Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา

Starry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา

last updateHuling Na-update : 2025-06-09
By:  AvoxKumpleto
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
38Mga Kabanata
927views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อเด็กสาวพบเจอและได้ช่วยชีวิตแมวตัวหนึ่งเอาไว้ แต่ทว่าแมวตัวนั้นกลับไม่ใช่แมวธรรมดานี่น่ะสิ…ความลับนี้เด็กสาวเลือกที่จะเก็บซ่อนเอาไว้ การแอบพบเจอกันอย่างลับๆได้เริ่มต้นขึ้น ภายใต้แสงหมู่ดาวก็มีเพียงแค่เราสองอีกเช่นเคย แต่ว่าความลับนี้จะเก็บไว้ได้นานแค่ไหนกันนะ?

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 แมวส้มลายสลิด

2월 14일 밸런타인데이.

장소월, 31세, 암으로 사망.

서울 강남병원, 소독수 냄새가 코를 찌른다.

「연우야, 오늘 의사선생님이 투석한다고 주사를 놓아주셨는데 너무 아팠어.」

「나 곧 죽어. 보러 와 줄 거지?」

「제발, 연우야...」

장소월이 힘겹게 머리를 돌려 전화기의 메시지 창을 보고 있다. 메시지를 몇 개나 보냈건만 감감무소식이었다. 전연우는 여전히 답장이 없었다...

그녀의 손에는 링거 바늘이 꽂혀있었다. 얼굴은 창백했고 몸은 뼈만 남아 앙상했고 두 눈은 안쪽으로 푹 꺼져 있었다.

사지는 이미 암 후유증으로 인해 썩어가고 있었다.

몸을 까딱할 수 없었기에 아무것도 할 수 없었다. 책임 간호사도 거의 보름 너머 와보지 않았다.

원인: 더 이상 치료해도 의미 없음.

그녀는 사실 엄살이 많았고 아픈 걸 끔찍이 무서워했다. 암 말기라 그녀는 매일 고통에 시달렸고 전연우에 대한 사랑만이 하루하루를 버틸 수 있는 이유였다.

하지만 이 넘쳐나던 사랑이 메말라가자 그녀에게 남은 건 뼈만 남은 몸뚱이였다.

장소월은 전화기를 꺼버리고 조용히 죽기를 기다렸다.

고통으로 그녀는 의식이 흐릿해졌다. 씁쓸하게 느껴졌다. 안 깐 힘을 다해 전연우와 결혼했고 8년간 그녀는 최선을 다해 좋은 아내가 되려 했다. 모든 걸 다 바쳐 그 사람 곁을 지켰는데 그녀가 얻은 건 무엇인가?

사람들은 하나 둘 그녀의 곁을 떠났고 가난 외엔 아무것도 남지 않았다.

그녀가 죽으면 제일 기뻐할 사람이 전연우다. 이제 그는 자유의 몸이다. 더 이상 징그러운 그녀의 얼굴을 보지 않아도 된다.

전연우, 드디어 소원대로 송시아와 결혼할 수 있다.

8개월 전.

전연우의 생일날, 새벽 2시가 넘은 시간이었지만 장소월은 소파에 앉아 그가 돌아오길 기다렸다.

테이블 위 그녀가 정성껏 차린 음식들도 이미 차갑게 식어갔다.

기다리던 전연우는 오지 않고 비서가 이혼서류를 가져왔다. 비서가 싱겁게 입을 열었다.

“사모님, 사장님도 별다른 방법이 없어요. 이렇게 큰 전 씨 집안 산업을 누군가는 물려받아야 되잖아요.”

장소월이 창백한 얼굴로 웃어 보인다. 그녀도 몇 년 전 아이를 가졌었지만 사고로 잃었고 그 뒤로 자궁에 문제가 생겨 더 이상 임신을 할 수가 없었다

전연우도 올해 서른이 많이 넘었으니 후계자가 필요한 건 사실이었다.

하여 전연우는 그녀와 이혼하고 아이를 낳을 수 있는 여자를 찾으려 했다.

장소월은 비서를 돌려보내고 떨리는 손으로 전연우에게 전화했다. 전연우한테 직접 듣고 싶었다.

전화가 연결되긴 했지만 들리는 건 송시아의 목소리였다.

그 목소리를 듣는 순간 장소월의 심장이 먹먹해지면서 아파왔다.

장소월은 전화를 끊고 허탈하게 웃었다. 웃다가 눈시울이 붉어졌다.

아버지가 돌아가시기 전 회사를 전연우에게 맡겼고 5년도 안되어 그는 서울재벌그룹의 최고경영자가 되었다.

여러 업계를 오가며 쥐락펴락했고 회사 경영이든 어두운 거래든 막힘이 없었다.

잘난 남자 옆에는 항상 여자들이 꼬였고 이쁘고 몸매 좋은 여자도 많았다.

이렇게 많은 여자 중에 제일 오래 간 여자는 송시아 뿐이었다.

송시아는 평범한 가정 출신이었지만 대학 졸업 후 바로 전연우의 비서가 되었다.

그녀의 실력과 재주는 모두가 알고 있었다.

두사람은 참 잘 맞는 솔메이트였고 천생연분이었다.

처음부터 장소월이 없었다면 전연우와 송시아는 진작에 이루어졌을 것이고 이렇게 오랫동안 관계를 숨기면서 애인으로 남지 않아도 되었다.

사랑이 없는 결혼이란 정말 참담하기 그지없었다.

장소월은 이혼 서류에 사인했다. 돈을 조금 받고 영원히 서울에서 쫓겨났다.

전연우의 허락 없이는 영원히 서울로 돌아올 수 없었다.

그리고 한주 뒤, 그녀는 암 진단을 받았다. 말기였다.

“펑!”

오늘은 밸런타인데이다. 바깥에서는 눈부신 불꽃 세리머니가 펼쳐졌다.

장소월은 기억 속에서 깨어나 힘겹게 눈을 떴다. 바깥을 본 순간 그녀의 얼굴이 굳어졌다.

커다란 LED 스크린에 잘빠진 블랙 슈트를 입은 전연우가 보였다. 큰 키에 뛰어난 피지컬, 서있기만 해도 강렬한 충격을 주었다. 차갑고도 귀티 나는 아우라, 가까이서 본 그의 얼굴은 놀라움 그 자체였다. 차가움 속에 높은 지위에서 나오는 진중함과 위협감이 있었다.

그는 한 손에는 대여섯 살쯤 되어 보이는 남자아이를 안고 다른 한 손은 송시아를 감싸고 있었다.

아이의 생김새는 전연우를 꼭 빼닮아 있었다.

“전 사장님, 사장님과 송시아님의 아이인가요?”

“이렇게 아름다우신 송시아님을 오래 기다리게 하셨는데 결혼식은 언제 올리시나요?”

송시아가 전연우의 품에서 고개를 들더니 달콤하게 웃어 보였다. 가느다란 손에 커다란 다이아 반지가 끼워져 있다.

“지금부터 전 사모님이라고 불러주세요. 오늘 혼인신고 마쳤습니다.”

장소월은 눈을 질끔 감았다. 끝내는 눈물이 흘러내리고 말았다.

전연우, 이제는 후회해!

널 사랑하지 않았으면 좋았을 텐데!

만약 이 모든 걸 다시 시작할 수만 있다면... 널... 다시는 사랑하지 않을 거야...

창밖에는 함박눈이 쏟아지고 있다. 불꽃이 창문을 통해 장소월의 얼굴을 비추고 눈에는 현란한 불꽃이 그려진다.

장소월은 끝내 죽었다. 전연우와 송시아가 결혼한 그날이었다.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
38 Kabanata
บทที่ 1 แมวส้มลายสลิด
สายลมเอื่อยพัดพลิ้ว ดอกหญ้าโดยรอบเอียงลู่ไปตามลมหยอกเหย้ากับประกายแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ตกกระทบบนยอด ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของสวนสมุนไพรเล็กๆ ร่างๆหนึ่งกำลังง่วนกับการทำงาน มือบางรวบผมสีเงินเส้นเล็กละเอียดยาวประบ่าของตนที่ปลิวกระจายไปตามแรงลมขึ้นมาทัดไว้ที่หู ก่อนจะลงมือเด็ดยอดสมุนไพรที่พึ่งแตกกิ่งใหม่ออกมาจากต้นลงไปในตะกร้า“คุณหนูคะ ได้เวลาทานข้าวเช้าแล้วนะคะ” เสียงเรียกดังไกลๆมาจากทางประตูหลังบ้าน หญิงสาวถึงยอมชะโงกหน้าออกไปจากแนวรั้วเตี้ยเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธออยู่ตรงไหน “อันนี้แปลงสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวเอาอันที่เด็ดมาไปแช่น้ำแล้วจะตามไปนะ” หญิงสาวก้มหน้าทำงานไปพูดไปไม่ปล่อยให้มือนิ่งเฉย อีกฝ่ายที่คุยด้วยคือหญิงสาวอายุไม่มากไปกว่าเธอสักเท่าไหร่ ผู้มาใหม่ปัดๆมือกับผ้ากันเปื้อนที่ผูกติดกับกระโปรงก่อนจะลงมือช่วยอีกแรง“ให้ซีล่าเอาไปแช่น้ำให้แทนดีไหมคะ คุณหนูจะได้ไปล้างมือเตรียมทานอาหารเลย ครั้งที่แล้วคุณหนูก็พูดอย่างนี้แต่กว่าจะไป ท่านบารอนก็ทานเสร็จแล้ว” หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า ‘คุณหนู’ ยิ้มแห้งๆ คราวนี้ถ้าเธอเถลไถลอีกท่านพ่อกับซีล่าคงไม่ยอมแน่ๆ“ถ้างั้นเอาอย่างนี้ดีไหม
Magbasa pa
บทที่ 2 ใต้แสงเงาจันทร์
เสียงร้องแหบเบาที่ดังต่อเนื่องปลุกคาเรนให้สะดุ้งตื่น ความมืดจางหายไปเล็กน้อยตามเวลาย่ำรุ่งที่แสงจากม่านฟ้ายังทักทอไม่เต็มผืนดี เด็กสาวมองไปยังที่มาของเสียง ท่ามกลางแสงสลัวเลือนรางเธอมองเห็นบางสิ่งกำลังพยายามขยับกายเคลื่อนไหวอยู่ เด็กสาวสาวเท้าเข้าไปหามันทันที ยังไม่ทันทีจะเอื้อมมือไปถึง แมวผอมโซที่กำลังอ้าปากร้องด้วยความเจ็บปวดก็พลันหันมาขู่ฟ่อใส่ รูม่านตาสีดำขยายกว้างทำให้ดวงตาสีเหลืองอำพันทั้งสองข้างดูราวกับลูกแก้วกลมโต“อ๊ะ”คาเรนสะดุ้งรีบชักมือกลับทันที ตามมาด้วยความรู้สึกแสบนิดๆที่หลังมือ เพราะเห็นว่ามันกำลังกลัว เธอจึงพยายามจะลูบหัวปลอบมัน แต่กลับได้แผลมาซะอย่างนั้น“เจ็บนะ อยู่นิ่งๆสิ”“ฟ่อออออ”รอยเล็บยาวๆเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแถว เลือดซึมออกมาจากรอยแผลจางๆ แม้มันจะไม่ได้เจ็บอะไรมากเพราะกรงเล็บถูกส่งมาจากอุ้งมืออันอ่อนระโหยโรยแรง แต่หญิงสาวก็ไม่ได้พยายามที่จะเข้าหามันอีก เธอเลือกที่จะเว้นระยะห่างเพื่อให้มันสงบลง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยอมถอยออกไปแล้ว เจ้าแมวส้มจึงได้มีท่าทีสงบลงแต่มันยังคงมองเขม่งสังเกตท่าทีของอีกฝ่าย มองดูเด็กสาวเดินไปหยิบตลับยาใบเล็กๆออกมาจากลิ้น
Magbasa pa
บทที่ 3 ความลับ
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันขึ้น!!คาเรนมองชายหนุ่มที่จู่ๆก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง อีกฝ่ายก็ดูจะตกใจอยู่เหมือนกันไม่น้อย ร่างสูงผงะถอยหลังไป แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสวมเพียงกางเกงขาสั้นเก่าๆขาดๆเท่านั้น บนลำตัวมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่ ดวงตาสีเหลืองเรียวคมเบิกกว้าง ผมสีส้มของเขายุ่งเหยิงดูไม่เป็นทรง ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรบางออกมา แต่ชั่วพริบตาร่างของเขาก็ค่อยๆหดเล็กลงและกลับกลายเป็นร่างของเจ้าแมวส้มลายสลิดตามเดิมต่อหน้าต่อตาของคาเรน เด็กสาวลุกพรวดลงจากเตียง เดินห่างจากมันออกมาอยู่ไกล ต่างฝ่ายต่างมองกันไปมา“แกเป็นตัวอะไรกันแน่” คาเรนเอ่ยขึ้นอย่างสับสน หรือเธอกำลังละเมออยู่?“เหมียววววว” มันร้องตอบแต่คาเรนไม่เข้าใจ หรือเรื่องเล่าตำนานที่ว่าแมวเป็นปีศาจจะเป็นเรื่องจริง หรือเธอได้เข้าไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่จะควรยุ่งซะแล้ว“เหมียว” เห็นเด็กสาวเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง เจ้าแมวส้มเจ้าปัญหาจึงกระโดดลงจากเตียงทำท่าจะเดินเข้าไปหา คาเรนหันขวับมามองอย่างตกใจ เดินถอยกรูดจนหลังชนผนังห้อง“หยุดนะ อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ ออกไป
Magbasa pa
บทที่ 4 ไคล์
เจ้าแมวส้มลายสลิดนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่างจ้องมองลงไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างอันเป็นสวนสมุนไพรและแปลงผักขนาดย่อม เห็นเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินกำลังก้มๆเงยๆอยู่ท่ามกลางพืชผักใบเขียวที่กำลังผลิดอกออกผล เป็นเวลาผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่เขามาอาศัยอยู่กับเด็กสาว ท่ามกลางวันคืนที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตประจำวันของเธอและเขาเริ่มต้นขึ้นและจบลงแบบเดิมซ้ำๆอย่างเช่นทุกวันเด็กสาวเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการลงไปรดน้ำผักและสมุนไพรที่สวนหลังบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางดี สายๆแดดเริ่มออกก็ตากสมุนไพร เขาเองก็มักจะมองจ้องจากหน้าต่างห้องมุมนี้อยู่เป็นประจำทุกวัน หลังจากเธอกินข้าวเสร็จก็กลับขึ้นห้องมาทำแผลและให้อาหารเขา ก่อนจะขี่ม้าออกไปที่ไหนซักแห่งจนกระทั่งตกเย็นจึงกลับมา ไปเก็บสมุนไพรที่ตากไว้ กินข้าวเย็น อาบน้ำ ขึ้นห้องมาทำแผลใส่ยาให้เขา อ่านหนังสือและจบวันลงด้วยการนอนในที่สุด ซึ่งทุกอย่างล้วนอยู่ภายใต้การเผ้ามองสังเกตการณ์อย่างเงียบๆของเขามาโดยตลอดช่างเป็นชีวิตประจำวันเรื่อยเฉื่อยแฉะไร้ความกังวลใจต่างกับตอนที่เขาต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนหลบซ่อนไปมาลิบลับ แรกๆก็ไม่ชินอยู่บ้าง แต่อยู่ไปเรื่อยๆสั
Magbasa pa
บทที่ 5 ขนมากมายขนาดนี้เป็นของแมวแค่ตัวเดียวนะ
พรึบฮัดชิ่วเสียงจามจากซีล่าที่ตากผ้าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลดังแว่วมาให้คาเรนที่กำลังรดน้ำทำสวนอยู่ได้ยิน สักพักแม่บ้านสาวก็เดินหน้ายู่จากลานกว้างสำหรับตากผ้ามาหาคาเรน แล้วหล่อนก็เริ่มบ่นร่ายยาวให้เธอฟัง“ขนแมวเต็มผ้าปูที่นอนเลยนะคะคุณหนู ขนาดซีล่าซักแล้วยังเกาะอยู่เต็มเลย ไหนจะห้องนอนที่เมื่อเช้าเข้าไปทำความสะอาด ขนแมวเต็มห้องไปหมดเลย ต้องเข้าไปทำความสะอาดบ่อยขึ้น แค่ซีล่าเข้าไปทำความสะอาดเฉยๆขนก็เกาะติดเสื้อผ้ามาด้วยตั้งเยอะ แล้วแบบนี้คุณหนูจะอยู่ไหวเหรอคะ ถ้าคุณท่านเห็นขนบนเสื้อผ้าก็จะจับได้อีกว่าคุณหนูแอบเลี้ยงแมวเอาไว้บนห้อง” เธอพูดรัวเร็วอย่างชัดถ่ายชัดคำ ด้วยความที่เธอเป็นคนช่างพูดอยู่แล้วคาเรนจึงชินกับการพูดไม่เว้นจังหวะพักของเธอคาเรนก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเองก็พบว่ามีขนแมวติดตามเสื้อผ้าของเธออยู่เยอะจริงดั่งเช่นที่แม่บ้านสาวว่า แต่จะทำยังไงได้ล่ะถ้าเลี้ยงสัตว์มีขนก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องมีขนร่วงอยู่บ้าง แต่คาเรนที่พึ่งจะเคยเลี้ยงแมวเป็นครั้งแรกก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าแมวตัวหนึ่งจะสามารถผลิตขนได้เยอะมากมายเช่นนี้ วิธีแก้ง่ายมากคือต้องหมั่นหวีแปรงขนให้ไคล์บ่อยๆ แต่ติด
Magbasa pa
บทที่ 6 เป็นแมวที่ค่อนข้างตื่นเช้านิดหน่อย
ท่ามกลางความเงียบสงบของยามย่ำรุ่ง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ดังเบาๆเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอของร่างบนเตียง ภายใต้ความมืดในห้องเล็กๆแห่งนี้ ไคล์ในร่างแมวกำลังนั่งนิ่งๆมองดูใบหน้ายามหลับของเด็กสาว“เหมียว” เสียงร้องแผ่วเบาถูกส่งออกมาเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก เด็กสาวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เหมือนเสียงจะเบาไปจนเธอที่ยังอยู่ในห้วงแห่งนิทราไม่ได้ยิน ไคล์จึงส่งเสียงร้องไปอีกครั้ง“เหมียว” เขาส่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยและจงใจร้องข้างๆหูของเธอ“อือ” คาเรนปัดมือข้างหู เธอปรือตาขึ้นมามอง เห็นเจ้าแมวส้มนั่งนิ่งจ้องมองอยู่ ก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไคล์เอียงคอ จ้องคาเรนอีกชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าของเด็กสาวแล้วเริ่มเลียแก้มและจมูกของเธอเบาๆ“อีอออออ” คาเรนปัดมือมาที่หน้าอย่างรำคาญใจก่อนจะพลิกตัวหันหนีไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงไปในที่สุด“เหมียวววว” ไคล์เอาเท้าสะกิดแต่ไร้การโต้ตอบ“เหมียววววววว” เสียงร้องลากยาวและเริ่มดังขึ้นอย่างไม่พอใจ“ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม” เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม แต่ไคล์หาได้สนใจไม่ เขาตวัดหางไปม
Magbasa pa
บทที่ 7 เต็มไปด้วยสัญชาตญาณ
“เวลากินเยื่อที่ล่าเสร็จมันมักจะมีคราบเลือดหรือกลิ่นติดตามตัวใช่ไหม พวกข้าเลยจะต้องคอยเลียขนตัวเองเพื่อกลบกลิ่นไม่ให้นักล่าตัวอื่นที่อาจเป็นอันตรายได้กลิ่นที่ติดมากับตัวยังไงล่ะ” คาเรนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือหันหลังไปฟังไคล์ที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ตรงปลายเตียงพลางอธิบายเรื่องที่เขาเลียมือ เลียหน้า และขนตามตัวหลังกินข้าวเสร็จทั้งๆที่ก็ไม่ได้เลอะอะไรอยู่ “จะบอกว่าเป็นสัญชาตญาณอะไรนั่นอีกแล้วใช่ไหม” “ใช่แหละ ข้าทำจนชินไปแล้ว มันเป็นไปเองน่ะ ถ้าไม่ได้ทำแล้วมันเหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่าง ก็เหมือนกับพวกเจ้านั่นแหละ เวลาพวกเจ้ากินข้าวเสร็จก็ต้องล้างมือใช่ไหมเล่า” “อืม ก็พอเข้าใจได้อยู่นะ” คาเรนว่าพลางขยับปากกาขนนกในมือไปมา ตอนนี้เป็นเวลาราวๆตีห้า หลังจากไคล์ฝึกควบคุมพลังไปได้สักพักเขาก็กลายร่างเป็นคนอีกครั้ง ตั้งแต่คาเรนบังคับให้เขาฝึกควบคุมพลังอย่างจริงจังทุกวันเขาก็กลายร่างเป็นคนได้บ่อยขึ้น เธอคิดว่าที่ผ่านมาที่เขายังไม่สามารถควบคุมพลังได้สักทีคงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ได้มีใจจะฝึกมากกว่า ต่อให้กลายร่างเป็นคนก็กลายร่าง
Magbasa pa
บทที่ 8 พันธะสัญญาระหว่างสองเรา
เสียงจากเครื่องบดสมุนไพรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนไปทั่วทั้งโรงเรือนไม้เล็กๆ คาเรนหยุดมือเมื่อเห็นว่าสมุนไพรที่บดอยู่เป็นผงละเอียดดีแล้ว เธอนำมันออกมาใส่ขวดโหลแก้วแยกไว้ต่างหาก ทำความสะอาดเครื่องบดใหม่ก่อนจะเริ่มบดสมุนไพรในส่วนถัดไปต่อ เสียงเครื่องบดกลับมาดังก้องขึ้นอีกครั้ง “เหมียว?” ไคล์ที่นั่งมองอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่วางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลคาเรนร้องขึ้นอย่างสงสัย ซึ่งคาเรนก็เดาได้จากท่าทางการเอียงคอและสายตาที่จ้องมองอย่างสงสัยใครรู้ของเขา “ฉันทำยาไว้ให้พี่ชายใช้น่ะไคล์ เดี๋ยวพี่ก็จะกลับมาแล้ว ต้องเร่งมือทำแล้วล่ะ” คาเรนเอ่ยตอบเขาไปด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อยแข่งกับเสียงเครื่องบดเนื่องจากเธอไม่หยุดมือจากการทำงาน เช้าวันนี้เป็นวันหยุดของคาเรน ถือเป็นฤกษ์งามยามดีและเหมาะแก่เวลาที่จะลงมือทำ สมุนไพรส่วนต่างๆที่ใช้ถูกหั่นเป็นแว่นบางๆและตากแดดจนแห้งซึ่งทั้งหมดคาเรนทำเตรียมรอไว้อยู่ก่อนแล้ว วันนี้เหลือแค่นำส่วนผสมทั้งหมดมาบดให้เป็นผงและเอามาทำยาในรูปแบบต่างๆ ซึ่งรูปแบบที่คาเรนคิดว่าจะทำออกมาก็คือยาเม็ดในรูปแบบยาลูกกลอนนั่นเอง วิธีการทำยาลูก
Magbasa pa
บทที่ 9 ในวันที่ฝนพรำ
“เหมียว” ไคล์เดินวนเวียนไปมาอยู่บนเตียงข้างตัวคาเรนและร้องเรียกให้เธอตื่นขึ้นอย่างเช่นทุกเช้ามืดอีกเช่นเคย คาเรนลืมตาขึ้นอย่างเหม่อลอย กำลังอยู่ก่ำกึ่งระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับความฝัน“ต้องตื่นแล้วเหรอ วันนี้วันหยุดขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม” เด็กสาวถาม แต่เหมือนเธอจะพูดไปอย่างนั้นเอง หลังว่าจบเธอก็หลับตาลงอีกครั้งและหลับไปอย่างรวดเร็ว ไคล์นั่งมอง หางสะบัดไปมารวดเร็วอย่างไม่พอใจน้อยๆ สรุปเมื่อคืนพวกเขาก็นอนดูดาวด้วยกันเพลินจนกลับบ้านมืด โชคดีที่เขากลับเป็นร่างแมวระหว่างทางไม่ไกลจากบ้านมากแบบพอเหมาะพอเจาะ จึงถือว่าไม่ได้ปล่อยให้คาเรนเดินกลับบ้านมืดๆเพียงคนเดียวและยังสามารถกลับเข้าบ้านได้อย่างเนียนๆอีกด้วย“เหมียว” เขาร้องอีก เอาเท้าแตะเบาๆและดมฟุดฟิดไปตามใบหน้าของเด็กสาว คาเรนขมวดคิ้ว เธอพลิกตัวหนีไปอีกด้านและยังคงหลับต่อ ไคล์พ่นลมหายใจ เอาเถอะ ไหนๆก็เป็นวันหยุดทั้งที ปล่อยให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร ไคล์เปลี่ยนจากต่อต้านเป็นเข้าร่วม ไหนๆก็ปลุกไม่ได้เขาก็ขอนอนต่อด้วยเลยแล้วกัน ไคล์นอนขดตัวเป็นวงกลมอยู่ที่หัวนอนข้างๆหมอนของคาเรน ก่อนจะหลับตาและจมลงเข้าสู
Magbasa pa
บทที่ 10 คารัน คอนเนอร์
คาเรนเดินถือกระดานนับสต็อกเดินตรวจนับไปเรื่อยๆตามชั้นเก็บยา ในห้องที่เรียงรายไปด้วยตู้และชั้นวางที่แบ่งเป็นตอนๆนี้เต็มไปด้วยยาและสมุนไพรที่ถูกจัดเก็บไว้ในรูปแบบต่างๆจำนวนมาก มีทั้งสมุนไพรตั้งต้นที่ถูกเก็บถนอมไว้รอการปรุงยาและยาที่ปรุงสำเร็จเป็นสูตรต่างๆแล้วพร้อมนำไปใช้ ในช่วงเวลาที่ใกล้เลิกงานเช่นนี้เธอจะต้องมาเดินตรวจนับสต็อกยาทุกวันเพื่อที่ว่าวันถัดไปทางแผนกของเธอจะได้เติมสต็อกยาให้เพียงพอและพร้อมสำหรับการนำไปใช้รักษาคนไข้ ถึงแม้เมืองบาโทรอนจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีผู้ป่วยที่มีอาการหนักและผู้ป่วยโรคเฉียบพลันที่ต้องให้การรักษาอยู่ต่อเนื่อง ผู้ป่วยกลุ่มนี้จำเป็นที่จะต้องใช้ยารักษาในปริมาณมาก ส่วนผู้สูงอายุที่มีร่างกายอ่อนแอ หญิงหลังคลอด หรือเด็กที่ใช้ยาในปริมาณน้อยก็มีมาให้รักษาเป็นระยะๆ การนับและเติมสต็อกยาจึงจำเป็นอย่างมากสำหรับโรงพยาบาลที่มีเพียงแห่งเดียวในเมืองเช่นนี้ “ยาลูกกลอนพวกนี้เริ่มเสื่อมสภาพแล้ว” แพทย์ฝึกหัดอีกคนที่เป็นเวรตรวจนับสต็อกด้วยกันหยิบขวดโหลใบหนึ่งขึ้นมาดมแล้วย่นจมูก เป็นอันรู้กันว่ายาลูกกลอนถ้าเริ่มเยิ้มจนติดกัน สีเปลี่ยนไปจาก
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status