LOGINเรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อเด็กสาวพบเจอและได้ช่วยชีวิตแมวตัวหนึ่งเอาไว้ แต่ทว่าแมวตัวนั้นกลับไม่ใช่แมวธรรมดานี่น่ะสิ…ความลับนี้เด็กสาวเลือกที่จะเก็บซ่อนเอาไว้ การแอบพบเจอกันอย่างลับๆได้เริ่มต้นขึ้น ภายใต้แสงหมู่ดาวก็มีเพียงแค่เราสองอีกเช่นเคย แต่ว่าความลับนี้จะเก็บไว้ได้นานแค่ไหนกันนะ?
View More— لوانا!
صرخ أليساندرو فيرونيزي بصوت مكتوم لكنه مشحون بالغضب، وأسنانه مطبقة على بعضها على بُعد سنتيمترات من وجهها.
— لم أكن أتوقع أن تكوني بهذه القسوة. إلقاء كاميلا في المسبح؟ أجرأتِ على ذلك؟
كانت لوانا تضغط على منشفة الحمام بقوة على صدرها، وأصابعها بيضاء من شدة العصر. لا يزال بخار الاستحمام يتصاعد من جلدها، والمنشفة القصيرة التي كادت تخفي تقاطيع جسدها تجعلها مكشوفة بطريقة تُذلّها أمام تلك النظرة الازدرائية.
— لقد أخبرتك على الهاتف...
ارتجفت صوتها، لكنها ثبّتت نظرتها في عينيه.
— لم أكن أنا!
— هُمف!
كان زفيره كصفعة على وجهها. لم يرَ المرأة التي قاسمته الفراش لمدة سنتين؛ بل رأى وحشاً لا أكثر.
— لا تُضيعي أنفاسك بالأكاذيب. وقّعي هذا. الآن! أو أن حمّامك القادم سيكون في زنزانة السجن.
رمى بالرزمة الثقيلة من الأوراق. صفحات الورق الحادة الحواف ارتطمت بحضن لوانا قبل أن تنزلق على الأرض.
ألم الارتطام الجسدي لم يكن شيئاً يُذكر أمام الجرح الذي انفتح في صدرها.
حدّقت فيه، تُكافح كي لا تنتصر الدموع على ما تبقى من كرامتها.
كان وجه أليساندرو منحوتاً من الجليد: لا تشوبه شائبة، جميل، وقاتل البرودة. لمدة سنتين، آمنت لوانا بأن حبها سيكون الشمس القادرة على إذابته.
اعتنت بكل تفصيلة في حياته، وابتسمت رغم اللامبالاة، وأحبت بدلاً عن اثنين.
يا له من خطأ قاتل، فكّرت. الجليد لا يذوب لمن يحتقره. الجليد يقطع فحسب.
— لوانا، نفد صبري — خطا أليساندرو خطوة للأمام وهالته الآمرة تخنق هواء الغرفة. — وقّعي وأمنحكِ الحرية التي تتوقين إليها. وإلا...
فاضت الدموع أخيراً، ثقيلة، تلطّخ ورقة الطلاق ذات الترويسة الرسمية.
— حسناً.
سأوقّع!
خطّت اسمها بعنف. حين انتهت، رمت القلم عند قدميه، وعيناها تشتعلان بعناد متوحش.
— لكن افهم شيئاً واحداً يا أليساندرو: من الآن فصاعداً، أنا من لا تريدك بعد الآن!
— أحقاً؟
جالت نظرته على جسدها بسخرية جعلتها تشعر وكأنها عارية تماماً.
— اخرج من هنا!
أنت نذل!
صرخت، وصوتها يتشقق.
— اذهب إلى الجحيم!
— من زحفت لتدخل حياتي كنتِ أنتِ — فحّ بينما أمسك ذراعها بقوة مفرطة وسحبها عنوةً نحو الحمام. — ليس من حقك أن تقولي "لا أريد".
كان الصدمة فورية.
نفث الماء البارد اصطدم بلوانا، مُبلّلاً شعرها ومنشفتها. سقطت على أرض الرخام كدمية خزفية تتحطم. سرق الماء المتجمد أنفاسها، لكن ما شلّها حقاً كان الأمر الذي أصدره وهو يغادر دون أن يلتفت:
— حين تتعافى، أرسلوها إلى مخفر الشرطة. أريدها خلف القضبان قبل نهاية اليوم.
انهار عالم لوانا. هل كان فعلاً سيدمّرها بسبب كذبة كاميلا؟
بساقين مرتجفتين ورئتين تحترقان، زحفت خارج دشّ الحمام حين سمعت باب الغرفة يُصفق.
الذعر كان محركاً قوياً. ارتدت أول ما وقع تحت يدها من ملابس، وأمسكت هاتفها بيدين مرتعشتين، واتصلت بالرقم الوحيد الذي قد ينقذها.
— أخي... أرجوك... ساعدني! — نشجت في الجهاز.
دوّت خطوات ثقيلة في الممر.
كانوا قادمين. كلاب الحراسة التابعة لأليساندرو.
انفتح الباب بعنف وظهرت خلف الضخام القساة الشخصية الشامخة للزوج السابق.
— ستأتين طوعاً.
قال أليساندرو بصوت جُرّد من أي أثر لإنسانية.
— أم تفضّلين أن آمرهم بتكسير ساقيكِ لتسهيل النقل؟
نظرت لوانا نحو النافذة. كان الطابق الأرضي قريباً، لكن السقطة ستكون موجعة. بين السجن والألم، لم تتردد.
— أفضّل الموت على أن يلمسني أحد منكم!
قفزت.
مزّق ارتطامها بحصى الحديقة جلدها، والدم الساخن يتناقض مع برودة الليل. هرع أليساندرو نحو النافذة ووجهه فجأة شاحب، غير أن صوته لا يزال يلسع كالسوط:
— أمسكوها! الآن! لا يمكنها الإفلات!
لم تشعر لوانا بالجرح في ركبتيها أو بالنبض الحادّ في كاهلها.
الكراهية كانت وقودها.
ركضت نحو السور الجانبي، متجنّبةً المدخل الرئيسي حيث كانت أضواء السيارات تبرق كعيون مفترسة.
كان ثمة ممرٌّ ضيّق، وفجوة قديمة مخصصة للخدمة تكاد تخفيها الخضرة الكثيفة. قبل أن تعبرها، ألقت نظرة أخيرة على المنزل الفخم المضاء.
— أليساندرو!
مزّق صراخها صمت العقار، محمّلاً بوعد قاتم.
— لا أريد أن أراك ثانيةً أبداً! وقل لكاميلا أن تستعدّ... لأنني سأعود.
คาเรนนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้า เหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าและตามตัว มีไคล์กำลังช่วยเอาผ้าซับเหงื่อให้อยู่ข้างเตียง ในห้องยังมีหญิงวัยกลางคนอยู่อีกคนหนึ่งกำลังอุ้มทารกแรกเกิดที่ร้องให้จนเงียบเสียงไปแล้วล้างตัวในอ่างน้ำไม้ “ดีใจด้วยนะ พวกเจ้าได้ลูกสาว” หญิงวัยกลางคนบอกขณะอุ้มทารกน้อยออกมาจากอ่างแล้วซับตัวให้ด้วยผ้าสะอาด ไคล์และคาเรนมองหน้ากันด้วยสีหน้าดีใจ “ได้ยินไหมคาเรน พวกเราได้ลูกสาวแหละ” ไคล์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข้าได้ยินแล้ว” คาเรนยิ้ม “ท้องแรกสินะ” หญิงวัยกลางคนผู้เป็นคนทำคลอดให้ถาม “ครับ ขอบคุณที่มาช่วยทำคลอดให้ถึงคฤหาสน์นะครับ เพราะคาเรนปวดท้องคลอดกะทันหันมากเลยพาไปโรงพยาบาลในเมืองไม่ทัน คนแรกที่พอจะนึกถึงได้ก็มีแต่คุณป้าที่อาศัยอยู่ละแวกใกล้เคียงกันเท่านั้น” ไคล์ตอบและถือโอกาสนี้พูดขอบคุณหญิงวัยกลางคนไปด้วยเลย “ไม่เป็นไร ข้ายินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว อีกอย่างพวกเราก็ทำงานอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมาก เอ้านี่” หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้เตียง
“โอ้ยหนาว” หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้นพลางทำท่าขนลุก ลมหายใจที่พ่นออกมาจากทางจมูกและปากกลายเป็นไอขาวๆลอยขึ้นไปในอากาศ อากาศเย็นจัด หิมะกำลังจะตกลงมาในไม่ช้า มือบางถูกเข้าหากันแล้วเป่าปากใส่ให้ลมหายใจอุ่นๆพอที่จะคลายความหนาวไปได้บ้าง เธอมีผมตรงยาวสีส้ม ดวงตาสีเขียวมรกต และมีรูปลักษณ์ราวอายุ 19-20 ปี “ถ้าไม่ติดว่ามีธุระในเมืองก็ไม่อยากออกจากบ้านเลยนะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะเดินผ่านตรอกเล็กๆ ฟ้าใกล้มืดแล้ว เวลานี้ผู้คนส่วนใหญ่กลับเข้าบ้านไปขลุกตัวอยู่ในเตียงอุ่นๆกันหมดแล้ว บนถนนจึงเงียบเหงาไม่ค่อยมีผู้คน ในระหว่างที่เธอเดินไปเรื่อยๆหางตาเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่มุมหนึ่งของถนน พอมองดูให้ดีก็เห็นเป็นร่างของเด็กผู้ชายคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมมนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มเก่าๆขาดๆ ตอนแรกเธอตั้งใจจะเดินผ่านไปอยู่แล้วแต่อะไรบ้างอย่างร้องเรียกให้เธอเดินกลับมาอีกครั้งแล้วไปหยุดยืนตรงหน้าเด็กชายคนนั้น เด็กน้อยนอนสั่นด้วยความหนาว ใบหน้ามอมแมมดูแดงก่ำเหมือนเป็นไข้ หญิงสาวลองเอามือไปแตะที่หน้าผากของเด็กชายดู ตัวร้อนจี๋เลย เป็นไข้จริงๆด้วย หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้ว
“นี่คือไคล์ เป็นน้องชายต่างแม่ของเจ้า ฝากดูแลเขาแทนข้าหน่อยนะ” นั่นคือประโยคที่ท่านพ่อพูดกับเขาในวันหนึ่งพลางส่งลูกแมวสีส้มลายสลิดตัวน้อยมาให้ ไครัสในวัยเด็กยื่นมือออกไปรับมาอุ้มไว้ เขาเป็นปีศาจที่เกิดมามีพลังสูงตั้งแต่เด็กจึงสามารถรับรู้ได้ถึงพลังปีศาจในตัวลูกแมวน้อยนี่ได้ทันที “ท่านพ่อ ข้าจะต้องทำยังไงบ้าง” ไครัสในรูปลักษณ์เหมือนเด็กชาวมนุษย์อายุ 11 ขวบเงยหน้าถามผู้เป็นพ่อ เขามีพี่น้องต่างแม่หลายคนแต่ด้วยความที่ที่ผ่านมาเขาเป็นลูกชายคนเล็กของปราสาทจอมมารจึงเคยแต่ถูกตามเอาใจจากคนรอบตัว และด้วยความที่ถูกฝึกให้เป็นนักรบมาอย่างเดียวตั้งแต่เด็กจึงไม่รู้ว่าควรจะดูแลกับน้องชายต่างแม่ร่างจิ๋วนี่อย่างไรดี “ดูแลและเป็นเพื่อนให้เขาในช่วงระหว่างที่ข้าจัดการกับกลุ่มกบฏ ฝึกเขาให้กลายร่างเป็นคนให้ได้และคอยสอนสิ่งต่างๆที่เจ้ารู้ให้แก่เขา ส่วนเรื่องอาหารและน้ำพวกหญิงรับใช้จะเป็นผู้จัดการเอง” ท่านพ่อบอกแบบนั้นแล้วหลังจากนั้นก็ยุ่งอยู่กับการจัดการกับกลุ่มกบฏจนไม่มีเวลามาดูเขาและน้องชายต่างแม่ในร่างแมวตัวนี้อีกเลย ส่วนท่านพี่คนอื่นๆไม่ออกไปช่วยท่านพ่อรบก
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแต่สภาพและบรรยากาศภายในปราสาทราชาปีศาจแห่งนี้ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไคล์เดินบนโถงทางเดินที่ทอดยาวไปยังเบื้องหน้า เขาไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลยจนกระทั่งวันนี้ เวลาก็น่าจะผ่านมาซักร้อยปีเศษๆเห็นจะได้นับตั้งแต่เขามาพาคาเรนกลับไปยังโลกมนุษย์ตอนราชาปีศาจสาปเมืองบาโทรอน ในมือไคล์มีสายใยพลังสีแดงผูกโยงไปยังดวงวิญญาณมนุษย์ชายที่อยู่ด้านหลัง ใช่แล้ว วันนี้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยได้ให้ไว้ สัญญาที่ว่าจะนำวิญญาณมนุษย์มามอบให้กับซาตาลตลอดชั่วชีวิตของเขา ไคล์เดินเรื่อยๆโดยมีดวงวิญญาณมนุษย์ชายลอยตามหลังมาจนกระทั่งถึงประตูทางเข้าปราสาทชั้นในเขาก็ยื่นป้ายทองคำสลักตราของราชาปีศาจขึ้นมาแสดงให้ทหารยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูดู ทหารยามรับไปดูสักครู่หนึ่งก่อนจะยื่นส่งคืนกลับมาให้ “เชิญขอรับท่านไคล์ ตอนนี้ท่านราชาปีศาจน่าจะอยู่ที่ห้องทรงงาน จากนี้ไปข้าจะนำทางท่านไปต่อเอง” นายทหารบอก ดูเหมือนทหารยามทุกคนจะรู้จักป้ายทองคำนี้กันเป็นอย่างดีและรู้จักชื่อของเขาด้วย แค่เขาแสดงมันให้ดู ทุกคนก็ยอมเปิดทางให้อย่างง่ายดายและต้อนรับขับสู่เป็นอย่างดี
“ในที่สุดปลดล็อกพลังของตัวเองได้ซักทีนะไคล์ พลังที่แท้จริงของเจ้า” ซาตาลที่นั่งชมการประลองอยู่ที่ขอบสนามคลี่ยิ้มก่อนจะพูดพึมพำออกมา ไคล์ในร่างแมวยักษ์ตัวเขื่องที่มีขนเป็นเปลวไฟสีส้มแดงปรากฏกายให้เห็น พลังปีศาจที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นเทียบเท่ากันกับพลังปีศาจของไครัสเลยทีเดียว เป็นระดับพลังของปีศา
“รุ่นพี่ครับ” ไคล์ส่งเสียงเรียกรุ่นพี่ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนสนิทของคาเรนซึ่งกำลังขึ้นเวรก่ะกลางคืน เธอเงยหน้าขึ้นมาจากรายงานผู้ป่วยที่กำลังเขียนแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าไคล์กำลังยืนหิ้วร่างของคารันที่กำลังหมดสติอยู่ “เกิดอะไรขึ้นขึ้นไคล์ แล้วทำไมพี่ชายของคาเรนถึงหมดสติแบบน
“ไม่นะคาเรน” ไคล์ชกกำปั้นลงกับพื้นอย่างเจ็บใจ คาเรนถูกพาตัวไปแล้ว ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้าแท้ๆแต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย ขณะที่กำลังนั่งเจ็บใจอยู่นั้นเอง อยู่ๆไหล่ของไคล์ก็ถูกกระชากไปทางด้านหลังก่อนจะถูกดึงคอเสื้อโดยคารันที่ลุกขึ้นมาจากพื้นได้แล้วเนื่องจากพลังปีศาจของซาเวียสได้หายไป“ชายมีปีกนั่น
จุดเริ่มต้นของความเกลียดชังนั้นเริ่มขึ้นในเช้าวันหนึ่งของฤดูหนาว ณ เมืองท่าริมทะเลแห่งหนึ่ง ไคล์จำวันนั้นได้อย่างแม่นยำเพราะเป็นวันที่แม่และพี่น้องของเขาได้จากไป เขาชื่อไคล์ แม่เรียกเขาด้วยชื่อนี้มาโดยตลอดตั้งแต่จำความได้ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าของพ่อตัวเองเลยสักครั้ง รู้แต่เพียงแค่











