ปล่อยให้คาเรนเดินกลับบ้านมืดๆเพียงคนเดียวและยังสามารถกลับเข้าบ้านได้อย่างเนียนๆอีกด้วย“เหมียว” เขาร้องอีก เอาเท้าแตะเบาๆและดมฟุดฟิดไปตามใบหน้าของเด็กสาว คาเรนขมวดคิ้ว เธอพลิกตัวหนีไปอีกด้านและยังคงหลับต่อ ไคล์พ่นลมหายใจ เอาเถอะ ไหนๆก็เป็นวันหยุดทั้งที ปล่อยให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร ไคล์เปลี่ยนจากต่อต้านเป็นเข้าร่วม ไหนๆก็ปลุกไม่ได้เขาก็ขอนอนต่อด้วยเลยแล้วกัน ไคล์นอนขดตัวเป็นวงกลมอยู่ที่หัวนอนข้างๆหมอนของคาเรน ก่อนจะหลับตาและจมลงเข้าสู
Baca selengkapnya
บทที่ 10 คารัน คอนเนอร์
คาเรนเดินถือกระดานนับสต็อกเดินตรวจนับไปเรื่อยๆตามชั้นเก็บยา ในห้องที่เรียงรายไปด้วยตู้และชั้นวางที่แบ่งเป็นตอนๆนี้เต็มไปด้วยยาและสมุนไพรที่ถูกจัดเก็บไว้ในรูปแบบต่างๆจำนวนมาก มีทั้งสมุนไพรตั้งต้นที่ถูกเก็บถนอมไว้รอการปรุงยาและยาที่ปรุงสำเร็จเป็นสูตรต่างๆแล้วพร้อมนำไปใช้ ในช่วงเวลาที่ใกล้เลิกงานเช่นนี้เธอจะต้องมาเดินตรวจนับสต็อกยาทุกวันเพื่อที่ว่าวันถัดไปทางแผนกของเธอจะได้เติมสต็อกยาให้เพียงพอและพร้อมสำหรับการนำไปใช้รักษาคนไข้ ถึงแม้เมืองบาโทรอนจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีผู้ป่วยที่มีอาการหนักและผู้ป่วยโรคเฉียบพลันที่ต้องให้การรักษาอยู่ต่อเนื่อง ผู้ป่วยกลุ่มนี้จำเป็นที่จะต้องใช้ยารักษาในปริมาณมาก ส่วนผู้สูงอายุที่มีร่างกายอ่อนแอ หญิงหลังคลอด หรือเด็กที่ใช้ยาในปริมาณน้อยก็มีมาให้รักษาเป็นระยะๆ การนับและเติมสต็อกยาจึงจำเป็นอย่างมากสำหรับโรงพยาบาลที่มีเพียงแห่งเดียวในเมืองเช่นนี้ “ยาลูกกลอนพวกนี้เริ่มเสื่อมสภาพแล้ว” แพทย์ฝึกหัดอีกคนที่เป็นเวรตรวจนับสต็อกด้วยกันหยิบขวดโหลใบหนึ่งขึ้นมาดมแล้วย่นจมูก เป็นอันรู้กันว่ายาลูกกลอนถ้าเริ่มเยิ้มจนติดกัน สีเปลี่ยนไปจาก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status